Το come back του Ιησού στο σινεμά

Καθώς οι ημέρες και η διάθεση οδεύουν προς τη Μεγάλη Εβδομάδα και το Πάσχα, από κοντά ακολουθούν και οι κινηματογραφικές αίθουσες: τόσο στην Ελλάδα όσο και, πολύ περισσότερο, στην Αμερική, όπου, στην καρδιά της διακυβέρνησης Τραμπ, των ρεπουμπλικανικών αξιών της οικογένειας και της θρησκείας και της γενικής κοινωνικής και πνευματική αναταραχής, οι θρησκευτικές ταινίες μοιάζουν να βιώνουν μεγάλη άνθηση.

Κορωνίδα στη συζήτηση είναι, φυσικά, το… σίκουελ των Χριστιανικών Παθών που ετοιμάζει ο Μελ Γκίμπσον, ο οποίος φαίνεται ότι έχει περισσότερα να πει πάνω στο θέμα. Η ταινία του, «Τα Πάθη του Χριστού» του 2004, με τον Τζιμ Καβίζελ στον εμβληματικό ρόλο, έκανε, τότε, την τεράστια εισπρακτική επιτυχία των 611 εκατ. δολαρίων στο box office.

Τη φετινή μεγάλη χριστιανική αναφορά στο διεθνές σινεμά έχει αναλάβει ο Γκαρθ Ντέιβις, του οσκαρικού «Lion», με τη «Μαρία Μαγδαληνή» που προβάλλεται αυτόν τον καιρό και στις ελληνικές αίθουσες.

Χρησιμοποιώντας δύο πρωταγωνιστές αγαπητούς στο κοινό του καλλιτεχνικού σινεμά, τη Ρούνι Μάρα στον ρόλο του τίτλου και τον Χοακίν Φίνιξ ως Ιησού, και μια φεμινιστική προσέγγιση της Καινής Διαθήκης, ο Γκαρθ Ντέιβις στόχευσε στο να δώσει στη γνώριμη ιστορία φρέσκο, δυναμικότερο αέρα και ανατρεπτική ερμηνεία.

Προθέσεις που δεν απεικονίστηκαν στην εμπορική πορεία της ταινίας (μιας έτσι κι αλλιώς χλιαρής απόδοσης), μια και άλλο είναι το χριστιανικό φιλμ που αυτή την εποχή συζητά όλη η Αμερική. Είναι το «I can only imagine» που, σε μια από τις δυνατότερες εβδομάδες του αμερικανικού box office, πέρασε κατ’ ευθείαν και απρόσμενα στην τρίτη θέση.

Η ταινία παρακολουθεί την ιστορία του Μπαρτ Μίλαρντ, τραγουδιστή των MercyMe, χριστιανικής μπάντας με μεγάλο hit το τραγούδι του τίτλου, ο οποίος μεγάλωσε με άφθονες δυσκολίες κι έναν βίαιο πατέρα. Η ταινία, στο πρόσωπο του Μπαρτ, βρίσκει τον τρόπο να κηρύξει τη συγχώρεση και τη σημασία της πίστης, μηνύματα που βρήκαν όλα τα σημεία ταύτισης με το αμερικανικό κοινό.

Παρόμοια αποτελέσματα αναμένεται να έχει το –συμβατικό ιστορικό δράμα– «Παύλος, ο Απόστολος του Χριστού» που βγαίνει την ερχόμενη εβδομάδα από το στούντιο της Sony, απέναντι από πολυαναμενόμενες ταινίες σαν το «Ready Player One» του Στίβεν Σπίλμπεργκ, το «Pacific Rim Uprising» για το κοινό του φανταστικού και το «Unsane» του Στίβεν Σόντερμπεργκ, με φιλοδοξίες ν’ αναμετρηθεί νικηφόρα μαζί τους στα ταμεία.

Στο «Paul, Apostle of Christ», οι δύο Απόστολοι, Παύλος (ο διακεκριμένος Βρετανός ηθοποιός Τζέιμς Φόκνερ) και Λουκάς (ο Τζιμ Καβίζελ στον ρόλο, που έχει πάρει πια το θρησκευτικό κολάι), έρχονται αντιμέτωποι με την πίστη τους, μετά τη Σταύρωση.

Η Sony, συγκεκριμένα μέσω της θυγατρικής της, Affirm, που υπόσχεται «ηθική κι αξιόπιστη ψυχαγωγία», βγάζει την ταινία σε 1.400 αίθουσες και οι πρώτες προβολές έχουν ήδη εξαντληθεί, με ομαδικές κρατήσεις από εκκλησίες και θρησκευτικές οργανώσεις.

Η ταινία που έρχεται να συμπληρώσει την… τριάδα έχει μεγαλύτερη ιστορία στο είδος: πρόκειται γα το «A light in darkness», δεύτερο σίκουελ του «God’s not dead» που κυκλοφόρησε το 2014 ή εταιρεία Pure Flix.

Η πρώτη ταινία της σειράς κόστισε 5 εκατ. δολάρια κι έφερε εισπράξεις 25 εκατ. δολαρίων, ενώ το νέο μέρος της τριλογίας, με ήρωα έναν πάστορα που βρίσκει την εκκλησία του, μέσα σε μια πανεπιστημιούπολη, μυστηριωδώς καμένη, κηρύσσει, με τον τρόπο της, την ελευθερία της έκφρασης και την ανοχή.

Δίπλα, βέβαια, στις ξεκάθαρα και ανοιχτά θρησκευτικές ταινίες της εποχής, έρχονται και άλλες, πολύ πιο φιλόδοξες και πιο συγκαλυμμένες ως προς τις θρησκευτικές τους ρίζες.

Χαρακτηριστικό παράδειγμα το «A wrinkle in time» της Disney, το μεγάλο χαρτί του στούντιο γι’ αυτή την άνοιξη, περιπέτεια φαντασίας για όλη την οικογένεια, με καστ από την Οπρα Γουίνφρι και τη Ρις Γουίδερσπουν ώς τον Κρις Πάιν και τον Ζακ Γαλυφιανάκη – επιπλέον, η πρώτη εμπορική ταινία μεγάλου προϋπολογισμού με σκηνοθέτιδα γυναίκα και Αφροαμερικανίδα, την Εϊβα ΝτιΒερνέ που υπέγραψε, το 2014, το πολιτικά ηχηρό «Selma».

Η ταινία βασίζεται στη σειρά εφηβικών μυθιστορημάτων της Μάντελιν Λ’ Ενγκλε, συγγραφέως με ξεκάθαρα θρησκευτική παιδεία και συγγραφικές προθέσεις, όπως φαίνεται και από τα χριστιανικά μηνύματα των ιστοριών της. Ωστόσο, εν μέρει σίγουρα και για να προσεγγίσει ένα ευρύτερο κοινό, η ταινία έχει μετριάσει τον θρησκευτικό χαρακτήρα των βιβλίων.

Γιατί, όπως εξηγεί η σεναριογράφος που ανέλαβε τη διασκευή, «απ’ όταν έγραφε η Μάντελιν Λ’ Ενγκλε αυτά τα βιβλία μέχρι σήμερα, έχουν περάσει 50 χρόνια και βρισκόμαστε σε μια άλλη εποχή…».

Κι ενώ οι αμιγώς θρησκευτικές ταινίες δεν έχουν καλή πορεία στη χώρα μας –ακόμα και το «A wrinkle in time» δεν γεμίζει τις αίθουσες με αισιοδοξία– καθώς οι αμερικανικές τάσεις στο σινεμά κατευθύνουν σ’ έναν βαθμό και τις εξόδους των ταινιών στην Ευρώπη, ας… κάνουμε τον σταυρό μας για το τι θα δούμε προσεχώς στις αίθουσες.