Σας είχα παρουσιάσει, προ μηνός, μερικά αποσπάσματα απ’ το πολύ ενδιαφέρον βιβλίο του Ιωσήφ Α. Μποτετζάγια «Η ανθρώπινη ιστορία των σκύλων» (εκδόσεις Αλεξάνδρεια), που μόλις είχε κυκλοφορήσει. Υποκύπτοντας στον πειρασμό, θα φιλοξενήσω και σήμερα μερικά ακόμα, μιας και μ’ αρέσανε πολύ και θα ‘θελα να τα μοιραστώ μαζί σας. (Πρόλογος τέλος, πάμε στο ψητό):
◼ Αν και ο βασικός ρόλος του σκυλιού στις αρχαίες κοινωνίες ήταν χρηστικός (φύλακας και κυνηγόσκυλο), οι αρχαίοι Ελληνες και Ρωμαίοι αγαπούσαν και τα κατοικίδια σκυλιά τους, τους «τραπεζήες κύνες», τα σκυλιά με τα οποία μοιράζονταν το τραπέζι τους. Ο Ρωμαίος σατιρικός ποιητής Μάρκος Βαλέριος Μαρτιάλης (40-104 μ.Χ.) ειρωνεύεται καλοπροαίρετα τον φίλο του Πούμπλιο για την αδυναμία του προς τη σκυλίτσα του, την Ισσα, με στίχους που αντηχούν τόσο σύγχρονοι μέσα από τους αιώνες:
[…] η Ισσα είναι πιο σαγηνευτική από όλα τα κορίτσια,/ η Ισσα είναι πιο πολύτιμη από ινδικά πετράδια,/ η Ισσα είναι η αγαπημένη σκυλίτσα του Πούμπλιου, το σκυλάκι του./ Αν κλαψουρίσει, θα νομίζεις ότι μιλάει,/ νιώθει θλίψη και χαρά./ Και όταν θέλει να κάνει την ανάγκη της/ ούτε με μια σταγόνα δεν λερώνει τα καλύμματα,/ αλλά με τη γλυκιά πατούσα της σε σκουντά και από το ανάκλιντρο/ σε προειδοποιεί ότι πρέπει να την κατεβάσεις και [μετά] ζητά να ξανανέβει […] (Μαρτιάλης, Επιγράμματα).
◼ Ο Θεόφραστος (372-287 π.Χ.) περιγράφει στους Χαρακτήρες του τον «Μικροφιλότιμο» (ματαιόδοξο), ο οποίος «αν πεθάνει το σκυλάκι του από τη Μάλτα, του φτιάχνει [ταφικό] μνημείο, στήνει μικρή στήλη και γράφει πάνω της “Ράτσας Μάλτας” […και] είναι ικανός να έχει [για κατοικίδιο] πίθηκο και τίτυρον [είδος πιθήκου με μικρή ουρά] και περιστέρια σικελικά», δηλαδή σπάνια και ακριβά κατοικίδια τα οποία τονώνουν τη ματαιοδοξία του ιδιοκτήτη τους.
Ομως, κοντά σε αυτές τις επιδείξεις ναρκισσισμού ακόμα και διαμέσου των κατοικίδιων σκυλιών, που τόσο ορθά καυτηριάζει ο Θεόφραστος, ας θυμηθούμε την ταφική στήλη της Παρθενόπης από την ιδιαίτερη πατρίδα του, τη Λέσβο, για την οποία μίλησα σε άλλο κεφάλαιο, όπου στην αιτιολόγηση της ανέγερσης του μνημείου δεν γίνεται αναφορά σε καμία ράτσα αλλά υπάρχει η συγκινητική φράση «έστ’ άθλον στοργής άρα και κυσίν (υπάρχει λοιπόν επιβράβευση για την αγάπη και για τα σκυλιά)».
◼ Η Αννα Μπολέιν, ερωμένη και μετέπειτα σύζυγος (1533-1536) του Ερρίκου Η’ της Αγγλίας, αγαπούσε τόσο πολύ το σκυλάκι της ώστε κανείς δεν τόλμησε να την ενημερώσει όταν το ζώο πέθανε και άφησαν τον ίδιο τον βασιλιά να το κάνει (ό.π., 108). Ενα μικρόσωμο σκυλάκι συνόδευσε, κρυμμένο κάτω από τα φορέματά της, τη Μαρία Στιούαρτ, βασίλισσα της Σκοτίας, στον τόπο του αποκεφαλισμού της το 1587 και, βουτηγμένο στο βασιλικό αίμα, παρέμεινε δίπλα στο πτώμα της μέχρι που το τράβηξαν μακριά (Guy 2004: 9).
Η Γαλλίδα ευγενής κυρία Μαρί Ζοζέφ Ροζ ντε Μποαρνέ (Marie Josephe Rose de Beauharnais) είχε ένα μικρόσωμο Παγκ, τον Φορτίν (Fortune), τον οποίο αγαπούσε σε τέτοιο βαθμό ώστε τον άφηνε να κοιμάται στο κρεβάτι της. Την πρώτη νύχτα του γάμου της, στις 9 Μαρτίου 1796, η Ιωσηφίνα -όπως έγινε αργότερα γνωστή- μάλλον κατάλαβε ότι αυτή ήταν πολύ κακή συνήθεια, αφού ο Φορτίν δάγκωσε το πόδι του νέου συζύγου της, του στρατηγού Ναπολέοντα Βοναπάρτη (Coren 2002: 185).
◼ Και στα τωρινά χρόνια: Σε μια πρόσφατη έρευνα των Gray κ.ά. (2015) μεταξύ χρηστών μιας διαδικτυακής πλατφόρμας για ραντεβού (online dating) βρέθηκε ότι, σε σχέση με τους άνδρες, οι γυναίκες είναι πιο πιθανό να αισθανθούν έλξη για κάποιον επειδή έχει κατοικίδιο και θεωρούν πιο ελκυστικό κάποιον ο οποίος έχει στο διαδικτυακό προφίλ του φωτογραφίες από κατοικίδια.
Στη μελέτη των Gueguen & Ciccoti (2008) στη Γαλλία, ένας ελκυστικός νεαρός άνδρας πλησίαζε άγνωστές του νέες γυναίκες στον δρόμο και τους ζητούσε το τηλέφωνό τους ώστε να κανονίσουν να βγουν για ένα ποτό αργότερα. Ενώ το 9,2% των γυναικών δέχτηκαν την πρότασή του όταν ήταν μόνος του, οι θετικές αποκρίσεις ανέβηκαν στο 28,3% όταν ο νεαρός συνοδευόταν από ένα σκυλί.
Και ναι, όπως ίσως φαντάζεστε, το σκυλί είναι το πιο σέξι κατοικίδιο που μπορεί να έχει ένας άνδρας, σύμφωνα με το 68,2% των γυναικών που συμμετείχαν στην έρευνα των Gray κ.ά. (2015).
