Ενα ωραίο, απαιτητικό ρεσιτάλ υπό τον τίτλο «Παραλλαγές για δύο πιάνα και τέσσερα χέρια» έδωσε στο ωδείο «Athenaeum» το πιανιστικό ντούο Λευκή Καρποδίνη – Μάικ Μπράουνλι-Ουόκερ (16/3/2018). Προσπερνώντας τις μόνιμες έξωθεν παρεμβολές από πλανόδιους μουσικούς στην οδό Αδριανού, οι δυο ακμαίοι μουσικοί, τους οποίους έχουμε επανειλημμένα ακούσει ως ντούο σε αντίστοιχα ενδιαφέρουσες βραδιές αλλού, παρουσίασαν έργα που κάλυψαν το διάστημα από τον κλασικισμό έως τα μέσα του 20ού αιώνα.
Ξεκίνησαν με τις «Παραλλαγές Χάυδν, έργο 56b» του Μπραμς σε μια ανάγνωση που χρειάστηκε λίγο χρόνο ώσπου να λειτουργήσει από άποψη ερμηνευτικού συντονισμού και να ρεύσει με αβίαστο βηματισμό και σφρίγος. Ακολούθησε η ευχάριστα αβαρής «Σουίτα αρ. 3, Παραλλαγές» του Αρένσκι, αποτελούμενη κυρίως από σειρά σύντομων χορών (βαλς, μενουέτο, γκαβότα, πολωνέζα κ.λπ.), τους οποίους, όπως και τα παρεμβαλλόμενα εμβατήρια, οι δυο μουσικοί απέδωσαν ανάλαφρα, με χορευτικό ρυθμικό παλμό και ευγένεια.
Το δεύτερο μέρος ξεκίνησε με τις «Παραλλαγές» του Σεν-Σανς επάνω σε ένα θέμα αντλημένο από το μενουέτο της «Σονάτας αρ. 18» του Μπετόβεν. Μουσική στην οποία η δομική σκέψη του Μπετόβεν συναντιέται –κάπως άβολα- με την ελαφράδα της γαλλικής μουσικής σαλονιού, δόθηκε με σαφήνεια, αυστηρότητα και ακρίβεια. Εξαιρετική από κάθε άποψη ήταν η εκτέλεση του μοτσάρτειου «Αντάντε και παραλλαγές, K.501» για πιάνο–τέσσερα χέρια: ανάλαφρα κελαρυστή, νευρώδης, κομψή, λαμπερή, με κομψά στιλιζαρισμένη φραστική.
Η βραδιά ολοκληρώθηκε με τις εμβληματικά σύγχρονες –και αγέραστες!- «Παραλλαγές σε ένα θέμα του Παγκανίνι» (1941) του Βιτόλντ Λουτοσλάφκι. Σαν φτιαγμένη μόνον από νεύρα και μυς αν τη συγκρίνουμε με τη μακρά ακολουθία αντίστοιχων παραλλαγών του ρομαντισμού, η σύνθεση του Πολωνού δημιουργού επάνω στο διάσημο «Καπρίτσιο αρ. 24» του Παγκανίνι παίχτηκε κοφτά, επιθετικά, βίαια, με βιρτουοζίστικη εξωστρέφεια αλλά και με το δέον –παγερό- χιούμορ.
