Δεν ήσουν ποτέ εδώ ★★½☆☆☆
(You Were Never Really Here, Ην. Βασίλειο, ΗΠΑ, Γαλλία, 2017, 90’)
- σκηνοθεσία: Λιν Ράμσεϊ
- ηθοποιοί: Χοακίν Φίνιξ, Ντάντε Περέιρα-Ολσον, Λάρι Κανάντι
Εξι χρόνια μετά το «Πρέπει να μιλήσουμε για τον Κέβιν», η Σκοτσέζα Λιν Ράμσεϊ περνά στην άλλη όχθη του Ατλαντικού, για ένα υπαρξιακό γουέστερν τόσο θαμμένο στη φόρμα του που οτιδήποτε άλλο παύει να έχει σημασία.
Διασκευάζοντας (πολύ ελεύθερα) το μυθιστόρημα του Τζόναθαν Εϊμς, η Ράμσεϊ έφυγε από το Φεστιβάλ Κανών με δύο βραβεία (ερμηνείας για τον Χοακίν Φίνιξ και Σεναρίου, που μοιράστηκε με τους Γιώργο Λάνθιμο και Ευθύμη Φιλίππου). Στην (ελλειπτική) ιστορία, ο κεντρικός και σχεδόν μοναδικός –και σίγουρα μοναχικός– ήρωας είναι ο Τζο, βετεράνος στο Αφγανιστάν, που διανύει την πόλη της Νέας Υόρκης νύχτα με το αυτοκίνητό του, προσπαθώντας να ξεδιαλύνει ένα δίκτυο εμπορίας ανηλίκων, ενώ εγκλωβίζεται όλο και πιο αποπνικτικά σ’ ένα πλέγμα κρατικής διαφθοράς αλλά και σε μια βίαιη αναμέτρηση με τον εαυτό του, από την οποία θα βγει σίγουρα χαμένος.
Η ταινία δημιουργεί το δικό της σύμπαν από σκοτάδι, αστική κόλαση, ήχους, αδιέξοδα, σχεδόν σαν ένα δοκίμιο στημένο πάνω στη μουσική του Τζόνι Γκρίνγουντ των Radiohead. Αν οι πρώτες αναφορές που έρχονται στο μυαλό είναι αυτές του «Ταξιτζή» του Μάρτιν Σκορσέζε, μοιάζουν αυτονόητες επειδή ο Τζο… οδηγεί νύχτα στη Νέα Υόρκη και αναλαμβάνει τον ρόλο τιμωρού/θύματος των περιστάσεων, αλλά οι ομοιότητες τελειώνουν εκεί.
Ο σταθερά συναρπαστικός Χοακίν Φίνιξ επιδίδεται σ’ έναν εξαντλητικό εσωστρεφή αυτοσχεδιασμό, αλλά και ολόκληρη η ταινία μοιάζει τόσο conceptual, ομφαλοσκοπική και σκόπιμα «υπόγεια» που χάνει τον νοηματικό λογαριασμό. Ετσι, τα ξεκρέμαστα στοιχεία που σχηματίζουν την πλοκή (και τη διαρκή υπονόμευσή της) δεν ξέρει κανείς πού να τα τοποθετήσει κι αυτό όχι με τον καλό, δημιουργικό, αλλά με τον ασυνάρτητο τρόπο.
Αν η ξεκάθαρα ταλαντούχα Σκοτσέζα δημιουργός ορκίζεται στη φόρμα για να καταγγείλει το αμερικανικό όνειρο, καθώς αυτά τα έχουν πει πριν καλύτερα, ναι, ο Μάρτιν Σκορσέζε ή ο Αμπελ Φεράρα, ίσως αξίζει να διοχετεύσει την αξιοσημείωτη αισθητική έμπνευσή της σ’ ένα πιο πηγαίο αντικείμενο.
VILLAGE MALL, VILLAGE PARK ΡΕΝΤΗ, WEST CITY ΠΕΡΙΣΤΕΡΙ, ΑΙΓΛΗ, ΑΕΛΛΩ CINEMAX, ΑΘΗΝΑΙΟΝ CINEPOLIS, ΓΛΥΦΑΔΑ, ΑΤΛΑΝΤΙΣ ΓΙΩΡΓΟΣ ΤΖΙΩΤΖΙΟΣ, ΑΤΤΑΛΟΣ, ΙΝΤΕΑΛ, ΚΗΦΙΣΙΑ CINEMAX, ΛΑΜΠΡΟΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΑΡΑΣ ΑΙΓΑΛΕΩ, ΝΙΡΒΑΝΑ, 3 ΑΣΤΕΡΙΑ Ν. ΗΡΑΚΛΕΙΟ
Μαρία Μαγδαληνή ★★½☆☆☆
(Mary Magdalene, Ην. Βασίλειο, Αυστραλία, 2018, 120’)
- σκηνοθεσία: Γκαρθ Ντέιβις
- ηθοποιοί: Ρούνι Μάρα, Χοακίν Φίνιξ, Ταχάρ Ραχίμ, Τσιγουετέλ Ετζιόφορ, Αριάν Λαμπέντ
Ο σκηνοθέτης του «Lion» έχει την πρόθεση να κάνει μια «θρησκευτική ταινία για το σήμερα», με έμφαση στην ανατροπή των στερεοτύπων και, κυρίως, στην αποκατάσταση της Μαρίας Μαγδαληνής στη θέση της σημαντικότερης Αποστόλου, αλλά καταλήγει με μια χλιαρή αισθητικά, σεναριακά και ερμηνευτικά πασχαλινή ταινία.
Η ιστορία παρακολουθεί τη Μαρία Μαγδαληνή (μια Ρούνι Μάρα αταίριαστα εύθραυστη), απ’ όταν, ως κορίτσι που αντιδρά στην ανδρική καταπίεση, εγκαταλείπει το προξενιό που της ετοιμάζει η οικογένειά της κι ακολουθεί τον θεραπευτή και προφήτη που αποκαλούν Ιησού (ο Χοακίν Φίνιξ με σταθερά υγρό βλέμμα). Και καταλήγει με μεσότιτλους που εξηγούν ότι ποτέ δεν υπήρξε πόρνη, όπως θέλησε η Εκκλησία να την παρουσιάσει, επειδή, απλώς, ήταν γυναίκα με ανεξάρτητο μυαλό.
Τα ψήγματα της διαφορετικής σκοπιάς υπάρχουν στην ταινία – το μήνυμα του φεμινισμού, η φυλετική ποικιλία των Αποστόλων και των ηθοποιών που τους ενσαρκώνουν. Ωστόσο, η ταινία είναι τόσο κυριολεκτική, από την αισθητική της (ολόκληρη αργή, στοχαστική και στα αχνά χρώματα της ερήμου) ώς τα… θαύματα που χάνει το στοίχημα να είναι κάτι παραπάνω από μια αμιγώς θρησκευτική ταινία εποχής, με Πάθη αλλά χωρίς πάθος.
Το όραμα ★★½☆☆☆
(L’ Apparition, Γαλλία, 2018, 140’)
- σκηνοθεσία: Ξαβιέ Τζιανολί
- ηθοποιοί: Βενσάν Λεντόν, Γκαλατέα Μπελούτζι, Πατρίκ ντ’Ασουμσάο, Ελίνα Λόιενσον
Ο δημοσιογράφος Ζακ γυρίζει από ρεπορτάζ στη Συρία έχοντας χάσει τον καλύτερό του φίλο και τον προσανατολισμό του στη ζωή. Τότε είναι που το Βατικανό τον καλεί να διερευνήσει την εγκυρότητα ενός οράματος. Ενα κορίτσι, η Ανα, σ’ ένα μικρό γαλλικό χωριό, ισχυρίζεται ότι είδε την Παναγία: ο ιερέας της περιοχής την έχει πάρει από κοντά κι οι πιστοί συρρέουν ήδη κατά χιλιάδες. Τόσο ο Ζακ όσο και η Ανα θα χρειαστεί να ψάξουν στα επώδυνα σημεία της ψυχής τους για να βρουν την αλήθεια, την πίστη, την αποδοχή, κάποιου είδους σταθερά στις ιστορίες τους.
Ο σκηνοθέτης του «Μαργκερίτ», αξιοποιώντας τον εκπληκτικό, μελαγχολικό, πολυδιάστατο Βενσάν Λεντόν και το μαγνητικό πρόσωπο της Μπελούτζι, χρησιμοποιεί τη φόρμα του θρίλερ και θέτει τις βάσεις για έναν σοβαρό στοχασμό πάνω στην αλήθεια, το ψέμα και τη σημασία της διάκρισής τους, αν αυτή υπάρχει. Κι είναι αυτή η προσήλωση στην ανθρώπινη αδυναμία και την ανάγκη της να βρει στηρίγματα που μένει ως απόηχος της ταινίας, έστω κι αν στο δεύτερο μέρος της ξεφουσκώνει απογοητευτικά το πνευματικό οικοδόμημα.
ΑΒΑΝΑ, ΑΣΤΥ, ΓΑΛΑΞΙΑΣ, ΙΛΙΟΝ, ΜΙΚΡΟΚΟΣΜΟΣ
Ραντεβού εκεί ψηλά ★★½☆☆☆
(Au Revoir Là-haut, Γαλλία, 2017, 117’)
- σκηνοθεσία: Αλμπέρ Ντιποντέλ
- ηθοποιοί: Ναχουέλ Πέρεζ Μπισκαγιάρτ, Αλμπέρ Ντιποντέλ, Ελουάζ Μπαλστέρ, Εμιλί Ντεκέν, Νιλς Αρστρίπ, Λοράν Λαφίτ
Νοέμβριος 1918, στα χαρακώματα, μια ανάσα πριν από την εκεχειρία, ο πολεμοχαρής υπολοχαγός Πραντέλ διατάσσει μια άσκοπη επίθεση. Οι στρατιώτες Εντουάρ και Αλμπέρ θα σώσουν ο ένας τη ζωή του άλλου, θα επιστρέψουν στο Παρίσι και θα προσπαθήσουν να επουλώσουν τα τραύματά τους.
Οσο, την περίοδο της ειρήνης, ο Πραντέλ κάνει περιουσία υπερτιμώντας τα φέρετρα των νεκρών στρατιωτών, τόσο ο Εντουάρ κι ο Αλμπέρ θα στήσουν μια δική τους απάτη, παίζοντας με το εθνικό συναίσθημα των λαβωμένων από τον πόλεμο Γάλλων.
Ο (κυρίως ηθοποιός) Αλμπέρ Ντιποντέλ διασκευάζει το ομότιτλο μυθιστόρημα του Πιερ Λεμέτρ και τιμάται με πέντε βραβεία Σεζάρ, ανάμεσά τους και αυτό της Σκηνοθεσίας. Το αποτέλεσμα είναι τρυφερό και ενδιαφέρον στην παιχνιδιάρικη σύζευξη της βίας, του συναισθηματικού τέλματος και του κεφιού για τη μεταπολεμική ζωή, αλλά τόσο φορτωμένο εικαστικά με «γαλλικά» ευρήματα και «δημιουργικές» φλυαρίες που προετοιμάζει τον θεατή για κάτι ουσιαστικότερο απ’ αυτό που τελικά είναι, μια ιστορία για τη φιλική και την οικογενειακή αγάπη.
Σέρλοκ Ζουμπόμς ★★☆☆☆
(Sherlock Gnomes, Ην. Βασίλειο, ΗΠΑ, 2018, 86’)
- σκηνοθεσία: Τζον Στίβενσον
- με τις φωνές των: Τηλέμαχου Κρεβάικα, Κώστα Φιλίππογλου, Χρήστου Θάνου, Λένας Παπαθανασίου, Αλκη Ζερβού
Ο Ζουμπαίος και η Ιουλιέτα, οι νάνοι του κήπου που ζωντάνεψαν κινηματογραφικά το 2011, επιστρέφουν και μαζί τα… προβλήματά τους! Ολη η νανοπαρέα μετακομίζει σ’ έναν κήπο του Λονδίνου, αλλά καθώς ένας ένας οι νάνοι εξαφανίζονται μυστηριωδώς, ο διάσημος ντετέκτιβ Σέρλοκ Ζουμπόμς και ο πιστός του Γουάτσον θα αναλάβουν να ξεδιαλύνουν την υπόθεση.
Κωμωδία δράσης, μ’ ένα μάλλον γραμμένο στο πόδι σενάριο, που απευθύνεται αποκλειστικά σε μικρά παιδιά, γι’ αυτό και προβάλλεται μόνο μεταγλωττισμένη. Στην καλύτερη περίπτωση, θα τα υποψιάσει για τον Σέρλοκ Χολμς και τις δικές του περιπέτειες.
Pacific Rim: Εξέγερση ★½☆☆☆☆
(Pacific Rim Uprising, Κίνα, ΗΠΑ, 2018, 111’)
- σκηνοθεσία: Στίβεν Σ. ΝτεΝάιτ
- ηθοποιοί: Τζον Μπογιέγκα, Σκοτ Ιστγουντ, Κέιλι Σπέινι
Το μέγεθος μετράει κι αν δεν το γνώριζε κάποιος, η ταινία το επαναλαμβάνει τρεις φορές για σιγουριά. Τεράστια, λοιπόν, είναι τα τέρατα Καϊτζού που επιτίθενται ξανά (γιατί έτσι), τεράστια και τα κατευθυνόμενα από πιλότους ρομπότ Γιέγκερ που τα αντιμετωπίζουν. Δράση αναλαμβάνουν αυτή τη φορά ο Τζέικ Πέντεκοστ, γιος του θρυλικού Στάκερ που θυσιάστηκε για την πατρίδα, και μια ατίθαση έφηβη.
Ο παραγωγός του τηλεοπτικού «Spartacus» υπογράφει το σίκουελ του «Pacific Rim» του Γκιγέρμο Ντελ Τόρο (που αποχώρησε διακριτικά και σοφά), επενδύοντας μ’ ένα στοιχειώδες, αποσπασματικό σενάριο την ευκαιρία αξιοποίησης της πρώτης ταινίας. Μόνο που αυτό εδώ το «Pacific Rim» θα ορκιζόσουν ότι είναι ακόμα ένα «Transformers» του Μάικλ Μπέι – και όχι από τα καλά.
Η Συμμορία του Τυφώνα ★½☆☆☆☆
(The Hurricane Heist, ΗΠΑ, 2018, 103’)
- σκηνοθεσία: Ρομπ Κόεν
- ηθοποιοί: Τόμπι Κέμπελ, Μάγκι Γκρέις, Ράιαν Κουάντεν
Μια σπείρα ληστών προσπαθεί να κλέψει το Νομισματοκοπείο, την ίδια ώρα που σε εξέλιξη βρίσκεται ο καταστροφικότερος τυφώνας στην ιστορία της Αμερικής. Η ελπίδα για τη σωτηρία της ανθρωπότητας (και των χαρτονομισμάτων) είναι ένας νεαρός μετεωρολόγος, ο αδελφός του και μια καθόλου άσχημη πράκτορας. Από τις περιπέτειες καταστροφής που σε καθησυχάζουν επειδή η αγωνία έρχεται ακριβώς εκεί που την περιμένεις, ταινία που τα παλιά χρόνια απλώς θα έβγαινε κατευθείαν σε βίντεο.
