Αυτό το βιβλίο έχει κάτι πολύ ιδιαίτερο: λέγεται «Είναι καλός ο κόσμος;» και το έγραψε η ψυχολόγος και συγγραφέας Κυριακή Παναγιωτίδου, χρησιμοποιώντας το ερωτηματολόγιο του Προυστ σε ασθενείς με ψυχιατρικά προβλήματα. «Η ιδέα γεννήθηκε από την ανάγκη μου να διαχειριστώ αλήθειες που με αναστάτωναν στα λόγια των ασθενών μου», λέει η συγγραφέας στην «Εφ.Συν.».
«Κι όταν κατάφερα με τη βοήθεια των συγκεκριμένων ερωτήσεων να τις καταγράψω, ένιωσα ότι έχω στα χέρια μου κάτι πολύτιμο, που αξίζει να ειπωθεί και να γίνει γνωστό».
Το βιβλίο κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Αρμός και στον υπότιτλο αναφέρει χαρακτηριστικά «Απαντήσεις για το νόημα της ζωής μέσα σε μια ψυχιατρική κλινική».
Αραγε, ποιο είναι το νόημα της ζωής, μπορούμε να το ανακαλύψουμε;
«Μπορούμε να το αναζητήσουμε, πάντως», απαντά η Κυριακή. «Στο βιβλίο καταγράφονται 52 τέτοιες “απόπειρες”. Που ξεκινούν από το “Μηδέν”, από το “Τίποτα” και φτάνουν στο “Ολα”. Εκεί ανάμεσα θα δούμε, πιστεύω, και τις δικές μας προσπάθειες να βρούμε μια απάντηση. Κάπου ανάμεσα στην ευθύνη, την αγάπη, τη βοήθεια, τη γνώση, τη συντροφιά, την ηρεμία, τη δημιουργία, τα παιδιά».
Υπάρχουν περιπτώσεις που εντυπωσιάστηκες από τους ανθρώπους αυτούς;
«Με εντυπωσίασαν, το λιγότερο. Μιλούσαν με γενναιοδωρία, ευθύτητα και καθαρότητα για τα σημαντικότερα πράγματα στη ζωή». Και η συγγραφέας (και ψυχολόγος) μας δίνει μερικά τέτοια παραδείγματα από τα λόγια των ασθενών της: «Πρέπει να πονάς τους ανθρώπους γιατί αλλιώς θα πονάς εσύ», «Οι γέροι δεν πεθαίνουν από την ηλικία, αλλά από τις λάθος εκφράσεις που λέμε μέσα στο σπίτι», «Ενα παιδί που δεν μπορεί να μιλήσει, οι γύρω του θα φταίνε», «Πρέπει κάθε άνθρωπος να βρει τον τρόπο του να είναι καλά», «Να αντιστεκόμαστε για να ζήσουμε, όχι για να καταστρέψουμε», «Τύχη για να έχεις, πρέπει να εξηγήσεις στον άλλον», «Οταν βγω από δω θα αγαπήσω τη ζωή μου, για να μ’ αγαπήσει κι αυτή», «Χαιρόμουν που δούλευα, που αποκτούσα, που πρόσφερα», «Επρεπε να αγαπήσουμε. Πρέπει όλοι να καταλάβουμε», «Να κάνεις παιδιά, να τα μορφώσεις και να τραβηχτείς στο πλάι», «Πιστεύω ότι όλοι οι άνθρωποι μπορούν να βρουν αυτό που θέλουν και να έχουν μια καλή ζωή. Είμαι εδώ για να προσπαθήσω».
Εκείνο που προτείνει βασικά με το βιβλίο της η Κυριακή Παναγιωτίδου είναι να γνωρίσουμε τον άνθρωπο πίσω από την ψυχική ασθένεια.
Η παρουσίαση, ωστόσο, δεν ήθελε να γίνει με κάποιο ψυχομετρικό εργαλείο, από όσα συχνά χρησιμοποιούνται στην κλινική πράξη. Δεν επιθυμούσε να γίνει με όρους ψυχοπαθολογίας, αλλά με όρους ζωής.
Τι διαθέτουν οι ψυχιατρικά ασθενείς και δεν μπορούμε εμείς οι υπόλοιποι να κατανοήσουμε;
«Μια ευαισθησία πιο γυμνή και μια αντίληψη πιο ευάλωτη, λόγω ακριβώς της ασθένειάς τους. Κάποιος είπε ότι ο άρρωστος, πολύ συχνά, βλέπει καλύτερα. Ακριβώς όμως και πάλι λόγω της ασθένειάς τους δεν μπορούν να διαχειριστούν και να διοχετεύσουν αυτή την ευαισθησία, με αποτέλεσμα να γυρίζει πίσω στους ίδιους επιθετικά».
Υφίσταται ρατσισμός απέναντί τους; «Ασφαλώς και υφίσταται, παρά τις προσπάθειες της επιστήμης να μας ενημερώσει για τη φύση της ψυχικής ασθένειας. Και πίσω από τον ρατσισμό αυτόν, είναι ο φόβος μας. Οπως φοβόμαστε τη λύπη, τη μοναξιά και την ατυχία του διπλανού μας, έτσι φοβόμαστε και την αρρώστια του».
Πώς ορίζεται η χαρά και πώς η λύπη στα άτομα αυτά; «Οπως τη διαβάζω και την κατανοώ στην καθημερινή μας επαφή, η χαρά είναι στο “μαζί” και η λύπη στο “μόνος”. Πιθανότατα όπως ορίζεται και σε όλους μας δηλαδή».
-320x213.jpg)
