Τι κινητοποιεί τη Δεξιά

Τι κινητοποιεί τους σύγχρονους «μακεδονομάχους»; Την περίοδο 1991-92, κατέβηκαν στους δρόμους λαϊκοί και κληρικοί, ακόμα και σχολεία σε πρωτοφανή συλλαλητήρια. Ωστόσο, η Ιστορία δεν επαναλαμβάνεται, παρά ως φάρσα και σήμερα παρόμοια συλλαλητήρια κάθε άλλο παρά πανεθνικού χαρακτήρα είναι. Περιορισμένη η συμμετοχή του πολιτικού κόσμου, καθώς και της Εκκλησίας, με κυριαρχία συνθημάτων της Ακροδεξιάς περί «προδοτών πολιτικών», κυρίως της Αριστεράς. Ακόμα και τον Ζουράρι επιχείρησαν να λιντσάρουν στη Θεσσαλονίκη.

Πρωταγωνιστές το 2018, φορείς του μακεδονικού ομογενειακού Ελληνισμού, κάτι που δεν συνέβαινε παλαιότερα, όταν στα συλλαλητήρια της Β. Ελλάδας πρωταγωνιστούσε η Τοπική Αυτοδιοίκηση. Με άλλα λόγια, από πλευράς οργάνωσης, ίσως και καθοδήγησης, έχουμε «συλλαλητήρια εξωτερικού», με ό,τι μπορεί να σημαίνει αυτό.

Ακόμα μία επισήμανση. Τούτη τη φορά, τα συλλαλητήρια ενώνουν τη φιλελεύθερη Δεξιά με την Ακροδεξιά, είτε πρόκειται για τη Χρυσή Αυγή είτε για άλλα σχήματα. Μια ένωση που έχει υπόβαθρο τον αντικομμουνισμό της περιόδου του Ψυχρού Πολέμου.

Ιδιαίτερα μετά τον Εμφύλιο, αγωνιστές τις Αντίστασης, στελέχη του ΚΚΕ στήθηκαν στον τοίχο με την κατηγορία ότι στόχευαν στην παράδοση της Μακεδονίας στους Βούλγαρους. Αλλωστε και ένα τραγούδι που τραγουδιόταν τότε στον ελληνικό στρατό έλεγε «Μακεδονία ξακουστή του Αλεξάνδρου η χώρα/ που έδιωξες τους Βούλγαρους κι ελεύθερη είσαι τώρα». Βέβαια, το πόσο ελεύθερη ήταν η Μακεδονία μετεμφυλιακά, διαψεύστηκε με επώδυνο τρόπο διά της μετατροπής της Θεσσαλονίκης σε άντρο του φασιστικού παρακράτους.

Γιατί τόσο «εθνικό πάθος» για τη Μακεδονία και όχι για την Κύπρο; Απαντώ ότι στο Κυπριακό οι Δεξιές της Ελλάδας δεν έχουν να επιδείξουν εθνικές δάφνες. Η ΕΡΕ, με πρωθυπουργό τον Κωνσταντίνο Καραμανλή, είχε κατηγορηθεί για τις «προδοτικές» συμφωνίες Ζυρίχης-Λονδίνου, που αντί της ένωσης, μετέτρεψαν την Κύπρο σε ανεξάρτητο δικοινοτικό κράτος, με επίσημες γλώσσες την ελληνική και τουρκική. Μεταγενέστερα, ήταν η φασιστική χούντα, η οποία βαρύνεται με την προδοσία της Κύπρου, ύστερα από το πραξικόπημα εναντίον του Μακαρίου, που άνοιξε την κερκόπορτα στον «Αττίλα».

Δεν προσφέρεται, λοιπόν, το Κυπριακό για εθνικιστική δημαγωγία, γι’ αυτό η Δεξιά και Ακροδεξιά δεν πρωταγωνίστησαν μεταχουντικά σε κανένα συλλαλητήριο αλληλεγγύης με τον κυπριακό λαό. Αντιθέτως, ήταν η Αριστερά, στην Ελλάδα και διεθνώς, που σήκωσε το βάρος του διεθνούς κινήματος αλληλεγγύης με τον λαό της Κύπρου, κίνημα στο οποίο προσωπικά συμμετέχω συνεχώς και αδιαλείπτως από το 1974.

* μέλος της Κεντρικής Επιτροπής του ΣΥΡΙΖΑ