Ορθιος επί σχεδόν δύο ώρες παρακολουθούσα δύο ματς ποδοσφαίρου του μικρού εγγονού μου, υπό συνθήκες ψύχους, ενίοτε και ψιλόβροχου, το πρωί της Κυριακής στην Παιανία. Επειδή συνέπεσε να είναι η Κυριακή της Ορθοδοξίας, μου ήρθε στον νου αυτομάτως το λογοπαίγνιο: Κυριακή της Ορθοστασίας.
Γεγονός (της Ορθοδοξίας) και λογοπαίγνιο (της Ορθοστασίας) με ενεθάρρυναν να ανατρέξω, επί τροχάδην, στην Ιστορία, θυμούμενος ήδη αμυδρά, από το Γυμνάσιο, ότι την Κυριακή της Ορθοδοξίας η Εκκλησία των ορθοδόξων εορτάζει την αναστήλωση των εικόνων που είχαν αποκαθηλωθεί, στην ιστορική διαμάχη, 9ος–10ος αιώνας, των εικονομαχιών, μεταξύ «εικονοκλαστών» και «εικονολατρών».
Βάζω τις δύο λέξεις σε εισαγωγικά, διότι, επειδή αποδόθηκαν από εμπλεκόμενους (λέξη που παίζει πολύ τελευταία λόγω Novartis), που δεν είχαν μεταξύ τους τις αγαθότερες σχέσεις, απηχούν, νομίζω, προκατάληψη εκείνης της περιόδου, με την οποία η Ιστορία δεν έχει τις αγαθότερες σχέσεις.
Στα σημερινά βιβλία π.χ. της Βυζαντινής Ιστορίας του Δημοτικού (το διαπίστωσα ιδίοις όμμασι «εξετάζοντας» τον εγγονό μου, μαθητή της πέμπτης), από τον σημαντικό αυτοκράτορα της Μακεδονικής δυναστείας, Βασίλειο τον Β’ (976-1025), έχει αφαιρεθεί το προσωνύμιο Βουλγαροκτόνος, με το οποίο τον ξέρουμε οι μεγάλοι και διά του οποίου τιμάται με δρόμο των Εξαρχείων.
Η Θεοδώρα, στην περίπτωσή μας, σύζυγος του αυτοκράτορα Θεόφιλου, πρωταγωνίστρια της αναστήλωσης των εικόνων, για την οποία η Εκκλησία την ανακήρυξε αγία, εκτός της αγιοσύνης, η εν γένει πολιτεία της (η κοσμική, γιατί μετά, όπως οι περισσότερες αυτοκράτειρες που έδυε η βασιλεία τους, κατέληξε στον μοναχισμό· άλλες κατέληγαν… με στραγγαλισμό!) δεν βάδισε και «με τον σταυρό στο χέρι».
Αυτά όμως αφορούν ερευνητικές αναγνώσεις της Ιστορίας, δεν αφορούν αφαιρετικές αναγνώσεις της Εκκλησίας.
