Όταν κάτι πάει λάθος, όταν μία καταστροφή είναι προ των πυλών σε ρεαλιστικές βάσεις (κι όχι ως μπαμπούλας που γίνεται επίκληση του ως μορφή πίεσης για κάποιο όφελος), τα πράγματα είναι μάλλον πιο απλά ως προς την ανάλυση της ουσίας τους, αλλά πολύ πιο δύσκολα ως προς τη δημόσια παρουσίασή τους.
Η Lady Hope διαπιστώνει πως πέρα από τους χειρισμούς διάφορων πλευρών που σχετίζονται με τον οποιονδήποτε τρόπο με τις εξελίξεις στο «πράσινο» στρατόπεδο, το αδιέξοδο είναι υπαρκτό και το μέλλον αβέβαιο. Αλλά ξέρει πολύ καλά κι αυτή, όπως όλοι που μπορούν να βλέπουν το γενικό είδος της συγκεκριμένης υπόθεσης, πως ένας γίγαντας μπορεί να γονατίσει κάποια στιγμή, αλλά όταν ξανασηκωθεί όρθιος δεν θα έχει χάσει το ανάστημά του ούτε για ένα cm…
Ο ποδοσφαιρικός Παναθηναϊκός είναι μία τέτοια υπόθεση. Τα όσα μεσολάβησαν στον Παναθηναϊκό από το 2008 έως το 2018, δεν έχουν καμία σχέση με αυτά που έλαβαν χώρα, π.χ., από το 1998 έως το 2008. Η δεκαετία 2008-2018 θα μείνει για πάντα στο «πράσινο» υποσυνείδητο, αλλά και στους πιο σοβαρούς μελετητές του εγχώριου κοινωνικού γίγνεσθαι, ως «αυτή που τα είχε όλα»…
Στην κυριολεξία, όμως, όλα. Από τίτλους μέχρι αδυναμία εξασφάλισης ενός ευρωπαϊκού εισιτηρίου με αγωνιστικά κριτήρια, από ευρω-θριάμβους (π.χ εκτός έδρας επί των Βέρντερ, Ίντερ και Ρόμα) μέχρι ταπεινωτικούς αποκλεισμούς (π.χ. από την Γκαμπάλα). Από γενική αίγλη μέχρι απαξία… Από πρωτόγνωρη οικονομική ευρωστία (πρώτα χρόνια πολυμετοχικότητας) μέχρι τη σημερινή απερίγραπτη κατάσταση. Από λαμπρή προοπτική μέχρι αβέβαιο μέλλον. Από ήρωες και πρωταγωνιστές εντός και εκτός γηπέδων μέχρι μισητούς αποδιοπομπαίους τράγους.
Υπάρχουν ερωτήματα που οι απαντήσεις τους θα δώσουν εξηγήσεις στα περισσότερα, και που είναι και τα βασικότερα. Όταν, επιτέλους, τις δώσει ο ιστορικός του μέλλοντος, αφού στο σήμερα προέχουν άλλα για αυτούς που θα ερωτηθούν… Γιατί απέτυχε πραγματικά η πολυμετοχικότητα; Επηρέασε τις σχετικές αρνητικές εξελίξεις το ναυάγιο στην υλοποίηση της κατασκευής νέου γηπέδου στα τέλη της προηγούμενης δεκαετίας; Ποια ήταν τα πραγματικά σχέδια της ΠΕΚ;
Γιατί το δίδυμο του συγχωρεμένου Ανδρέα Βγενόπουλου και του Νικόλα Πατέρα έκανε πίσω όταν ο Γιάννης Βαρδινογιάννης τους διεμήνυσε πως τους παραχωρεί την μετοχική πλειοψηφία; Όσοι δήλωσαν πως οι ίδιοι παύουν να ασχολούνται με τα διοικητικά (δηλαδή, αργά ή γρήγορα, όλοι…) ενδιαφέρθηκαν για την προετοιμασία μίας διάδοχης κατάστασης που θα εξασφάλιζε μακροχρόνια βιωσιμότητα;
Ποιος ήταν ο λόγος που ο Αλαφούζος δεν τήρησε τα αρχικά του πλάνα και από ένα σημείο και μετά ξώκειλε οδηγώντας την ΠΑΕ σε δυσχερέστερη θέση;
Πόσα είναι τα χρέη; Ποιοι τα δημιούργησαν και γιατί; Καλύπτονται ή θα αποτελέσουν τη βασική αιτία κάποιας επερχόμενης καταστροφής;
Τα όποια project παρουσιάζονται τον τελευταίο καιρό (π.χ. αυτό του Δημήτρη Γιαννακόπουλου) αφορούν στη σημερινή κατάσταση ή βασικό κομμάτι μίας ενδεχόμενης που θα προκύψει σύντομα; Oι οργανωμένοι οπαδοί της ομάδας καταλογίζουν στους εαυτούς τους κάποια λανθασμένη παρελθοντική εκτίμηση για πρόσωπα και καταστάσεις;
Το παρελθόν αποφεύγεται, το παρόν πιέζει ασφυκτικά και το μέλλον φαίνεται από ισχνό έως εντελώς δυσδιάκριτο. Όλα αυτά, όμως, πάνω σε έναν καμβά τον οποίον συνθέτουν τόσο η μεγάλη σημασία του ιστορικού εκτοπίσματος του Παναθηναϊκού στο ελληνικό ποδόσφαιρο, όσο και η παραδοχή και η αναγνώριση από την πλευρά των αντιπάλων του για κάτι τέτοιο.
Γιατί αν σέβεσαι τον εαυτό σου δεν χαίρεσαι με τα προβλήματα του άλλου, αλλά θες να τον νικάς όταν και αυτός είναι σε θέση να σε νικήσει. Τα σωματεία (ως σημειολογικές οντότητες) δεν ευθύνονται για τα λάθη και τις ασυνέπειες των προσώπων που τα διοικούν, αλλά οφείλουν να προωθούν μαζί με τη σταθερή ευδοκίμησή τους μέσα στο χρόνο την αυτοκάθαρσή τους και την αποτροπή παρεμφερών διαχειρίσεων στο μέλλον.
Η Lady Hope γνωρίζει πως η στάση κάποιου απέναντι στα πολύ δύσκολα ενός συλλογικού οργανισμού στοιχειοθετεί περισσότερο βαθιά τα όποια μελλοντικά «χρεωστούμενα» κατακλύζουν τις μνήμες και γράφουν σαν τατουάζ στις ψυχές…
