Κάνουν την τρίχα… θηλιά για τα δημόσια Πανεπιστήμια

Η νέα καμπάνια της Ν.Δ. και των στρατευμένων ΜΜΕ στράφηκε ξανά στον ευαίσθητο χώρο της Παιδείας.

Με συνεχή «ρεπορτάζ» για τα γκράφιτι, τα περιστατικά βίας, «τρομακτικής ανομίας» και χρήσης ουσιών στους χώρους των ΑΕΙ που τροφοδοτεί -τι άλλο;- η εκ νέου θεσμοθέτηση του πανεπιστημιακού ασύλου, ο Κυριάκος Μητσοτάκης κόβει βόλτες στην Πατησίων και ανακαλύπτει το χάος στα δημόσια Πανεπιστήμια.

Με αφορμή κάποια μετρημένα στα δάχτυλα περιστατικά, εκ των οποίων τα δύο αφορούσαν ξυλοδαρμό φοιτητών από κουκουλοφόρους φασίστες τραμπούκους, ολόκληρο το σύστημα που αδημονεί για την ίδρυση ιδιωτικών Πανεπιστημίων προσβάλλει βάναυσα την ακαδημαϊκή κοινότητα.

Εφοπλιστές, επιχειρηματίες και κάθε λογής επενδυτές, που περιμένουν στη γωνία να επεκταθούν και στον χώρο της Παιδείας, μαζί με τον αρχηγό της Ν.Δ. και μερίδα καθηγητών, συκοφαντούν καθημερινά το δημόσιο Πανεπιστήμιο.

Μάλιστα ανάμεσα στους καθηγητές που διαμαρτύρονται αρκετοί βρίσκονται στις πρώτες λίστες διαχείρισης διόλου ευκαταφρόνητων κονδυλίων. 

Οι διεθνείς διακρίσεις των ελληνικών δημόσιων ιδρυμάτων δημοσιεύονται σε μικρά μονόστηλα, ενώ η παραβατικότητα σε πηχυαίους τίτλους.

Η αφαίμαξη των κονδυλίων για την Παιδεία, η συρρίκνωση των πόρων λόγω και της κρίσης, οι παρατημένες επί δεκαετίες εστίες και κτίρια των ΑΕΙ, οι διαχρονικές οικογενειακές κληρονομιές εδρών και οι αμαρτωλές οικονομικές διαχειρίσεις (με καυτές δικογραφίες στα χέρια της δικαιοσύνης), είναι αόρατα και το μόνο ορατό είναι το άσυλο, η παραβατικότητα και η προσπάθεια ίδρυσης ιδιωτικών ΑΕΙ.

Μόλις πριν από λίγες ημέρες, με τίτλο «Τοξικομανής στα γραφεία της ΑΣΟΕΕ», ο ANT1 εμφάνιζε έναν άρρωστο άνθρωπο σε κάποιο σημείο του κτιρίου, θέλοντας με τον άθλιο αυτό τρόπο να παρουσιάσει την εικόνα της ανομίας.

Αν αυτός ο άνθρωπος πέθαινε στον δρόμο δεν θα απασχολούσε κανέναν, αρκεί να είναι «καθαρό» το Πανεπιστήμιο.

Οπως ανέφερε πρόσφατα και ο Νίκος Παρασκευόπουλος, επικεφαλής της επιτροπής που συστήθηκε προκειμένου να δοθούν κατευθύνσεις για την όσο το δυνατόν μεγαλύτερη διασφάλιση της πανεπιστημιακής ζωής χωρίς κινδύνους, βάσει στοιχείων τα πέντε χρόνια που είχε καταργηθεί το άσυλο η παραβατικότητα αυξήθηκε όχι μόνο στα ΑΕΙ, αλλά και σε ολόκληρη την κοινωνία. Ειδικά τα περιστατικά χρήσης ουσιών αυξήθηκαν τα τελευταία χρόνια, είτε με είτε χωρίς άσυλο. 

Ακόμα και τα λίγα περιστατικά βίας ή παρενοχλήσεων, που αναμφίβολα είναι εξαιρετικά δυσάρεστα, χρησιμοποιούνται και μεγαλοποιούνται με αποκλειστικό στόχο τη δυσφήμηση των ΑΕΙ και την ανάδειξη του ασύλου ως του απόλυτου κακού.

Θυμίζουμε ότι ο νόμος Γιαννάκου επαναπροσδιόρισε τις προϋποθέσεις του ασύλου όπως αυτό είχε θεσπιστεί το 1982, ενώ αργότερα ο νόμος Διαμαντοπούλου απάλειψε πλήρως τη διάταξη περί ύπαρξής του.

Θυμίζουμε δε, ότι πριν από την κατάργηση του ασύλου αντίστοιχα ρεπορτάζ για την ανομία και το άσυλο φιλοξενούσαν οι εφημερίδες και κυρίως οι τηλεοπτικές ειδήσεις της εποχής. 

Μετά τον πρόσφατο καταιγισμό δημοσιευμάτων και δελτίων ειδήσεων για την ανομία στα ΑΕΙ, όπως ήταν επόμενο, ο προϊστάμενος της Εισαγγελίας Πρωτοδικών, Ηλίας Ζαγοραίος, διέταξε τη διενέργεια σχετικής έρευνας.

Η έρευνα ανατέθηκε στον εισαγγελέα Γ. Καλούδη με την εντολή να ερευνήσει τα καταγγελλόμενα, να εξακριβώσει αν προκύπτουν αξιόποινες πράξεις που τελούνται εντός των Πανεπιστημίων αλλά και να εντοπίσει δράστες των τυχόν παράνομων ενεργειών. 

Τι λένε οι φοιτητές 

Η «Εφ.Συν.» συνομίλησε με φοιτητές, ζητώντας τους να περιγράψουν την καθημερινότητα των ελληνικών Πανεπιστημίων αλλά και των φοιτητικών εστιών όπου ζουν σε μια προσπάθεια αναζήτησης της αλήθειας.

Στην πλειοψηφία τους οι νεαροί σπουδαστές διαψεύδουν κατηγορηματικά την εικόνα της βίας και της ανομίας που εδώ και μέρες μερίδα των μέσων ενημέρωσης προσπαθεί λυσσαλέα να εδραιώσει, κάνοντας μάλιστα λόγο για «καταστροφολογία» και «ξεχειλωμένα» ρεπορτάζ. 

Ο Στάθης, τελειόφοιτος στο Οικονομικό Πανεπιστήμιο Αθήνας, μας λέει ότι το ζήτημα των τοξικοεξαρτημένων ατόμων, τα οποία κινούνται πέριξ αλλά και μέσα στους χώρους του Πανεπιστημίου, δεν είναι καινούργιο αλλά ανακύπτει κάθε φορά καταπώς συμφέρει το αφήγημα της εκάστοτε κυβέρνησης ή αντιπολίτευσης.

«Αναπαράγουν το γνωστό θέμα με τα ναρκωτικά, που στο κάτω κάτω πρόκειται για εξαθλιωμένους ανθρώπους οι οποίοι δεν πειράζουν κανέναν. Πρόκειται για μια κοινωνική ομάδα που έχει στοιβαχθεί στο κοντινό Πεδίον του Αρεως, χωρίς κανείς να έχει τη βούληση να κάνει κάτι γι’ αυτούς. Είναι γνωστό ότι η Αστυνομία έχει νταλαβέρια μαζί τους και ότι τους χρησιμοποιεί όποτε θέλει. Κατά καιρούς η Πρυτανεία βρίσκει αφορμές για να μπουν οι δυνάμεις καταστολής στη σχολή. Παλιότερα είχαμε τους μετανάστες, όπου στο πλαίσιο της “εκκαθάρισης” είχαν συλλάβει ακόμη και έναν Ινδό καθηγητή που είχε έρθει να κάνει μάθημα!» μας λέει. 

Της ίδιας άποψης είναι και η Μαρίζα, φοιτήτρια της Νομικής Σχολής του ΕΚΠΑ, έξω από το κτίριο της οποίας γίνεται εδώ και χρόνια διακίνηση ναρκωτικών:

«Το σύστημα χρησιμοποιεί αυτούς τους ανθρώπους για να χτυπήσει το άσυλο. Για να φοβηθεί ο κόσμος και να έχουν το πάτημα να ζητήσουν επέμβαση της Αστυνομίας. Το θέμα εν προκειμένω δεν είναι αυτοί οι παραμελημένοι άνθρωποι, αλλά το νομοσχέδιο Γαβρόγλου που θεσπίζει το λεγόμενο ακαδημαϊκό άσυλο, καταργώντας ουσιαστικά το λαϊκό άσυλο των αγώνων, του λαού και της νεολαίας. Υπάρχει μια συνολικότερη οξυμένη επίθεση στην εκπαίδευση. Θέλουν να χτυπήσουν το δικαίωμα στην απεργία και τον συνδικαλισμό. Δεν θέλουν να υπάρχει μέσα στα Πανεπιστήμια πολιτικοποίηση. Η απάντηση σε όλα αυτά πρέπει να είναι η ανασυγκρότηση του φοιτητικού κινήματος που θα υπερασπιστεί τους χώρους των σπουδών του». 

Ο Παναγιώτης, μεταπτυχιακός φοιτητής στη Νομική Σχολή της Αθήνας, κάνει λόγο για ένα είδος «πολιτικής βίας», βρίσκοντας το αφήγημα της ανομίας «ξεχειλωμένο και παρατραβηγμένο».

«Το ζήτημα με τους χρήστες και το εμπόριο ναρκωτικών παρατηρείται εδώ και έξι χρόνια, χωρίς καμία κυβέρνηση να έχει κάνει κάτι για να το λύσει μέχρι στιγμής. Δεν είναι αυτό όμως το κυρίως πρόβλημα. Η βία που συναντάται στο Πανεπιστήμιο είναι κυρίως πολιτική. Μιλάω για οριζόντια στοχοποίηση συνδικαλιστών από άτομα που κινούνται στον αναρχικό χώρο κυρίως την περίοδο των φοιτητικών εκλογών. Σε ό,τι αφορά τα διάφορα δημοσιεύματα σαφώς υπάρχει κάποια βάση, αλλά ο τρόπος που διατυπώνεται το όλο αφήγημα είναι ξεχειλωμένος και παρατραβηγμένος, ειδικά όταν συνδέεται με το πανεπιστημιακό άσυλο. Το 2014, όταν το άσυλο ήταν καταργημένο, υπήρξε κατάληψη του κτιρίου της σχολής από εξωπανεπιστημιακούς και η Αστυνομία δεν παρενέβη. Ακόμη λοιπόν κι όταν το νομικό πλαίσιο για το άσυλο ήταν διαφορετικό, δεν υπήρχε διαφορετική αντιμετώπιση περιστατικών βίας» τονίζει ο Παναγιώτης. 

Η «βία του αναρχικού χώρου» 

Βέβαια υπάρχει και η αντίθετη άποψη, αυτή που ενστερνίζεται ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης αλλά και μερίδα των ακαδημαϊκών, περί πλήρους κατάργησης του πανεπιστημιακού ασύλου.

Ο Ηλίας, φοιτητής του ΟΠΑ, δεν δίνει ιδιαίτερη βαρύτητα στην παρουσία τοξικοεξαρτημένων ατόμων στους χώρους του Πανεπιστημίου, την οποία και έχει συνηθίσει, όπως μας λέει, αλλά στέκεται στη δράση ατόμων του αναρχικού χώρου εντός Πανεπιστημίου.

«Αρκετές φορές στήνουν ηχεία στο προαύλιο και βάζουν δυνατά μουσική, ενοχλώντας όλους όσοι είναι μέσα και μελετούν ή εξετάζονται σε κάποιο μάθημα εκείνη την ώρα. Οταν αποφασίζουν να κάνουν κατάληψη, διώχνουν τον κόσμο με την απειλή βίας, ενώ συχνά τραμπουκίζουν φοιτητές που ανήκουν σε κάποια παράταξη. Στους τοίχους έχουν γράψει συνθήματα υπέρ των Πυρήνων της Φωτιάς και της τρομοκρατίας. Εχοντας κάνει Erasmus στο εξωτερικό και έχοντας δει πώς λειτουργούν τα ευρωπαϊκά Πανεπιστήμια, μπορώ να πω με σιγουριά ότι είμαι 100% σύμφωνος να καταργηθεί το άσυλο. Μου φαίνεται αδιανόητο να με πετάνε έξω από τη Βιβλιοθήκη με την απειλή βίας, να φοβάμαι μη με τραμπουκίσουν στον διάδρομο της σχολής. Νιώθω ότι υπάρχει πολλή βία στη φοιτητική μου ζωή, η οποία με επηρεάζει αρνητικά. Πολλές φορές θα ήθελα έναν αστυνόμο δίπλα μου για να νιώσω ασφαλής» δηλώνει στην «Εφ.Συν.». 

Πιο μετριοπαθής εμφανίζεται ο Σταμάτης από το ΕΜΠ, ο οποίος μας λέει ότι δεν έχει ζήσει έντονη βία όπως την περιγράφουν τα διάφορα μέσα.

«Κυρίως πρόκειται για διαμάχες μεταξύ εκπροσώπων από φοιτητικές παρατάξεις που καμιά φορά παίρνουν πιο… έντονη τροπή, όπως την περασμένη άνοιξη, όταν εκπρόσωποι των ΕΑΑΚ και της ΠΑΣΠ πιάστηκαν στα χέρια. Κατά τ’ άλλα μιλάμε για μικροκλοπές στο πάρκινγκ του Πανεπιστημίου πού και πού. Πρέπει να ανοίξει σοβαρή συζήτηση για το θέμα του ασύλου. Δεν μιλώ για κατάργηση, ούτε όμως και για τυφλή προστασία» υποστηρίζει. 

«Εργαστήριο εγκλήματος η Πανεπιστημιούπολη», «Ανοχύρωτη Πανεπιστημιούπολη» διαβάζαμε πριν από λίγες μέρες σε πηχυαίους τίτλους εφημερίδων.

Ρωτήσαμε λοιπόν τους πλέον κατάλληλους για να μας περιγράψουν την κατάσταση στις εστίες της Πανεπιστημιούπολης.

Ο Θ., ο Γ. και η Ν. (τα στοιχεία τους είναι στη διάθεση της εφημερίδας) είναι οικότροφοι των εστιών και μας μίλησαν για μεμονωμένα περιστατικά. 

«Υπάρχουν κάποια σημεία που δεν έχουν καθόλου φως, αυξάνοντας έτσι τις πιθανότητες να πέσει κάποιος θύμα κλοπής αν περάσει από εκεί. Βέβαια κάτι τέτοιο θα μπορούσε να έχει συμβεί οπουδήποτε. Η αναπαραγωγή τέτοιων περιστατικών έχει ξεκάθαρη στόχευση την κατάργηση του ασύλου αλλά και την περαιτέρω ιδιωτικοποίηση των Πανεπιστημίων. Μόνο να σκεφτείτε ότι η Σύγκλητος αποφάσισε να δώσει 2,5 εκατ. ευρώ σε ιδιωτική εταιρεία φύλαξης του χώρου των εστιών», μας λέει ο Θ., με τη Ν. να προσθέτει ότι η εν λόγω εταιρεία κάνει ελλιπή δουλειά μιας και το βανάκι που υποτίθεται ότι επιβλέπει τον χώρο είναι… ακριβοθώρητο.

«Δεν χρειαζόμαστε Αστυνομία μέσα στο Πανεπιστήμιο. Αρκεί να κάνουν σωστά τη δουλειά τους αυτοί που πληρώνονται αδρά γι’ αυτήν. Πάγιο αίτημα του φοιτητικού συλλόγου άλλωστε είναι μόνιμο και δημόσιο προσωπικό για τα Πανεπιστήμια, τις εστίες και τις λέσχες σίτισης» μας λέει η Ν., με τον Γ. να τονίζει ότι το ζήτημα της επαρκούς φωταγώγησης έχει τεθεί από τους φοιτητές πάμπολλες φορές τόσο στη διεύθυνση των εστιών όσο και την Πρυτανεία χωρίς να γίνεται κάτι προς αυτήν την κατεύθυνση.

«Προτιμούν να μιλούν για αστυνόμευση παρά να λύσουν απλά καθημερινά ζητήματα» λέει με νόημα. 

Την εικόνα από το Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης μας μεταφέρει ο Θωμάς, ο οποίος κάνει λόγο για «καταστροφολογία».

«Σίγουρα υπάρχει μια βάση σε όσα λέγονται, αλλά τα περί βίας, πορνείας και όπλων τοποθετούνται στη σφαίρα της φαντασίας. Το πρόβλημα δεν είναι η διακίνηση και η χρήση ναρκωτικών, αλλά το ότι οι φοιτητές κάθονται ζαβλακωμένοι επί δέκα ώρες μέσα στις αίθουσες. Οτι ο κόσμος ζει σε συνθήκες ανασφάλειας! Η αρχή και το τέλος όλων των δημοσιευμάτων του τελευταίου διαστήματος είναι η κατάργηση του ασύλου και η περαιτέρω εφαρμογή αντιλαϊκών πολιτικών στην εκπαίδευση» σχολιάζει ο Θωμάς. 

Η παραβατικότητα σε Αμερικανικά και Ευρωπαϊκά ΑΕΙ 

«Ψάχνετε για κολέγιο (Πανεπιστήμιο); Δείτε πρώτα το ποσοστό βιασμών στις εστίες του!» 

Οποιος ενδιαφέρεται πραγματικά για τα ΑΕΙ κι όχι για κάθε είδους μαύρη προπαγάνδα, μπορεί εύκολα να διαπιστώσει σε πάμπολλα άρθρα, αναρτήσεις και επιστημονικές στατιστικές τα αυξανόμενα περιστατικά χρήσης όπλων, βίας, σεξουαλικών και ρατσιστικών παρενοχλήσεων και χρήσης ουσιών στα περίφημα ευρωπαϊκά campus αλλά και στα ιδιωτικά αμερικανικά ιδρύματα με την ιδιωτική αστυνομία.

Οι δείκτες της παραβατικότητας είναι καταγεγραμμένοι, ανησυχητικά υψηλοί και ευτυχώς δεν έχουν την παραμικρή σύγκριση με την ελληνική ακαδημαϊκή κοινότητα.

Στις 13/11/2017 δημοσιεύσαμε στην «Εφ.Συν.» ένα κείμενο για τη βία στα αμερικανικά Πανεπιστήμια με αποσπάσματα από ένα εκτενές ρεπορτάζ της Κέιτι Στάινμετζ, που δημοσιεύτηκε στο περιοδικό TIME στις 23/10/2017.  

Τον Αύγουστο του 2017 στο διεθνές συμπόσιο με θέμα «Βία στον ακαδημαϊκό κόσμο: φροντίδα και εκπαιδευτική αντίδραση» (Colloque International «Violence en milieu universitaire: prise en charge et réponse éducative» 23/8/2017), η γενική διαπίστωση ήταν ότι «η βία στα ιδρύματα εκπαίδευσης και κατάρτισης έχει πάρει ανησυχητικές διαστάσεις. Σε παγκόσμιο επίπεδο οι διασκέψεις πολλαπλασιάζονται για την ευαισθητοποίηση σχετικά με τη σοβαρότητα και την ανάγκη επίλυσης του φαινομένου. Οι κυβερνητικές πρωτοβουλίες στη Δύση δεν λείπουν. Εχουν καταστήσει δυνατή τη δημιουργία μηχανισμών για την επίλυση και ακόμη και την πρόληψη της βίας στα σχολεία και τα Πανεπιστήμια. Η βία έχει γίνει πονοκέφαλος για τις πολιτικές και ακαδημαϊκές αρχές. Τα περιστατικά που παρατηρούνται στο πεδίο κινούνται από απλά προβλήματα πειθαρχίας μέχρι άσεμνες χειρονομίες και εγκλήματα. Λεκτικές και φυσικές απειλές, επιθέσεις, βανδαλισμοί, εκβιασμοί και παρενοχλήσεις έχουν γίνει καθημερινότητα για τους φοιτητές, τους καθηγητές και το διοικητικό προσωπικό των Πανεπιστημίων».

Το τελικό κείμενο παραθέτει αναλυτικά όλους τους κοινωνικούς παράγοντες που οδηγούν στην εκδήλωση περιστατικών βίας στα Πανεπιστήμια αλλά και τις παρατηρήσεις των ειδικών για τους τρόπους αντιμετώπισής τους μέσω πολυεπίπεδων μηχανισμών πρόληψης κυρίως μέσα από την ίδια την εκπαιδευτική κοινότητα. 

«Ψάχνετε για κολέγιο (Πανεπιστήμιο); Δείτε πρώτα το ποσοστό βιασμών στις εστίες του πριν αποφασίσετε να φτιάξετε τις βαλίτσες», (Guardian, Απρίλιος 2014).

Το άρθρο αναφέρεται στα μεγάλα αμερικανικά ιδρύματα και στον βαθμό επικινδυνότητάς τους.

«Μία στις τρεις φοιτήτριες στη Μ. Βρετανία έχει υποστεί σεξουαλική παρενόχληση ή κακοποίηση στον χώρο του Πανεπιστημίου, ενώ δεν είναι λίγα τα περιστατικά βιασμών» ανέφερε δημοσίευμα της «Telegraph» (14/1/2015), το οποίο καταγράφει ότι οι μισές απόφοιτες αναφέρουν ότι γνωρίζουν τουλάχιστον μία φοιτήτρια που υπέστη από κακοποίηση μέχρι και βιασμό εντός του πανεπιστημιακού χώρου. 

Στη Γαλλία, στις 25 Νοεμβρίου 2014, υπογράφτηκε συμφωνία από το υπουργείο Τριτοβάθμιας Εκπαίδευσης, το υπουργείο Δικαιωμάτων των Γυναικών και το Εθνικό Κέντρο Ακαδημαϊκών και Ακαδημαϊκών Eργων (Cnous), η οποία προβλέπει τη φροντίδα των φοιτητών που πέφτουν θύματα βίας.

Ενδεικτικά, κατά το χρονικό διάστημα 2014-2015, οι βοηθοί κοινωνικών υπηρεσιών της Cnous (Περιφερειακό Κέντρο Πανεπιστημιακών και Σχολικών Εργασιών) συναντήθηκαν με 3.415 φοιτητές (3.194 γυναίκες και 221 άντρες) που είχαν υποστεί βία.

Οταν όμως στις άλλες χώρες επιστήμονες, ειδικοί καθηγητές και φοιτητές ασχολούνται, προβληματίζονται και αναζητούν λύσεις για όλα αυτά τα φαινόμενα, στην Ελλάδα τα ελάχιστα κρούσματα αναδεικνύονται από κανάλια, φυλλάδες, φανατικούς και πολέμιους του φοιτητικού ασύλου. 

«Χώρος ανοιχτός αλλά όχι ασύδοτος»

Tης Βασιλικής Γεωργιάδου* 

«Θα ήταν αφέλεια αν θεωρούσαμε ότι τα Πανεπιστήμια είναι ο πλέον ήρεμος και ασφαλής χώρος. Διδάσκοντας στο Πανεπιστήμιο δύο και πλέον δεκαετίες, διακρίνω τρεις φάσεις σε σχέση με το ζήτημα των εντάσεων και της βίας στην ανώτατη εκπαίδευση. Μέχρι τα μέσα της προηγούμενης δεκαετίας οι εντάσεις είχαν ιδεολογικά χαρακτηριστικά, με επεισόδια στις αίθουσες διδασκαλίες και πρωταγωνιστές φοιτητές-συνδικαλιστές. Ακολούθησε μια περίοδος ριζοσπαστικών κινητοποιήσεων, με τις εντάσεις να μεταφέρονται στη δημόσια σφαίρα, όταν ακόμη και η πρόσβαση των διδασκόντων στους χώρους εργασίας δεν ήταν εύκολη. 

Η φάση που διανύουμε τα τελευταία χρόνια είναι διαφορετική στον βαθμό που, ενώ το Πανεπιστήμιο λειτουργεί αρκετά ικανοποιητικά, έχουν βρει καταφύγιο σε αυτό ομάδες και περιβάλλοντα γνωστών-αγνώστων που αυθαίρετα το οικειοποιούνται για σκοπούς ξένους προς το Πανεπιστήμιο.

Ομως το Πανεπιστήμιο είναι ένας χώρος γνώσης αλλά και ευθύνης· γι’ αυτό η ύπαρξη συνθηκών εύρυθμης λειτουργίας και ασφάλειας, για όσους/ες φοιτούν και εργάζονται σε αυτό, είναι πρώτιστο καθήκον του ίδιου του Πανεπιστημίου και της πολιτείας. Ο χώρος της γνώσης είναι εκ των πραγμάτων ανοιχτός, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι είναι απροστάτευτος και ασύδοτος». 

*Αναπληρώτρια καθηγήτρια στο Πάντειο Πανεπιστήμιο 

«Μια μεθοδική κατασυκοφάντηση»

Του Τάση Παπαϊωάννου* 

«Το τελευταίο διάστημα πυκνώνουν πάλι τα δημοσιεύματα για τη δήθεν ζοφερή και απαράδεκτη κατάσταση των ελληνικών Πανεπιστημίων. Οι πανεπιστημιακοί είμαστε δυστυχώς συνηθισμένοι, χρόνια τώρα, σ’ αυτές τις ανοίκειες επιθέσεις γνωστών κύκλων, οι οποίοι τάχατες αποκαλύπτουν την αλήθεια στον κόσμο. Η κατασυκοφάντηση συνεχίζεται σταθερά, μεθοδικά με προφανή στόχο την πλήρη απαξίωση της δημόσιας εκπαίδευσης στη χώρα μας. 

Κανείς βέβαια δεν αναφέρει τα τεράστια προβλήματα υποχρηματοδότησης, έλλειψης διδακτικού και διοικητικού προσωπικού, την αλόγιστη αύξηση των εισακτέων, τη διαρκή συρρίκνωση των μισθών και εσκεμμένα αποκρύπτουν το υψηλό επίπεδο σπουδών, τις επιτυχίες των αποφοίτων μας στον διεθνή χώρο, τις επανειλημμένες βραβεύσεις τους σε όλα τα γνωστά Πανεπιστήμια του κόσμου. 

Ο χώρος των Πανεπιστημίων δεν διαφέρει απ’ αυτόν των νοσοκομείων, των σχολείων, των δημόσιων κτιρίων, του υπαίθριου χώρου της πόλης. Είναι υποκριτικό συνεπώς να καυτηριάζουμε επιλεκτικά τις κτιριακές εγκαταστάσεις των ΑΕΙ, όταν η ίδια η πόλη, σχεδόν στο σύνολό της, παρουσιάζει πολύ χειρότερη εικόνα.

Ας φροντίσουμε λοιπόν συνολικά τον δημόσιο χώρο που τον εγκαταλείψαμε στη μοίρα του κι ας αφήσουμε τους καθηγητές, τους φοιτητές και τις φοιτήτριες να επιτελέσουν ανεμπόδιστα το εκπαιδευτικό έργο τους». 

*Καθηγητής στη Σχολή Αρχιτεκτόνων του ΕΜΠ 

«Αλλαγή στο θεσμικό πλαίσιο»

Της Εύας Στεφανή* 

«Το Πανεπιστήμιο δεν είναι, ούτε οφείλει να είναι φορέας αστυνόμευσης και καταστολής. Περιστατικά βίας και εγκληματικότητας έχουν υπάρξει και θα υπάρχουν. Η Πανεπιστημιούπολη Ζωγράφου αποτελεί μητροπολιτικό πάρκο και δεν μπορεί να περιφραχτεί βάσει νόμου. Αυτό θέτει περιορισμούς σε θέματα ασφάλειας. Κρούσματα ανομίας σε πανεπιστημιουπόλεις που είναι συγχρόνως πάρκα με ελεύθερη είσοδο υπάρχουν και αλλού στον κόσμο. Στο Harvard υπάρχει αντίστοιχο θεσμικό πλαίσιο που δυσχεραίνει την ικανοποιητική φύλαξη στην τεράστια πανεπιστημιούπολη. Κι εκεί υπάρχει βία και εγκληματικότητα.

Η όλη συζήτηση θα ήταν πιο ωφέλιμη, αν έτεινε σε έναν προβληματισμό γύρω από την αλλαγή του θεσμικού πλαισίου παρά να είναι μόνο καταγγελτική. Διαφορετικά καταντά εντελώς προσχηματική» 

*Αναπληρώτρια καθηγήτρια στο Τμήμα Θεατρικών Σπουδών ΕΚΠΑ 

«Διαστρεβλώνεται η πραγματική κατάσταση»

Της Ελένης Καραμαλέγκου* 

«Το ζήτημα είναι πολύ σοβαρό αλλά έχει λάβει υπερβολικές διαστάσεις από τη δημοσιότητα, η οποία διαστρεβλώνει την πραγματική κατάσταση. Παρουσιάζονται περιστατικά που συνέβησαν στη διάρκεια μιας δεκαετίας σαν να πρόκειται για γεγονότα της τελευταίας εβδομάδας. Το θέμα είναι ιδιαίτερα σύνθετο κυρίως ως προς τη δυνατότητα αποτελεσματικής αντιμετώπισής του. Δεν συνδέεται αποκλειστικά με το θέμα του ασύλου, όπως συχνά υποστηρίζεται. Συνδέεται με την υποχρηματοδότηση του Πανεπιστημίου και την έλλειψη πόρων, με το νομικό καθεστώς που διέπει τους ΕΛΚΕ και υποχρεώνει σε εξαιρετικά χρονοβόρες διαδικασίες.

Ειδικά για την Πανεπιστημιούπολη Ζωγράφου, συνδέεται με την αδυναμία του Πανεπιστημίου να την περιφράξει καθώς έχει χαρακτηριστεί μητροπολιτικό πάρκο και αντιδρούν οι γειτονικοί δήμοι. Το Πανεπιστήμιο σταδιακά και σύμφωνα με τις δυνατότητές του λαμβάνει μέτρα κυρίως προληπτικά. Πιστεύω ότι με τη βοήθεια της πολιτείας αλλά και με τη συνεννόηση κυβέρνησης και αντιπολίτευσης υπάρχει περιθώριο να αντιμετωπιστεί το ζήτημα και να έχουμε σύντομα θετικά αποτελέσματα». 

*Κοσμήτορας της Φιλοσοφικής Σχολής του ΕΚΠΑ