Το διπλωματικό New Deal του Πούτιν

Με διακηρύξεις περί συνέχισης των κοινών προσπαθειών για τη συντριβή του «ισλαμικού κράτους», τον τερματισμό της βίας στη Συρία και, πρωτίστως πια, την πολιτική διευθέτηση της κρίσης, με διασφάλιση της εδαφικής ακεραιότητας της αιματοβαμμένης χώρας έκλεισαν χθες οι πρόεδροι της Ρωσίας, της Τουρκίας και του Ιράν την πρώτη τριμερή -και μόλις δίωρη σε διάρκεια- σύνοδο κορυφής για το Συριακό, στο Σότσι.

Προς επίρρωση μάλιστα της αρχικής έκκλησης του οικοδεσπότη τους Βλαντίμιρ Πούτιν για «συμβιβασμό και παραχωρήσεις από όλες τις πλευρές», οι Ταγίπ Ερντογάν και Χασάν Ροχανί συνομολογούν στο τελικό ανακοινωθέν «την υποστήριξή τους σε έναν ευρύ ενδο-συριακό διάλογο, που θα περιλαμβάνει εκπροσώπους όλων των τμημάτων της συριακής κοινωνίας», υιοθετώντας έτσι πλήρως τα σχέδια του Κρεμλίνου.

Για να γίνει, δε, ακόμη πιο σαφής η διπλωματική υποχώρηση των Τούρκων, στο κείμενο απευθύνεται κοινό κάλεσμα «στους αντιπροσώπους της κυβέρνησης της Συριακής Αραβικής Δημοκρατίας και της αντιπολίτευσης […] να συμμετάσχουν εποικοδομητικά στο Συνέδριο του Συριακού Εθνικού Διαλόγου, στο Σότσι, στο άμεσο μέλλον», όπου η Μόσχα ως γνωστόν προωθεί την ενεργό συμμετοχή των Κούρδων της Συρίας. Ως ημερομηνία διεξαγωγής ήδη προαλείφεται η 2α Δεκεμβρίου.

Ενιαία Συρία

«Σκοπός του συνεδρίου είναι να συμβάλει στην εκπόνηση ενός συντάγματος για μία ενιαία Συρία», γράφει ο Guardian, «συμπεριλαμβανομένων των όρων των προεδρικών εκλογών, στις οποίες θα μπορεί να θέσει υποψηφιότητα ο Ασαντ».

Πρακτικά δηλαδή το πάγιο αίτημα της Δύσης και της συριακής αντιπολίτευσης για άμεση πολιτική αποκαθήλωση του Σύρου προέδρου παραπέμπεται στις καλένδες.

Προς αυτήν την κατεύθυνση προσανατολίζεται, εξάλλου, και το τριήμερο διευρυμένο συνέδριο της συριακής αντιπολίτευσης (συμπεριλαμβανομένων δηλαδή των φιλικών προς τον Ασαντ ομάδων του Καΐρου και της Μόσχας), το οποίο άρχισε χθες στο Ριάντ κατόπιν πρόσκλησης του ΥΠΕΞ της Σαουδικής Αραβίας, παρόντος ειδικού απεσταλμένου του Πούτιν και με αντικείμενο τον σχηματισμό μίας ενιαίας, μετριοπαθέστερης διαπραγματευτικής ομάδας.

«Οσοι ήταν κάθετα αντίθετοι στην παραμονή του Ασαντ στην εξουσία βρέθηκαν στο περιθώριο», κατήγγειλε στο πρακτορείο AFP στέλεχος της προηγούμενης, σκληροπυρηνικής διαπραγματευτικής ομάδας HNC, ο επικεφαλής της οποίας και οι συν αυτώ υπέβαλαν μαζικά τις παραιτήσεις τους την Τρίτη.

Ως εκ τούτου, το αποτέλεσμα θα είναι η συγκρότηση «της “σωστής” αντιπολίτευσης, που θα υπογράψει την προταθείσα συμφωνία», εκτιμά η Ράντα Σλιμ, αναλύτρια του Ινστιτούτου Μέσης Ανατολής.

«Το τρένο ήδη κινείται προς αυτήν την κατεύθυνση», τονίζει.

Μεταρρυθμίσεις

Οχι τυχαία, αμέσως μετά την ολοκλήρωση της χθεσινής τριμερούς στο Σότσι, ο Βλαντίμιρ Πούτιν υπογράμμισε ότι -κατά την συνάντησή του με τον Ασαντ, στην ντάτσα του, τη Δευτέρα- ο Σύρος πρόεδρος δεσμεύτηκε για συνταγματικές μεταρρυθμίσεις και για τη διεξαγωγή εκλογών, με εποπτεία του ΟΗΕ.

Κάτι που είχε φροντίσει ήδη να τονίσει τηλεφωνικά και σε περιφερειακούς ηγέτες (Ισραήλ, Σαουδικής Αραβίας, Αιγύπτου, Κατάρ), καθώς και στον Αμερικανό πρόεδρο Τραμπ, με τον οποίο -σύμφωνα με τον Λευκό Οίκο- συμφώνησαν στην ανάγκη διασφάλισης «της σταθερότητας μίας ενιαίας Συρίας».

Παρά τα περί του αντιθέτου γραφόμενα για «λευκή επιταγή» του Τραμπ στον Πούτιν, «ο Ρώσος πρόεδρος εξακολουθεί να χρειάζεται τη συναίνεση των ΗΠΑ σε οποιαδήποτε ειρηνευτική διαδικασία στη Συρία», σχολιάζει το Politico.

«Αυτό που ο Πούτιν επιδιώκει είναι να υπάρξει κάποια διεθνής συμφωνία, που θα τερματίζει τον πόλεμο στη Συρία και θα ευλογεί τη νίκη του», εκτιμά ο Ιλάν Γκόλντενμπεργκ, στέλεχος του αμερικανικού Πενταγώνου και του Στέιτ Ντιπάρτμεντ επί προεδρίας Ομπάμα.

«Το ερώτημα είναι εάν ο Τραμπ είναι αρκετά έξυπνος να υποχρεώσει τον Πούτιν σε κάποιο τίμημα», προσθέτει.

Κι αυτό, υπογραμμίζει το Politico -απηχώντας, μεταξύ άλλων, τη μεγαλύτερη αυτή τη στιγμή ανησυχία του Ισραήλ- θα αφορά στην ανάσχεση της περιφερειακής επιρροής του έτερου ευκαιριακού εταίρου της Ρωσίας, μετά την απρόβλεπτη Τουρκία: του σιιτικού Ιράν.