Στη συνέντευξή του στις «Ιστορίες» του Αλέξη Παπαχελά, ο υπουργός Μεταναστευτικής Πολιτικής Γιάννης Μουζάλας επανέλαβε παραλλαγές της γνωστής ατάκας του την οποία επιφυλάσσει για όσους επιμένουν στον σεβασμό των ανθρωπίνων δικαιωμάτων: «Το μεταναστευτικό δεν είναι ποίηση, λογοτεχνία, είναι δοκίμιο».
Ο λόγος του έδινε ωστόσο την εντύπωση ότι κινούνταν ακριβώς στο επίπεδο της λογοτεχνίας, της ποίησης, αν όχι της θεατρικής παράστασης. Ενας λόγος που μάλλον απέχει από την πραγματικότητα, αν δεν συγκρούεται μαζί της, όσο κι αν εκφέρεται, υποτίθεται, στο όνομα του πραγματισμού.
Ιδανικός παρτενέρ υπήρξε ο δημοσιογράφος, που όχι μόνο δεν έλεγξε τον υπουργό, αλλά συνεισέφερε και ο ίδιος με ανακρίβειες και αξιοπρόσεκτη εφευρετικότητα όταν πρότεινε, για παράδειγμα, τη λέξη «λιαζοποίηση», από το γνωστό «λιάζονται», λέξη που δεν έδειξε να ξενίζει τον υπουργό.
Η φράση «φοβάμαι τις βάρκες» με την οποία προλόγισε ο υπουργός μια εκτενή συναισθηματική περιγραφή της ροής το 2015 είναι ενδεικτική, αλλά όχι η μόνη.
«Βρήκαμε τη μεγαλύτερη μεταναστευτική και προσφυγική κρίση στην Ευρώπη από τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο και μετά. Και βρήκαμε επίσης τη μεγαλύτερη διαπήδηση μεταναστών και προσφύγων από δύο ηπείρους σε μια τρίτη που υπήρξε ποτέ στην ιστορία της ανθρωπότητας», ισχυρίστηκε επίσης.
Ωστόσο, ο αριθμός των προσφύγων έφτασε τα τελευταία χρόνια στα επίπεδα του Β’ Παγκόσμιου Πολέμου, περίπου 55 εκατομμύρια, αλλά παγκοσμίως.
Η Ευρώπη δέχτηκε μόνο ένα ελάχιστο ποσοστό, ένα 2%. Ακόμα κι αν δεχτούμε τα στοιχεία που έδωσε ο υπουργός, ότι πέρασαν 1.200.000 πρόσφυγες στην Ελλάδα από την Τουρκία και στη συνέχεια στην κεντρική Ευρώπη σε ένα εξάμηνο, η πραγματικότητα είναι ότι ο πόλεμος στη Βοσνία το 1994-1995 προξένησε 2,5 εκατομμύρια πρόσφυγες, ενώ το κύμα των Ελλήνων και των Αρμένιων προσφύγων από τη Μικρά Ασία στην Ελλάδα το 1922, 1.275.000.
«Η διαδικασία ασύλου βαστάει πολύ. Εχει πολλές διαδικασίες. Δεν συμβαίνει το ίδιο στη Γαλλία, στη Γερμανία, στην Ολλανδία, στη Σουηδία», λέει ο υπουργός.
Στην πραγματικότητα, ο χρόνος της διαδικασίας ασύλου διαρκεί στην Ελλάδα όσο στις περισσότερες χώρες της Ε.Ε., ενώ παρόμοιες καθυστερήσεις, και μεγαλύτερες, σημειώνονται και στις χώρες του παραδείγματος.
«Yπήρχαν μέλη του κόμματός σας, τα οποία έγραφαν επιστολές σε πρωθυπουργούς ευρωπαϊκών κρατών και έλεγαν ότι δεν πρέπει να πάρετε τη θέση. Πώς νιώσατε;» ρωτά ο δημοσιογράφος, αναφερόμενος στην υποψηφιότητα του κ. Μουζάλα για τη θέση του επιτρόπου του Συμβουλίου της Ευρώπης για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα.
«Πικρία» και «θυμό», απαντά ο υπουργός και μιλά για «αμφισβήτηση χωρίς κόστος». Μόνο που την επιστολή στο Συμβούλιο της Ευρώπης την έστειλε η Ελληνική Ενωση για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου, μια από τις παλαιότερες και πιο δραστήριες οργανώσεις δικαιωμάτων στην Ελλάδα, όχι μέλη κόμματος.
Ο υπουργός συγκρίνει τις βάρκες των προσφύγων με φορτία κοκαΐνης και αναρωτιέται γιατί δεν επεμβαίνει η Ευρώπη με ελικόπτερα και ταχύπλοα να τις σταματήσει, παραπέμποντας στην πιο ακροδεξιά ρητορική.
Εχει άλλωστε ισχυριστεί πως η Σύμβαση της Γενεύης ισοδυναμεί με «τα σωσίβια των διακινητών», ενώ σήμερα εμφανίζεται να την υπερασπίζεται.
Κι ενώ ακούγεται σωστή η θέση πως πρέπει να διασφαλιστούν τα ανθρώπινα δικαιώματα στις χώρες πρώτης υποδοχής, όπως στην Τουρκία, και να δημιουργηθούν νόμιμοι δρόμοι προς την Ευρώπη, αντιφάσκει όταν επιμένει στις απελάσεις στην Τουρκία, όταν δεν έχουν ακόμα δημιουργηθεί αυτοί οι νόμιμοι δρόμοι και οι συνθήκες ανθρωπίνων δικαιωμάτων.
