Κλείσιμο βιομηχανίας ή απώλεια λογικής;

Πέρσι, που βρέθηκα τυχαία στη Θηβών με λεωφορείο, οι περισσότερες στάσεις είχαν ονόματα βιομηχανιών. Πολλές από αυτές μεταφέρθηκαν σε μεταγενέστερες βιομηχανικές ζώνες. Ομως οι περισσότερες –στη Θηβών και αλλού σε δυτική Αθήνα και Πειραιά– έκλεισαν οριστικά. Γιατί να έκλεισαν όλες αυτές οι βιομηχανίες; αναρωτιόμουν. Το συζήτησα με φίλους. Αναρωτιόνταν και αυτοί. 

Τη Δευτέρα είδα στην «Εφ.Συν.» στο ρεπορτάζ του Νίκου Φωτόπουλου «Σέρτικο… πρόστιμο στη ΣΕΚΑΠ» πως «Ακόμη και με αναστολή λειτουργίας απειλείται η άλλοτε κραταιά βιομηχανία της Ξάνθης μετά την απόφαση του Εφετείου Κομοτηνής να επικυρώσει πρόστιμο 38,2 εκατ. ευρώ που είχε επιβάλει το τελωνείο στην εταιρεία».

Το πρόστιμο, για τελωνειακές παραβάσεις, επιβλήθηκε το 2008 και ήταν 18,2 εκατ. ευρώ· με τις προσαυξήσεις έφτασε στα 38,2 εκατ.

Επιβλήθηκε δε επί παλαιάς ιδιοκτησίας, διότι το 2013 η ΣΕΚΑΠ περιήλθε στον Ιβάν Σαββίδη· καθαρή από χρέη, από όσο θυμάμαι, κάτι που συζητήθηκε τότε.

Ο δε Σαββίδης, κατά το ρεπορτάζ, πληροφορήθηκε για το πρόστιμο τρία χρόνια μετά την αγορά. 

Στο μεταξύ, όπως υποστηρίζει η εταιρεία, στο διάστημα 2013-2015 κατέβαλε στο Δημόσιο 309 εκατ. ευρώ ως ειδικό φόρο κατανάλωσης κ.λπ., ενώ επένδυσε άλλα 35 και πλέον εκατ.

Το πιο σημαντικό, πρόκειται μάλλον για δυναμική βιομηχανία, που απασχολεί 170 εργαζόμενους που αγωνιούν. 

Δεν θυμάμαι παρόμοια περίπτωση… ευήθειας: Το Δημόσιο (τελωνείο και δημόσιοι λειτουργοί/δικαστές) να στρέφεται εναντίον του Δημοσίου (πάπαλα έσοδα σε περίπτωση λουκέτου) και του δημοσίου συμφέροντος: θέσεις εργασίας/επενδύσεις και μάλιστα, όλα αυτά σε ακριτική περιοχή.

Νομίζω πως αν δεν βρεθεί κάποια λύση, και επειγόντως, το γράμμα του νόμου θα έχει καταπιεί τη… γραμματική και η κοινή λογική θα έχει πάει περίπατο…