Κάποιο άλλο άρθρο, ως συνοδευτικό και εξ αφορμής της διπλανής γελοιογραφίας του Mark Stivers από το (τόσο μακρινό όπως φαντάζει σήμερα στα μάτια μας) 2004, ήταν γραμμένο και προορισμένο για το πρωτοχρονιάτικο τεύχος της προηγούμενης εβδομάδας. Οταν το είδα και το ξαναδιάβασα ολοκληρωμένο το θεώρησα υπερβολικά απαισιόδοξο για να δημοσιευτεί τη συγκεκριμένη μέρα. Και το τροποποίησα λιγουλάκι.

Γιατί όλοι και όλες έχουν δικαίωμα να βάζουν στόχους, να δίνουν υποσχέσεις στους εαυτούς τους και δεσμεύσεις στους άλλους ότι «θα αλλάξω», «θα κόψω το… (βάλτε όποια λέξη σας ταιριάζει)», «θα κάνω δίαιτα», «θα αρχίσω γυμναστική», «θα επισκέπτομαι πιο συχνά τους γονείς μου», «θα μιλήσω ανοιχτά στον/στην… για τα αισθήματά μου», «θα τελειώσω επιτέλους εκείνον τον αναθεματισμένο Προυστ που έχει αραχνιάσει στο κομοδίνο», «θα καθαρίσω την αποθήκη», «θα σκίσω τα μνημόνια» κ.λπ.

Η Πρωτοχρονιά είναι παραδοσιακά η καλύτερη ευκαιρία για να υποσχεθούμε τα πάντα. Το πρόβλημα αρχίζει αμέσως μετά. Οταν οι απανωτές ματαιώσεις, οι αποτυχίες, τα στραπάτσα προσγειώνουν τον υπερφίαλα φιλόδοξο στη σκληρή πραγματικότητα.

Σύμφωνα με τις μπούρδες και τους κοινότοπους φανφαρονισμούς του Κοέλιο, «όταν επιθυμείς κάτι πάρα πολύ, το σύμπαν συνωμοτεί για να το αποκτήσεις» ή κάπως έτσι. Αν νιώθεις ότι σε εσένα δεν πιάνει κάτι τέτοιο, δεν είσαι ο μόνος. Μας έχουν πείσει από παιδιά ότι «το παν είναι να βάζεις υψηλούς στόχους και να κάνεις τα πάντα για να τους πετύχεις».

Με στατιστικά αποδεδειγμένο (κάντε ένα ειλικρινές τεστ με τον εαυτό σας για να βεβαιωθείτε) το γεγονός ότι δεν θα τα καταφέρεις στην πλειονότητα των περιπτώσεων, μήπως δεν έφταιγες εσύ (εξαιρείται η περίπτωση του μνημονίου); Μήπως είναι τσαρλατάνος ο Κοέλιο και οι ακόλουθοί του; Μήπως δεν είσαι υποχρεωμένος να γίνεις ο Σούπερμαν για να είσαι χαρούμενος;

Μήπως ένας ρεαλιστικός στόχος είναι να μη βάζεις στόχους που δεν μπορείς να πετύχεις;