Του Υμηττού αλλαξοκαιριές και διάφορα χασομέρικα

Φυσούσε δυνατά όλη νύχτα. Το πρωί, κατά τις εφτά που ετοιμαζόμουν να βγω, έριξα μια ματιά στο δελτίο καιρού στο Ιντερνετ. Εκείνη την ώρα στο Παγκράτι έδινε 11 βαθμούς θερμοκρασία, 50% υγρασία, 45 χιλιόμετρα την ώρα άνεμο και μηδέν, ένα στρογγυλό μηδέν, υετό (βροχή, χιόνι, χαλάζι).

Στις εφτάμισι κατέβασα την κουκούλα, γιατί άρχισα να ιδρώνω. Ο Υμηττός όμως στο βάθος κουκουλωνόταν μ’ ένα μαύρο σύννεφο, που έκανε τη γνωστή χειρονομία ενός δακτύλου στους μετεωρολόγους του μηδέν υετός. Οχτώ παρά είκοσι ανέβαζα την κουκούλα, γιατί έπιασε να ψιχαλίζει.

Οχτώ παρά πέντε την ξανακατέβασα, οχτώ και δέκα την ξανανέβασα και ούτω καθεξής δύο ώρες ποδαρόδρομο, μέχρι Μοναστήρι Καισαριανής. Οπου πήρα τον δρόμο του γυρισμού γιατί ο Υμηττός είχε τα τρελά μπουρίνια του, με βροχή δυναμωμένη, ομίχλη και αέρα… στα μπατζάκια.

Σκέφτηκα τότε το δημώδες όνομα του Υμηττού: Τρελλός. Οι γλωσσολόγοι λένε πως είναι παραφθορά του γαλλικού (από τα βιβλία των περιηγητών) tres long· πολύ μακρύ (βουνό) δηλαδή. Μάλλον κάνουν λάθος. Πρόκειται για τρελοβούνι!

Δεν είναι άλλωστε τυχαίο πως οι αρχαίοι τον είχανε γεμίσει ναούς: του Δία, της Ηρας, νομίζω του Ηφαιστου και της Αρτεμης, σίγουρα της Αφροδίτης (πιθανότατα στην ίδια θέση που είναι τώρα η Μονή Καισαριανής). Αλλά και έναν, με σημερινούς όρους, μετεωρολογικό σταθμό, να προβλέπουν τον καιρό της Αθήνας, που τότε ήταν κλεινόν άστυ, δαιμόνιον πτολίεθρον και άλλα ωραία που σήμερα κατοικούν σε κονιορτοβριθή λεξικά.

Εξ ου, πιστεύω, την πάτησαν χθες οι μετεωρολόγοι του μηδέν υετού ως προς τον Υμηττό, που δυο ώρες μετά ήταν βουτηγμένος στη λιακάδα. Και δεν ξέρω τι απέγινε αργότερα και μαγκιά του…