Σε μια… πλατφόρμα 1 x 1,60 που τα σύνορά της από το κοινό ορίζονται με κολλητικές ταινίες, τρεις ηθοποιοί, ο Νίκος Κουσούλης, ο Δημήτρης Μηλιώτης και η Χρύσα Τουμανίδου, αφηγούνται μια πραγματική καθημερινή ιστορία. Αυτή, της προσπάθειας επικοινωνίας των γονιών με το παιδί τους που είναι στην εφηβεία. Αυτή, της προσπάθειας επικοινωνίας ενός εφήβου με τους γονείς του, με τον κόσμο γύρω τους, με τον εαυτό του.
Μια ιστορία που την αφηγούνται καθημερινά σε όλα τα μήκη και πλάτη της γης δισεκατομμύρια άνθρωποι στην προσπάθειά τους να βρουν έναν δρόμο προς την ενηλικίωση
Μπαλ you… Μια ατάκα που ισοδυναμεί με το fuck you ή μας τα ‘πρηξες, ή φτάνει πια, αφήστε με μόνο μου…
«Ο νεαρός, ο Νίκος στην προκειμένη περίπτωση είναι ένας νέος της… διπλανής πόρτας. Ενα παιδί στην εφηβεία που έχει τις δικές του αγωνίες. Το όριο, το σύνορο και το φράγμα της ιδιωτικότητάς του, αυτό που προσπαθούν να περάσουν οι γονείς του, είναι η πόρτα του δωματίου του. Εμείς, δεν τη βλέπουμε αλλά τη νιώθουμε και στη διάρκεια αυτής της 25λεπτης παράστασης αυτή η… πόρτα μεγαλώνει ή μικραίνει σε ύψος, σε πάχος, γίνεται διάφανη δηλώνοντας την προσπάθεια που κάνουν οι γονείς να επικοινωνήσουν με τον έφηβο γιο τους και αντίστροφα», λέει η Σοφία Πάσχου που συνέλαβε και σκηνοθέτησε την ιδέα της πρωτότυπης παράστασης.
Η γλώσσα του υπολογιστή
Μαμά: -Πάλι δεν διαβάζεις, όλο στον υπολογιστή είσαι, τι θα κάνεις με τη ζωή σου, έτσι όπως πας;!
Eφηβος: OMG (Oh my god) ρε μαμά!
Μαμά: Τι μου λες παιδάκι μου, μίλα ελληνικά;
«Μέσα από τη σχέση του με την τεχνολογία ο έφηβος της ιστορίας μας δημιουργεί έναν κόσμο δικό του, έναν κόσμο τον οποίο οι γονείς του δεν μπορούν να κατανοήσουν. Η παράσταση θίγει το σοβαρό ζήτημα της επικοινωνίας, αλλά μ’ έναν τρόπο χιουμοριστικό. Το έργο που δεν χρειάζεται ούτε σκηνικά, ούτε κοστούμια, παίζεται σε σχολεία της Θεσσαλονίκης, Γυμνάσια και Λύκεια και είναι μια δράση που υλοποιείται από το Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδας», εξηγεί η Σοφία Πάσχου.
Οι παραστάσεις ξεκίνησαν και η ανταπόκριση των μαθητών είναι ενθαρρυντική. Αλλωστε όσοι παρακολουθούν το έργο στο τέλος της παράστασης συμμετέχουν αναλαμβάνοντας ρόλους και αυτοσχεδιάζοντας πάνω στη μαγική πλατφόρμα της ιδιότυπης σκηνής.
Η Σοφία Πάσχου, ιδρυτικό μέλος της ομάδας Patari Project έχει σκηνοθετήσει αρκετές παιδικές παραστάσεις, και από το 2006 διδάσκει σωματικό θέατρο σε παιδιά, εφήβους, εκπαιδευτικούς και ηθοποιούς, σε σχολές θεάτρου, στο ΚΘΒΕ και αλλού.
Μιλάνε τελικά άλλη γλώσσα τα παιδιά και οι γονείς τους; Είναι η γλώσσα του υπολογιστή, ένα διαφορετικό μέσο συνεννόησης ή μήπως μια αφορμή για να θέσει ο καθένας τα δικά του όρια;
Μπαλ you!
Η γλώσσα που συχνά χρησιμοποιούν οι μαθητές οδηγούν σε στερεότυπα, τα οποία ακόμη και οι εκπαιδευτικοί σχετίζουν με την επίδοσή τους.
Για παράδειγμα έχουν γίνει έρευνες που δείχνουν ότι οι εκπαιδευτικοί διαμορφώνουν την πρώτη τους εντύπωση για τους μαθητές με βάση τον τύπο της ομιλίας τους και όχι αξιοποιώντας άλλες πηγές πληροφοριών (Γλώσσα και Κοινωνία Κωστούλα-Μακράκη 2001 Πύλη για την ελληνική γλώσσα).
Η κοινή γλώσσα των νέων ανανεώνεται με ταχείς ρυθμούς παίρνοντας αφορμές από τη μουσική σκηνή, τη γλώσσα των υπολογιστών, τις εκφράσεις που αναπτύσσονται στα κοινωνικά μέσα δικτύωσης.
Εμφανίζει αμφίρροπες τάσεις ως προς την ομοιογένεια και την ανομοιογένεια, είναι ένας πολυκύμαντος κώδικας επικοινωνίας πάνω στον οποίο μπορείς να ταξιδέψεις παρά να τον ερμηνεύσεις.
Κι ίσως αυτή είναι μία ακόμη διαδικασία επικοινωνίας με τον άνθρωπο που έχεις απέναντί σου. Τον έφηβο γιο ή κόρη σου…
