Το μετάλλιο της εδαφιαίας οσφυοκαμψίας

Σαν γύφτικο σκεπάρνι καμάρωνε ο αδαμάντινος, πλην αδαής, θεϊκός ΘΑλέξης στο πολύβουο Παρίσι, σωστός ιθαγενής απομεμακρυσμένης επαρχίας, λαμβάνοντας τον έπαινο «πολιτικού σθένους» που του απενεμήθη από ακραιφνείς εκπροσώπους της νεοφιλελεύθερης ευρωπαϊκής νομενκλατούρας. Στη σειρά «Ξυπνάς μέσα μου το ζώο» ο ιδιοφυής Αρκάς συγκαταλέγει αλησμόνητο σκίτσο -το ’χω ξαναγράψει σε άλλη περίσταση- όπου εμφανώς καταβεβλημένος τυπάκος με τα μάτια έξω κοιτάζει μια στο πουθενά και μια τον επίσης καταταλαιπωρημένο φίλο του.

Θηλαστικά αηδιαστικά ολοτρίγυρα, τουτέστιν ρινόκεροι, ελέφαντες, ιπποπόταμοι, καμηλοπαρδάλεις, αλλά και αλιγάτορες, ευμεγέθη ερπετά, σκορπιοί, σμέρνες, μέδουσες, ξεκουράζονται κουλουριασμένα το ένα στην αγκαλιά του άλλου με σατανικό χαμόγελο απόλαυσης ζωγραφισμένο στα αποκρουστικά πρόσωπά τους. «Πρέπει απαραιτήτως να ρωτήσουμε ποιοι θα ’ναι οι παρτενέρ μας, όταν μας ξανακαλέσουν σε παρτούζα» ψελλίζει με δυσκολία ο εμβρόντητος συμποσιαστής στον ναυτιόντα σύντροφό του. Ο πρωθυπουργός δεν έδωσε βάση στο σημαινόμενο της γελοιογραφίας και έσπευσε να παραλάβει ανύποπτος το μετάλλιο.

Εάν ενδιαφερόταν να πληροφορηθεί τους προηγούμενους παραλήπτες του εν λόγω βραβείου, θα μάθαινε ότι έχει δοθεί, μεταξύ άλλων, στον Φεντερίκ ντε Κλερκ, στον Ρίτσαρντ Νίξον, στον Ισραηλινό Μεναχέμ Μπέγκιν και προσφάτως στον Νικολά Σαρκοζί, στην Κριστίν Λαγκάρντ, στην Ανγκελα Μέρκελ κ.ά. Του τα θύμισε ο διευθυντής του περιοδικού «Politique Internationale» κι ο δικός μας σφύριζε κλέφτικα, παριστάνοντας ότι δεν κατάλαβε το τρολάρισμα. «Ο πρόεδρος της Ν. Αφρικής αποτελούσε προϊόν του ρατσιστικού συστήματος, ήταν όμως αυτός που άνοιξε την πόρτα της φυλακής στον Μαντέλα» είπε ο Πατρίκ Βαζμάν στο Αθηναϊκό Πρακτορείο.

Νοσηρή σκέψη δίχως άλλο, καθότι ο ηγέτης του απαρτχάιντ αναγκάστηκε να απελευθερώσει τον εμβληματικό αντίπαλό του αφ’ ενός υπό την πίεση του κινήματος των μαύρων στο εσωτερικό και τη διεθνή κατακραυγή αφ’ ετέρου. «Ο Νίξον, παρ’ ότι μέγας αντικομμουνιστής, δεν δίστασε να συνάψει σχέσεις με την Κίνα» συνέχισε το δούλεμα ο Γάλλος. Ο ΘΑλέξης έκανε τον ψόφιο κοριό. Αντελήφθη ασφαλώς ότι ο ίδιος επελέγη επειδή υποσχόταν με μεγαλορρημοσύνη πως θα καταργήσει τα μνημόνια με ένα νόμο και ένα άρθρο, λυτρώνοντας τους Ελληνες από τα δεινά τους.

Ομως είχε το «σθένος» να παραμείνει γαντζωμένος στην καρέκλα του, πράττοντας τα εκ διαμέτρου αντίθετα. Υποτάχθηκε αμαχητί στους δυνάστες της χώρας και ζαλίκωσε το πόπολο με ειδεχθέστερα μέτρα, τα οποία εφαρμόζει απαρεγκλίτως με θρησκευτική ευλάβεια, μολονότι δηλώνει άθεος. Πήρε μ’ άλλα λόγια βραβείο για την περίφημη «kolotoumba», οικουμενική ορολογία την οποία καθιέρωσε αυτοπροσώπως στην παγκόσμια πολιτική επιστήμη. Αποποιήθηκε την ευθύνη, όπως συνηθίζει, αποδίδοντάς την –πού αλλού;– στους χειμαζόμενους συμπατριώτες του: «Αυτή η διάκριση δεν ανήκει σε μένα, αλλά στον ελληνικό λαό» τόνισε με κίβδηλη υπερηφάνεια.

Στον τόπο του εγκλήματος το δις εξαμαρτείν μετατρέπεται σε θηλιά στον λαιμό του δράστη, οπότε ο ΘΑλέξης εμφανίστηκε προσεκτικότερος και οπωσούν πιο διαβασμένος. Δεν πάει καιρός αφότου αποχαιρετούσε τη Γαλλία, μεταβαίνοντας από το Παρίσι στο Στρασβούργο. Ούτε νύξη στη Γεωγραφία προχθές. Μετεξεταστέος στη Μυθολογία, αναφέρθηκε στον Οδυσσέα που αυτή τη φορά «ζήτησε να τον δέσουν στο κατάρτι για να μην αντιδράσει ακούγοντας το τραγούδι των Σειρήνων». Κατά πώς πάει θα κατατοπιστεί σχετικά και με τις Συμπληγάδες. Αξιος.