Με την αγωνία στο φουλ, αλλά και «τα χάπια ανά χείρας»

«Χαρά σ’ εκείνον που γελά με τα παθήματά του, που κάνει γλέντι τον καημό, χορό τα βήματά του» (ελληνική παροιμία)

Κάθε μεταίχμιο, είτε αφορά σε οτιδήποτε στη ζωή, είτε σε κάποιον αθλητικό ανταγωνισμό, είναι ένα κομβικό σημείο. Έχει τα δικά του δεδομένα που έχουν προκαλέσει τις δικές τους εντυπώσεις. Η Lady Hope πιστεύει πως συνιστά ένα είδος παγίδας το να επαναπαυθεί κάποιος και να μην βρίσκεται σε άμεση εγρήγορση.

Μία ομάδα μπορεί να κάνει έναν πολύ καλό πρώτο γύρο. Δεν σημαίνει πως θα συνεχίσει να το κάνει. Ακόμα κι αν προσπαθήσει, δεν είναι εύκολο. Οι ευνοϊκές συγκυρίες δεν παραμένουν εσαεί, αλλά βέβαια φλερτάρουν έντονα με εκείνους που εξακολουθούν να προσπαθούν εντατικά και να έχουν απαιτήσεις από τον εαυτό τους.

Από την άλλη, δεν γίνεται να καταδικάσεις οριστικά κάποια ομάδα επειδή για ένα συγκεκριμένο χρονικό διάστημα κινήθηκε στη μετριότητα. Αρκετές ομάδες σε ένα δεύτερο γύρο εμφανίζονται τόσο ανεβασμένες που μοιάζουν -σε απόσταση ακόμα και λίγων εβδομάδων…- να είναι δύο διαφορετικά συγκροτήματα… Γενικώς, μία ενδεδειγμένη στάση είναι να καταγράφεις δεδομένα, να καταλαβαίνεις (όσο μπορείς…) γιατί έλαβαν χώρα και να αναζητήσεις τα μελλούμενα μόνο ως ασκήσεις επί χάρτου. Tα σκαμπανεβάσματα αρκετές φορές είναι συχνά και οι καλές και κακές περίοδοι εναλλάσσονται. 

Στο φετινό πρωτάθλημα της εγχώριας Super League οι μόνες ομάδες που παρουσιάζουν μία σταθερότητα είναι ο Ατρόμητος και ο… Πλατανιάς… Ο πρώτος, ανεξαρτήτως της τελικής κατάληξης που θα έχει το φετινό του πολύ σημαντικό (από τα σπουδαιότερα στη διαχρονική παρουσία του στην πρώτη στην ιεραρχία εθνική ποδοσφαιρική κατηγορία) εγχείρημα, μέχρι στιγμής έχει «κατοχυρώσει» έναν (υψηλό) μέσο όρο απόδοσης. Από τον οποίον δεν απομακρύνεται εύκολα (ειδικά προς το χειρότερο, σχεδόν καθόλου).

Από την άλλη, ο μοναδικός εκπρόσωπος της Κρήτης στη συγκεκριμένη κατηγορία φαίνεται να λειτουργεί σαν να πιστεύει και ο ίδιος πως μάλλον ήρθε η ώρα να εγκαταλείψει τα σαλόνια του εγχώριου ανταγωνισμού. Όλες οι άλλες ομάδες, από τον πρωτοπόρο Ολυμπιακό μέχρι την προτελευταία Κέρκυρα, έχουν «ξεδιπλώσει» όλους αυτούς τους μήνες όλο το πιθανό (και απίθανο) ρεπερτόριο: από το ζενίθ στο ναδίρ και από το ναδίρ στο ζενίθ, με την αγωνία στο φουλ, αλλά και «τα χάπια ανά χείρας»…

Μπαίνοντας πια στην τελική ευθεία, το μεγάλο ζητούμενο μοιάζει να είναι η σταθεροποίηση. Φαίνεται πως αυτό θα αρκεί για κάτι καλό για την κάθε ομάδα, ανάλογα και με το στόχο που έχει θέσει η ίδια. Τα περιθώρια για γκέλες στενεύουν, τα κουκιά παρα(είναι) μετρημένα, τα λάθη δύσκολα θα διορθώνονται, ο ανταγωνισμός θα είναι σκληρός και θα επιβιώσουν όσοι (πέρα από τις βασικές ποδοσφαιρικές παραμέτρους) διατηρήσουν το μυαλό τους σε ενάργεια, το σώμα τους ακμαίο και την ψυχολογία σε προωθητικά επίπεδα-μονοπάτια.

Η Lady Hope, βέβαια, αναγνωρίζει πως αυτού του είδους ο ανταγωνισμός αποκαλύπτει πολλά για το είναι όλων μας, εθίζει σε διαφορετικές καταστάσεις, και για όσους αντιληφθούν την ουσία θα έχει παραδοθεί ένα χρησιμότατο μάθημα για το μέλλον. Γιατί δεν υπάρχει τίποτα που να συμβαίνει στο παρόν και να μην «κουβαλάει» μέσα του το χτες, αλλά και να μην επηρεάζει το αύριο…