Οι χαρακτήρες του Ντίσνεϊ δεν είναι δολοφόνοι. Επιθετικοί, βίαιοι, οξύθυμοι, φωνακλάδες, εκδικητικοί μπορεί να γίνονται συχνά.
Αλλά δεν φτάνουν στα άκρα. Με κάποιες εξαιρέσεις. Τον Οκτώβριο του 1940 κυκλοφόρησε στις ΗΠΑ το πρώτο τεύχος του θρυλικού περιοδικού «Walt Disney’s Comics and Stories», με ανατυπωμένο υλικό που προερχόταν κυρίως από τα ήδη δημοσιευμένα σε εφημερίδες κόμικς και κόμικ στριπς των προηγούμενων ετών. Ανάμεσά τους και αρκετές μονοσέλιδες ιστορίες του εμβληματικού σχεδιαστή Al Taliaferro με πρωταγωνιστή τον Ντόναλντ Ντακ.
Στις περισσότερες από αυτές ο Ντόναλντ διασκεδάζει κάνοντας ζημιές ή ενοχλώντας τους γείτονες και τους φίλους του, σπάει τζάμια με σφεντόνα, σκάει λάστιχα με καρφιά, πυροβολεί σκιουράκια κ.λπ.
Σε μία, όμως, ξεφεύγει εντελώς. Καθώς ψαρεύει δίπλα στον Γκούφι, του ‘ρχεται ένα ψάρι στο κεφάλι. Ο Γκούφι ξεκαρδίζεται στα γέλια. Ο Ντόναλντ νιώθει θιγμένος και εξοργίζεται.
Ο καβγάς καταλήγει με τον Γκούφι να πνίγεται στη θάλασσα. «Βοήθεια, βοήθεια! Πέταξέ μου ένα σκοινί!» τον εκλιπαρεί. Ο Ντόναλντ ανταποκρίνεται και πετάει το σκοινί. Δένοντας όμως μια άγκυρα στην άλλη άκρη του. Και παίρνοντας, για λόγους τιμής, τη δική του δολοφονική ρεβάνς χαμογελά χαιρέκακα.
