Χαρίεις και αμετάπειστος ο πρωθυπουργός εξήγησε προχθές στη Βουλή ότι «το καλοκαίρι του 2015 πήραμε τη δύσκολη και ιστορική απόφαση να λερώσουμε τα χέρια μας, αλλά να μην αποδράσουμε». Υπαινίσσεται προφανώς πως τη μαύρη εκείνη μέρα του αλήστου μνήμης Ιουλίου, οπότε ξέπεσε στα ξένα χέρια της Μέρκελ, κλεισμένος επί δεκαεπτά συναπτές ώρες σε στενόχωρο δωμάτιο μαζί της, εξήλθε με τσαλακωμένο πρεστίζ και με όσο οξυζενέ, οινόπνευμα και λοιπά αντισηπτικά κι αν ράντισε κατόπιν τις παλάμες του, η μπόχα και η δυσωδία παραμένουν, με τον ίδιο ακριβώς τρόπο που η ντεμέκ Αριστερά που εκφράζει φαντάζει πρωταγωνιστής και όχι κομπάρσος της πολιτικής σκηνής.
Εκατόν τρία χρόνια συμπληρώνονται αύριο από τη γέννηση του Βασίλη Τσιτσάνη και τριάντα τέσσερα από τον πρόωρο χαμό του. Ο ιδιοφυής «Βλάχος» του τραγουδιού και του πολιτισμού μας αποδεικνύεται εσχάτως εξόχως προφητικός. Το 1962 κυκλοφόρησε το άσμα «Τα ξένα χέρια» που αγκάλιασαν το πανελλήνιο με τις απέραντες εκτάσεις της φωνής της Καίτης Γκρέυ. Ο μέγας Θεσσαλός υπογράφει και τη μουσική και τα λόγια, καίτοι οι γνωρίζοντες επιμένουν ότι οι ρίμες γράφτηκαν από το χέρι της «Γριάς», ήγουν της εμβληματικής Ευτυχίας Παπαγιαννοπούλου.
Ιδού: «Οποιος μεγάλωσε στα ξένα χέρια/ κι ήπιε το δάκρυ της ορφάνιας το πικρό/ αυτός γνωρίζει τι θα πει/ να τρως με πόνο το ψωμί/ όταν βρεθείς χωρίς προστάτη στη ζωή.// Είναι πικρά, είναι βαριά τα ξένα χέρια/ τα ξένα χέρια είναι μαχαίρια (δις).// Και στην αγάπη μου τα όνειρά μου/ κι αυτά γκρεμίσαν απ’ της μοίρας την οργή/ αυτός που μου ’χε υποσχεθεί/ πως θα μ’ αλλάξει τη ζωή/ κι αυτός δεν είχε μες στα στήθια του ψυχή». Οσοι θεωρούν πως τα τελευταία στιχάκια απηχούν τα συναισθήματα των ψηφοφόρων του ΣΥΡΙΖΑ για την «kolotoumba» του αρχηγού, παραγνωρίζει το τι τράβηξε ο παντέρμος έγκλειστος τόσες ώρες στις τανάλιες της Κάνγκελα, τι «θυσίες υπέστη» για να εξακολουθεί να κατέχει τον θώκο για να φροντίζει, βρε αδερφέ, τα ορφανά και τις χήρες, ανεξαρτήτως αν λερώνει διαρκώς τις χείρες του με το αίμα του λαού.
Ροτόντα γεμάτη καμπύλες, η τετράγωνη κουμουνδουρική λογική. Απόλαυσα χθες το άσμα στο youtube από το μελό «Ορφανή σε ξένα χέρια» του Ερρίκου Θαλασσινού με τη Μάρθα Βούρτση και τον Γιώργο Καμπανέλλη. Σαν φιγούρα του Γκρέκο ο «Βλάχος» χαϊδολογεί με τα μαγικά, μακριά του δάχτυλα τις χορδές και η μελαχρινή εκδοχή της Γκρέυ δίπλα του απελευθερώνει αηδόνια απ’ τα χείλη. Πιάνο παίζει η Ευαγγελία Μαργαρώνη και ακορντεόν ο Γιώργος Κοινούσης. Η πρωταγωνίστρια πλαντάζει ασφαλώς στο κλάμα, όπως ακριβώς η Μπέτι Μπαζιάνα, πρωτοκλασάτοι υπουργοί και αυτοπροσώπως ο ΘΑλέξης, τρέμοντας μην τυχόν κι ακούσει στην κάλπη άλλο σουξέ του Τσιτσάνη: «Τα λερωμένα τ’ άπλυτα/ τα παραπεταμένα/ μάσ’ τα και φύγε φίλε μου/ δεν κάνεις πια για μένα».
