Με κάθε τιμή υποδέχτηκε η Γαλλία τον Έλληνα πρωθυπουργό. Διπλή βράβευση, διπλή γιορτή, διπλή χαρά. Με ανάλογες τιμές υποθέτουμε ότι θα υποδεχόταν και η Ελλάδα τον Εμανουέλ Μακρόν αν αποφάσιζαν να τον τιμήσουν ο Δικηγορικός Σύλλογος Αθηνών και κάποιο έγκριτο πολιτικό περιοδικό (άραγε ποιο;).
Όμως την ίδια ώρα που ο Αλέξης Τσίπρας μπαίνει στη Γαλλία από την κυρία είσοδο, οι αρχές δείχνουν στους Έλληνες επιβάτες που φτάνουν στα γερμανικά αεροδρόμια την πόρτα υπηρεσίας. Σε σύγκριση με τη μεταχείριση που έχουν οι πολίτες των χωρών της συνθήκης Σένγκεν, οι επιβάτες από την Ελλάδα, που φτάνουν αεροπορικώς στη Γερμανία, διαπιστώνουν ότι αλλού μας αδειάζουν, αλλού μας μεταφέρουν με λεωφορεία, αλλού μας ψάχνουν. Ορθοστασία, εκνευρισμός, ξεπάγιασμα στο ταρμάκ, ουρές, σκαλιά, εξονυχιστικός έλεγχος χειραποσκευών.
Είναι προσβλητική, ταπεινωτική αυτή η διάκριση; Ας τη χαρακτηρίσουν αυτοί που την έχουν υποστεί. Όμως είναι περίεργο την ίδια ώρα που ο Αλέξης Τσίπρας βραβεύεται ως ο πλέον θαρραλέος Ευρωπαίος, ταγμένος στο ευρωπαϊκό ιδεώδες, οι συμπατριώτες του να αντιμετωπίζονται σαν Ευρωπαίοι δεύτερης κατηγορίας. Μετά το περιβόητο «bon pour l’orient» (καλό για την Ανατολή), που εκφράζει την υπεροψία της κλασικής αποικιοκρατίας, τώρα ανακαλύπτουμε την «porte pour l’orient», την πόρτα εισόδου για εκείνους που έρχονται από τη βαθιά Ανατολή.
Ίσως κάποιοι να βρουν παρηγοριά στο ευαγγελικό χωρίο που μας συμβουλεύει να προτιμούμε τη «στενή πύλη» και την «τεθλιμμένη οδό» που οδηγούν στη ζωή και να αποφεύγουμε την «πλατιά πύλη» και την «ευρύχωρη οδό» που οδηγούν στην απώλεια.
Μπαίνουμε λοιπόν στη Γερμανία, στην καρδιά της Ευρώπης, από την πύλη τη στενή, την πύλη της ταλαιπωρίας. Μπαίνουμε από τη «φτωχόπορτα» (poor door) όπως έχει χαρακτηριστεί το σύστημα πρόσβασης σε κάποια σύγχρονα πολυώροφα κτίρια κατοικιών στο Λονδίνο και τη Νέα Υόρκη, όπου υπάρχουν δύο είσοδοι: η μία για τους ενοίκους των πολυτελών και πανάκριβων διαμερισμάτων και η άλλη για τους πληβείους των «κατοικιών διατιμήσεως» που διατίθενται με χαμηλό ενοίκιο στο πλαίσιο μιας φιλολαϊκής (ας την πούμε έτσι) στεγαστικής πολιτικής.
Ο εργολάβος επενδυτής χαρακτηρίζει ένα ποσοστό των διαμερισμάτων «προσιτά» (affordable) είτε γιατί τον υποχρεώνει ο οικοδομικός κανονισμός είτε γιατί έτσι έχει φοροαπαλλαγές, υψηλότερο συντελεστή δόμησης ή μεγαλύτερο επιτρεπόμενο ύψος.
Στο ίδιο κτίριο, δυο κόσμοι χωριστά που δεν διασταυρώνονται ούτε στο ασανσέρ ούτε πουθενά. Και τώρα, στο κοινό ευρωπαϊκό μας σπίτι, δύο τρόποι εισόδου χωριστοί.
