Εψαχνες να βρεις φωτογραφίες φάρων. Μυθικά κτίρια. Τα χρόνια που δεν υπήρχαν δορυφόροι και συστήματα εντοπισμού, το φως τους, μαζί με τα ουράνια σώματα και τις πυξίδες, βοηθούσε τους ναυτικούς να πλέουν ασφαλείς στους θαλάσσιους δρόμους.
Σκεφτόσουν να ζωγραφίσεις ένα φάρο, όχι τώρα, αλλά με την πρώτη ευκαιρία, όταν ο χρόνος δεν θα σου κάνει τόσα πείσματα και όταν οι υποχρεώσεις το επιτρέψουν. Αλλά ήθελες μια ωραία φωτογραφία ενός φάρου, κάπου στον κόσμο: στο Αιγαίο, στη Μεσόγειο, στην Αφρική ή στον Ατλαντικό.
Για να τη βάλεις πάνω στο γραφείο, να τη βλέπεις και να μην ξεχνάς την επιθυμία -και μια υποχρέωση που έχεις, σε σένα τη φορά αυτή- να στήσεις τελάρα, να πιάσεις πάλι λάδια και πινέλα, σκληρά και μαλακά παστέλ, να γεμίσεις τα δάχτυλά σου χρώματα και να φορέσεις εκείνο το παλιό καρό πουκάμισο που τόσο έχει υποφέρει και πια δεν καθαρίζει.
Τη βρήκες. Οχι φυσικά την ώρα που την έψαχνες, αλλά ενώ τακτοποιούσες την ντουλάπα εν όψει του χειμώνα, που ακόμη κάνει τον δύσκολο –μπορεί να επιμένει και το καλοκαίρι και να του κλείνει τον δρόμο, ποιος το ξέρει.
Εκεί, λοιπόν, πίσω από τα κουτιά με τα παπούτσια, τα ρούχα και κάτι παλιά κουβάρια μαλλί, ήταν οι ταξιδιωτικοί οδηγοί. Πάνω πάνω ένας μπλε και πράσινος με λευκά γράμματα και εικόνα μια λεπτομέρεια από ένα ανάγλυφο φως: στην οδό του Γίγαντα στη γέφυρα της Μισής Πένας στο Δουβλίνο. Τι νόστος… Κυρίως γι’ αυτό που τόσο πολύ κάποτε ήθελες, αλλά ο κόσμος γύρισε ανάποδα και δεν υλοποιήθηκε ποτέ…
Κι ας είχες προετοιμαστεί τόσο καλά για το ταξίδι. Είχες τα χρήματα, είχες τη γνώση, είχες μελετήσει την παράδοση, την ιστορία, είχες μάθει λέξεις στα γαελικά και είχες διαβάσει και παραμύθια ιρλανδέζικα -δώρο φίλης αγαπημένης- για να μπορέσεις όταν βρεθείς εκεί να βυθιστείς -στο μέτρο του δυνατού- στη ζωή την καθημερινή των ανθρώπων, να τη μυρίσεις όπως κι εκείνοι. Κι ίσως να καταλάβεις γιατί πολλοί πιστεύουν στα στοιχειά και τις ξωθιές…
Αλλά, άγνωστοι αι βουλαί των καιρών για τους θνητούς, που άλλα σχεδιάζουν κι άλλα έρχονται.
Παρά το δάγκωμα που νιώθεις, συνεχίζεις να ξεφυλλίζεις: εικόνες ενός γκρίζου αλλά μαγικού Δουβλίνου, πράσινα λιβάδια, σπίτια με περίτεχνες πόρτες, μυθικές παμπ και η κόντρα των επαρχιών για την καλύτερη μπίρα, ο Ατλαντικός με τις κομμένες σαν από μαχαίρι απόκρημνες ακτές του, η αιματοβαμμένη ιστορία του τόπου, τα κάστρα, τα γλέντια, η μετανάστευση.
Ωσπου φτάνεις στο κεφάλαιο του Ουέξφορντ. Αυτό δεν το θυμόσουν –ήξερες το Κορκ, το Γκόλγουεϊ και το Κιλκένι, φυσικά το Τιπερέρι, από εκείνη την ταινία με την Τζένη Καρέζη, αλλά το Ουέξφορντ δεν σου λέει τίποτα. Δεν ήταν σε εκείνη την ακυρωμένη λίστα τουριστικών επισκέψεων.
Κι όμως, εκεί υπάρχει ένας από τους πιο όμορφους φάρους που έχεις δει ποτέ. Στις νοτιοανατολικές ακτές της χώρας, απέναντι από την Ουαλία, πάνω σε έναν βράχο, λευκός και μαύρος, τέσσερις πελώριες οριζόντιες ρίγες και ένα φως.
Το σούρουπο, όταν ο καιρός είναι καλός και ο ήλιος χάνεται στη δύση, το λευκό του μοιάζει ρόδινο και το μαύρο του γλυκαίνει. Δίπλα του, και πλάι σε μια θάλασσα αναλογικά ήρεμη, τα χωράφια με τα σιτηρά γίνονται κι αυτά κόκκινα και χρυσαφιά, κι εσύ ονειρεύεσαι έναν μήνα διακοπών σ’ αυτόν τον τόπο που σου μοιάζει με παράδεισο. Οπως όλα τα ανεκπλήρωτα.
Η χαρά σου τώρα είναι ότι βρήκες το θέμα σου, τον φάρο που έψαχνες και, όταν με το καλό τον φτιάξεις, θα τον βάλεις πλάι στους άλλους δύο που έχεις. Και πού ξέρεις, μπορεί μια νύχτα σκοτεινή ή μια συννεφιασμένη μέρα να ρίξει το φως του και να σου δείξει τον δρόμο για εκεί –ή για κάπου αλλού. Καλού-κακού, κράτα τον ταξιδιωτικό οδηγό κάπου πρόχειρα.
