Εχουμε (ξανά) εκλογές. Μη μας ενοχλείτε

Εναν χρόνο πριν από τις εκλογές στη Γερμανία οι πολιτικές ελίτ της χώρας έστειλαν ένα μήνυμα προς πάσα κατεύθυνση: «πάμε για εκλογές, μη μας πιέζετε για αλλαγές στη δομή και στον τρόπο λειτουργίας της ευρωζώνης, κάντε καθυστέρηση και υπομονή». Πράγματι αυτό συνέβη. Δεν μπορούσε να γίνει κι αλλιώς. Γερμανία είναι αυτή, δεν είναι το Λουξεμβούργο. Οι προτάσεις αποσύρθηκαν, οι ιδέες καταχωνιάστηκαν, οι πρωτοβουλίες πάγωσαν.

Πέρασε ένας χρόνος, η προεκλογική συζήτηση ήταν λίγο πληκτική για μας τους Νότιους που το αίμα μας βράζει και μας αρέσουν οι καβγάδες, χώρια που ρέπουμε προς τον λαϊκισμό, έγιναν οι εκλογές, αλλά το αποτέλεσμα δεν ήταν καθαρό. Νέο μήνυμα: «Μην ανησυχείτε, τα έχουμε ξαναπεράσει αυτά, περιμένετε μέχρι να σχηματίσουμε κυβέρνηση, εμείς είμαστε σοβαρή χώρα, δεν φτιάχνουμε κυβερνήσεις στα όρθια, κοιτάμε και την τελευταία λεπτομέρεια, έχουμε απαλλαγεί από το σύνδρομο της Βαϊμάρης, οπότε αφήστε για λίγο ακόμη στην άκρη τα σχέδια για μεταρρυθμίσεις».

Τι να κάνουν οι άλλοι, πειθάρχησαν. Οι συνομιλίες σέρνονταν επί δύο μήνες, η διαδικασία αποθεώθηκε από τους οπαδούς των πάση θυσία συναινέσεων και υποδείχτηκε ως παράδειγμα προς μίμηση, ωστόσο προέκυψε ναυάγιο. Εκπληξη. Δυσάρεστη σε όσους πόνταραν στο αίσθημα ευθύνης των συστημικών κομμάτων της Γερμανίας. «Προτιμώ ξανά εκλογές, παρά κυβέρνηση μειοψηφίας» απάντησε η καγκελάριος Μέρκελ. Αντίδραση που ταιριάζει σε πολιτικό της Ν. Ευρώπης.

Θυμάστε βεβαίως την κριτική Γερμανών αξιωματούχων στους πολιτικούς άλλων χωρών (του Νότου κυρίως) ότι «όλο για εκλογές συζητάτε, δουλέψτε σοβαρά και μη σκέφτεστε συνεχώς τις κάλπες, κάντε κυβερνήσεις συνεργασίας, η πολιτική σταθερότητα είναι προϋπόθεση για την ανάπτυξη». Ξανά τα μολύβια κάτω. Νέα καθυστέρηση. Οι πληγές όμως στο σώμα της Ευρώπης κακοφορμίζουν.

Ο αντιδραστικός ευρωσκεπτικισμός φουντώνει, η Ακρα Δεξιά καιροφυλακτεί, οι πολίτες δυσφορούν. Από επίσημα χείλη ακούγεται η προειδοποίηση ότι η «Ευρώπη αν δεν αλλάξει, δεν θα επιζήσει». Ειρωνεία: όταν κάποιοι άλλοι έλεγαν τα ίδια, οι θεματοφύλακες της κανονικότητας τους χαρακτήριζαν εξτρεμιστές. Ο Μακρόν βιάζεται. Εχει ανάγκη από εξωτερικές επιτυχίες, για να ισοφαρίσει τις αρνητικές επιδόσεις του στο εσωτερικό της Γαλλίας. Χωρίς όμως τη σύμφωνη γνώμη της Γερμανίας δεν μπορεί να προχωρήσει. Εκτός αν αποφασίσει να την παρακάμψει. Δύσκολα πράγματα αυτά. Απαιτούν ηγετικό εκτόπισμα και συμμαχίες.

Οι Γερμανοί δεν δείχνουν διατεθειμένοι να παραιτηθούν από τον πρώτο ρόλο. Πάγια τακτική τους είναι να υπονομεύουν τις πιο ασύμφορες για αυτούς πλευρές της στρατηγικής των άλλων και την ίδια στιγμή να δίνουν την εντύπωση ότι συμφωνούν με τις αλλαγές. Ο Γιούνκερ αδημονεί. Στο τέρμα του πολιτικού βίου του θέλει να συνδέσει το όνομά του με μια ρηξικέλευθη πρόταση για το μέλλον της Ευρώπης. Αλλά ακόμη κι αν γίνουν εκλογές δεν φαίνεται ότι θα αλλάξει κάτι. Αυτό δείχνουν οι δημοσκοπήσεις.

Στη Γερμανία δεν έπεσαν πολύ έξω. Ξανά αδιέξοδο; Αν οι Φιλελεύθεροι επιμένουν στην άκαμπτη στάση τους, τότε είναι πιθανόν να προκριθεί το μοντέλο του μεγάλου συνασπισμού. Εκτός αν το SPD υποκύψει σήμερα στις πιέσεις που του ασκούνται από πολλές πλευρές και πάμε στον μεγάλο συνασπισμό χωρίς να στηθούν κάλπες. Η γερμανική σοσιαλδημοκρατία έχει παράδοση στις αυτοκτονικές λύσεις. Παθαίνει, αλλά δεν μαθαίνει. Υπομονή.

Ανάγωγα

Μεταξύ μας. Και την Ελλάδα συμφέρει και την Ευρώπη συμφέρει να δεχτούν οι Γερμανοί σοσιαλδημοκράτες να μπουν σε κυβέρνηση μεγάλου συνασπισμού με τους Χριστιανοδημοκράτες.

Υπό την προϋπόθεση βεβαίως πως δεν θα ξεχάσουν όσα έλεγαν προεκλογικά για τα εγκλήματα του Σόιμπλε εις βάρος της Ελλάδας και θα προωθήσουν τις ιδέες τους για τις αλλαγές στην Ε.Ε. και την ευρωζώνη. Δεν συμφέρει όμως το SPD να μπλέξει ξανά σε κυβέρνηση συνεργασίας. Οποτε το έκανε στο παρελθόν το πλήρωσε πολύ ακριβά.