Οι επιστολές-βόμβες δεν αποτελούν μια σύγχρονη… ευρεσιτεχνία. Εχουν μακρά ιστορία, που αρχίζει από τον 18ο αιώνα με τη λειτουργία των πρώτων οργανωμένων ταχυδρομείων!
Η πρώτη γνωστή καταγραφή επίθεσης με «εκρηκτικό δέμα» υπάρχει στο ημερολόγιο του Δανού αξιωματικού και ιστορικού Μπόλε Λούξντορφ (Bolle Willum Luxdorph, 1716-1788).
Συγκεκριμένα στο ημερολόγιό του, που περιέχει κυρίως σύντομες αναφορές σε νέα από τη Δανία και το εξωτερικό, στην ημερομηνία της 19ης Ιανουαρίου 1764 γράφει τα εξής:
«Ο συνταγματάρχης Πούλσεν (Poulsen), που κατοικεί στο Abbey Børglum (σ.σ. ήταν ένα σημαντικό μέγαρο της μεσαιωνικής Δανίας, στη βόρεια κεντρική Γιουτλάνδη), παρέλαβε ταχυδρομικά ένα δέμα. Οταν το άνοιξε, εξερράγη η πυρίτιδα που περιείχε και τραυματίστηκε σε πολλά σημεία».
Στις 15 Φεβρουαρίου 1764 αναφέρεται στο ημερολόγιο ότι ο συνταγματάρχης Πούλσεν έλαβε μια επιστολή στα γερμανικά, η οποία ανέφερε ότι σύντομα η δόση θα αυξηθεί. Αναφερόταν στη δόση της πυρίτιδας που περιείχε το κουτί. Ο δράστης δεν βρέθηκε ποτέ. [Πηγή: Εϊλερ Νίστρομ (Eiler Nystrøm), Λούξντορφ Ημερολόγια (Luxdorphs Dagbøger), Κεφάλαιο Ι, σελ. 207 και 209, Κοπεγχάγη 1915.]
Σε μεταγενέστερη ημερομηνία ο Λούξντορφ κάνει αναφορά σε μια παρόμοια βόμβα, που χρησιμοποιήθηκε επίσης το 1764, αλλά αυτή τη φορά στη Σαβόνα της Ιταλίας. [Πηγή: Λούξντορφ Ημερολόγια, ό.π, σελ. 293.]
Η δεύτερη καταγεγραμμένη επίθεση με ταχυδρομικό δέμα γίνεται το 1889, στο Λονδίνο, με αποδέκτη τον γλύπτη και καλλιτεχνικό διευθυντή του περίφημου μουσείου κέρινων ομοιωμάτων της Μαντάμ Τισό (Madame Tussauds), δισέγγονο της δημιουργού του, Τζον Θεοντόρ Τισό (John Theodore Tussaud).
Οπως αναφέρεται σε δημοσίευμα της εφημερίδας «Τάιμς» (The Times) της 20ής Ιουλίου 1889, ως αποστολέας του δέματος-βόμβα είχε κατηγορηθεί ο 61χρονος καλλιτέχνης Εντουαρντ Γουάιτ (Edward White).
Σύμφωνα με το δημοσίευμα, η υπόθεση ξεκίνησε ουσιαστικά με την πώληση της έκθεσης κέρινων ομοιωμάτων από την οικογένεια Τισό στον επιχειρηματία Πόιζερ (Poyser).
Ο Γουάιτ, που είχε προσληφθεί για τη διαμόρφωση προσώπων και τοποθέτηση μαλλιών σε ομοιώματα, όπως και άλλοι εργαζόμενοι ειδοποιήθηκαν ότι θα σταματούσαν στις 7 Φεβρουαρίου εκείνου του έτους και αργότερα θα εξεταζόταν η επαναπρόσληψη ορισμένων από αυτούς.
Σύμφωνα πάντα με το δημοσίευμα, ο Γουάιτ είχε αναγνωριστεί ως αποστολέας του δέματος από έναν νεαρό μεταφορέα της ταχυδρομικής υπηρεσίας.
Επρόκειτο για ένα μικρό κουτί πούρων, στο οποίο υπήρχε ποσότητα πυρίτιδας και ένα τραχύ γυαλόχαρτο προσαρτημένο στο καπάκι.
Εφόσον το κουτί άνοιγε, δύο ασφάλειες θα τρίβονταν στο γυαλόχαρτο και θα προκαλούσαν έκρηξη.
Τελικά φαίνεται ότι το δέμα δεν έφτασε στον παραλήπτη του διότι κατά τη διεκπεραίωσή του στο ταχυδρομείο κίνησε υποψίες, καθώς έπεσαν από μέσα κάποιοι μαύροι κόκκοι (πυρίτιδα).
Οι υποψίες ενισχύθηκαν όταν οι αστυνομικοί, που πήγαν εκεί, είδαν ότι το δέμα ήταν δεμένο με ένα χρυσαφένιο δαντελωτό κορδόνι, που χρησιμοποιούνταν στα κέρινα ομοιώματα.
Με την είσοδο του 20ού αιώνα (20 Αυγούστου 1904) καταγράφεται ακόμα μία «εκρηκτική» αποστολή, με αποδέκτη έναν Σουηδό επιχειρηματία, για να κλιμακωθούν τα επόμενα χρόνια με αποστολές ταχυδρομικών «βομβών» ακόμα και στον Λευκό Οίκο, με στόχο αρχικά (1915) τον αντιπρόεδρο των ΗΠΑ Τόμας Μάρσαλ και στη συνέχεια (1947) τον πρόεδρο Τρούμαν.
