Πέμπτη πρωί, 26.10.2017, πίνω τον καφέ μου ακούγοντας ραδιόφωνο. Κάνω «ζάπινγκ» στους σταθμούς και πέφτω στον «Σκάι 103 FM». Και, δυστυχώς, στον Πορτοσάλτε.
Ο οποίος, τη στιγμή εκείνη, κάνει μάθημα… γραμματικής: «Είναι ο ψευδής, η ψευδής, το ψευδές. Ας ακούσουμε τον πρωθυπουργό σε πρόσφατη ομιλία του, λοιπόν».
Ακολουθεί ηχητικό απόσπασμα, όπου ο κ. Τσίπρας, μιλώντας σε ακροατήριο, λέει «είναι ψευδές ειδήσεις» και αμέσως μετά, διορθώνοντας την παραδρομή του, λέει «ψευδείς ειδήσεις».
Φυσικά, ο Πορτοσάλτε μένει στο «ψευδές ειδήσεις» και συνεχίζει θριαμβευτικά το λογύδριό του, χαρακτηρίζοντας τον πρωθυπουργό περίπου αγράμματο.
Επειδή, όμως, η γλώσσα κόκαλα δεν έχει, αλλά κόκαλα τσακίζει, ακούστε και τη συνέχεια.
Κλείνοντας το… γλωσσικό θέμα, ο καλός δημοσιογράφος βγάζει στο τηλέφωνο τον επί Ν.Δ. υπουργό Εργασίας, κ. Βρούτση, με τον οποίο ανοίγει το θέμα των συντάξεων.
Λέει ο κ. Βρούτσης: «Ο κ. Τσίπρας θα έπρεπε να κάνει το αυτονόητο, δηλαδή να ζητήσει ένα μεγάλο συγγνώμη από τους συνταξιούχους…».
Το λάθος είναι φανερό: Λέμε «ένα μεγάλο ευχαριστώ», αλλά ζητάμε «μια μεγάλη συγγνώμη». Δίνουμε «ένα φιλί», αλλά «μια μεγάλη αγκαλιά».
Ο κ. Πορτοσάλτε, όμως, δεν… σαλτάρισε, όπως π.χ. με το «ψευδές ειδήσεις». Δεν είπε κουβέντα και το πέρασε ντούκου.
Και πολύ καλά έκανε, φυσικά, μιας και στον προφορικό λόγο συμβαίνει πολύ συχνά να διαπράττει ο ομιλητής τέτοιου είδους λάθη, τα λεγόμενα «σαρδάμ».
Αφού, όμως, έκανε την «τρίχα-τριχιά» στην περίπτωση του πρωθυπουργικού σαρδάμ, θα περίμενε κανείς να κάνει το ίδιο και στο λαθάκι του κ. Βρούτση.
Τουλάχιστον, αυτό θα ‘κανε ένας δημοσιογράφος που σέβεται τον εαυτό του και το λειτούργημά του. Είναι φανερό ότι ο κ. Πορτοσάλτε δεν ανήκει σ’ αυτό το είδος των δημοσιογράφων που, μεταξύ μας, λιγοστεύουν χρόνο με τον χρόνο…
