Εμβληματική μορφή του γαλλικού σινεμά, εγγονή του Γάλλου νομπελίστα λογοτέχνη Φρανσουά Μοριάκ, σύζυγος του Ζαν-Λικ Γκοντάρ και ξεχωριστή συγγραφέας, η υπέροχη Αν Βιαζεμσκί έφυγε χθες από τη ζωή στα 70 της χρόνια, νικημένη από τον καρκίνο.
«Η Αν έφυγε σήμερα το πρωί. Ηταν πολύ άρρωστη», δήλωσε ο αδερφός της Πιερ στο γαλλικό πρακτορείο. Κρίμα γιατί στις αρχές του 2017 είχε κυκλοφορήσει από τον Γκαλιμάρ ένα ακόμα αυτοβιογραφικό βιβλίο με τίτλο «Un saint homme» και δεν θα προλάβει να δει τη νέα ταινία του Μισέλ Χαζαναβίσιους «Redoubtable» στην οποία ο σκηνοθέτης καταγράφει τον θυελλώδη έρωτά της με τον Ζαν-Λικ Γκοντάρ (το σενάριο βασίστηκε στο βιβλίο της «Un an après»).
Αλλωστε στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου των Κανών όπου προβλήθηκε η ταινία τον Μάιο έκανε μία από τις τελευταίες δημόσιες εμφανίσεις της. Σύμφωνα μάλιστα με τον σκηνοθέτη, η Βιαζεμσκί ήταν από διστακτική έως απρόθυμη να επιτρέψει τη μεταφορά του βιβλίου της στη μεγάλη οθόνη, αλλά τελικά πείστηκε όταν της είπε ότι η ταινία θα ήταν αστεία. «Ηταν μια αστεία σχέση και μια αστεία περίοδος», είπε κι έδωσε το ΟΚ.
Η καθοριστική για τη ζωή και την καριέρα της σχέση με τον θρύλο του γαλλικού σινεμά ξεκίνησε στα γυρίσματα του «La Chinoise» (1967) και πριν προλάβει να ολοκληρωθεί ο Γκοντάρ τής είχε κάνει πρόταση γάμου. Εναν χρόνο πριν είχε κάνει ντεμπούτο στην ταινία του Μπρεσόν «Στην τύχη ο Μπαλταζάρ» κι έναν μετά πρωταγωνίστησε στο «Θεώρημα» του Πιερ-Πάολο Παζολίνι αλλά και το «Il seme dell’ uomo» του Μάρκο Φερέρι.
Με τον Γκοντάρ έμειναν παντρεμένοι ώς το 1979, διάστημα στο οποίο πρωταγωνίστησε στις ταινίες του «Ενα Σαββατοκύριακο», «Tout va Bien», «One Plus One» (ντοκιμαντέρ που κατέγραφε τη δημιουργία του «Sympathy for the Devil» των Ρόλινγκ Στόουνς). Ωστόσο, όσο εκείνος αφοσιωνόταν στις γαλλικές κοινωνικές εξεγέρσεις του 1968 τόσο ο γάμος περνούσε από σαράντα κύματα. «Οσο εκείνος προχωρούσε τόσο περισσότερο οι δρόμοι μας χώριζαν», δήλωσε πριν από μερικούς μήνες στο Γαλλικό Πρακτορείο.
Η Αν Βιαζεμσκί γεννήθηκε το 1947 στο Βερολίνο και είχε ρωσική καταγωγή από την πλευρά του πατέρα της. Γύρω στα τέλη της δεκαετίας του ’80 δικαίωσε τα γονίδιά της και στράφηκε στη συγγραφή βιβλίων (έγραψε πάνω από δέκα).
Η πρώτη της απόπειρα ήταν τα διηγήματα «Des filles bien elevees» κι ακολούθησε το πρώτο της μυθιστόρημα («Mon beau navire»). Στα ελληνικά έχουν κυκλοφορήσει τρία βιβλία της: το «Υμνοι στον έρωτα» από τις εκδόσεις Σιδέρης και από τις εκδόσεις Πόλις το «Με λένε Ελιζαμπέτ» (2006) και το «Κορίτσι» (2010) στο οποίο μιλά με έξοχο τρόπο για το πώς ο Μπρεσόν την προσέγγιζε στα γυρίσματα του «Στην τύχη ο Μπαλταζάρ».
