Σμήνος από ακρίδες

Οχι, η φύση δεν εκδικείται· ούτε αυτή ούτε κανένα πλάσμα της δεν έχει την παθογένεια του ρεβανσισμού, αυτό είναι ανθρώπινο κουσούρι. Η φύση προσαρμόζεται· όλες οι αντιδράσεις κι οι μεταβολές των φαινομένων της υπακούουν σε νόμους και κανόνες, γι’ αυτό μπορούν δυνητικά να προβλεφτούν.

Κι αν πέφτουμε έξω στις προβλέψεις μας συχνά, οφείλεται στο έλλειμμα της δικής μας αντίληψης, όχι σε δικές της παραξενιές. Δεν έχει τερτίπια άλλωστε η φύση, οτιδήποτε της συμβαίνει ερμηνεύεται. Λειτουργεί, θαρρείς, σαν ένας κολοσσιαίος αλγόριθμος, που θα δώσει αποτελέσματα αναλόγως τα δεδομένα που θα του εισαγάγεις. Υποκριτές, σαν θαρρούμε ότι η φύση εκδικείται.

Οχι, δεν πρέπει να σώσουμε τον πλανήτη· ο πλανήτης δεν έχει την ανάγκη μας για να σωθεί. Μια πύρινη μπάλα ήταν κάποτε, μα κατόρθωσε να γεννήσει ζωή από το πουθενά. Κι όσες καταστροφές κι αν έχει υποστεί στο παρελθόν, βρήκε τον τρόπο να ορθοποδήσει, ενδεχομένως από καταστάσεις πολύ χειρότερες κι απ’ τον χειρότερο ανθρώπινο εφιάλτη.

Το αντίθετο συμβαίνει· εμείς είμαστε αυτοί που έχουμε ανάγκη τον πλανήτη, για τη δική μας σωτηρία. Υπήρξαμε κι υπάρχουμε εξαιτίας της συγκεκριμένης ισορροπίας των οικοσυστημάτων του· αν τη διαταράξουμε, εμείς θ’ αποβληθούμε.

Ο πλανήτης κι η ζωή επάνω του θα εξακολουθήσουν να υπάρχουν δίχως εμάς, σε άλλα σημεία ισορροπίας, με άλλα είδη και μορφές ζωής, ώσπου να σβήσει ο ήλιος. Αιθεροβάμονες, σαν θαρρούμε πως πρέπει να σώσουμε τον πλανήτη, την ώρα που καταστρεφόμαστε εμείς.

Σαν σμήνος από ακρίδες έχει πέσει η ανθρωπότητα επάνω στον πλανήτη Γη. Αδηφάγα και αδίστακτη, σαρώνει τα πάντα στο πέρασμά της· αδιάφορη μπρος στη ζημιά που επιφέρουν οι δραστηριότητές της, υπεροπτική και αλαζονική απέναντι στους συγκατοίκους της πάνω σ’ ετούτη τη διαστημική βαρκούλα, μα και τραγικά ανήμπορη να σταματήσει την ιλιγγιώδη της πορεία προς τον όλεθρο.

Κι όμως, σε αντίθεση με τις ακρίδες, η ανθρωπότητα έχει πλήρη επίγνωση και της εξελισσόμενης καταστροφής που η ίδια προκαλεί στον εαυτό της και των αμετάκλητων συνεπειών της.

Παρ’ όλα αυτά, εθελοτυφλεί πνιγμένη στη ματαιοδοξία, βαυκαλίζεται με τα αυτιστικά της ιδεολογήματα, κυνηγά κατασκευασμένες ανάγκες, επιτίθεται σε ανύπαρκτους εχθρούς, εγκλωβίζεται στο υπερτροφικό της εγώ και αδρανεί μπροστά στη συμφορά, δασκαλεμένη μέσα στους αιώνες από τις υστερόβουλες κεφαλές της ότι την ώρα της κρίσης, θα έρθουν σωτήρες και θεοί να τη γλιτώσουν.