Η Κεντροαριστερά οφείλει μια απάντηση

Στον δρόμο προς τις κάλπες για την ανάδειξη του επικεφαλής του πολιτικού φορέα της Κεντροαριστεράς, ή καλύτερα της επανιδρυμένης δημοκρατικής προοδευτικής παράταξης, είναι δέον όλοι όσοι νοιάζονται, όσοι ασχολούνται ή επιθυμούν να ασχοληθούν με αυτόν τον πολιτικό χώρο, και πολύ περισσότερο οι 10 υποψήφιοι διεκδικητές της ηγεσίας, να αναρωτηθούν και να προσπαθήσουν να απαντήσουν σε ορισμένα κρίσιμα ζητήματα τόσο του παρόντος και του μέλλοντος, όσο όμως και του πρόσφατου παρελθόντος.

Συγκεκριμένα αναφέρομαι σε ζητήματα που έχουν να κάνουν με το πώς και το γιατί η παράταξη του 44% το 2009 κατέρρευσε με τα ποσοστά που κατέγραψε τόσο στις διπλές εκλογές του 2012 όσο και σε αυτές του 2015.

Αιτία της κατάρρευσης υπήρξαν τα μνημόνια και η εφαρμογή τους; Καθώς το ΠΑΣΟΚ (όπως επίσης η Ντόρα Μπακογιάννη, ο Αδωνις Γεωργιάδης και ο Μάκης Βορίδης!) είναι το μόνο κόμμα που ψήφισε και τα 3 μνημόνια και τήρησε μια στάση ανεπανάληπτα σταθερή στα μεταπολιτευτικά χρονικά.

Καθώς δεν σήκωσε την αντιμνημονιακή σημαία και να δηλώσει στη συνέχεια «αναμάρτητο!», ούτε καλλιέργησε στους πολίτες και στον εαυτό του… αυταπάτες. Θα πει κάποιος, βέβαια, ότι εξελέγη με κεντρικό σύνθημα «Λεφτά υπάρχουν» και μόλις 6 μήνες μετά τις εκλογές προχώρησε σε μεγάλες περικοπές και αύξηση της φορολογίας. Η κατάσταση της ελληνικής οικονομίας, όμως, ήταν τέτοια που πιθανόν και να… άργησε να δράσει. Ηταν λοιπόν τα μνημόνια ο καταλύτης που οδήγησε το ΠΑΣΟΚ στη θέση του «κομπάρσου» από αυτήν του κυρίαρχου παίκτη του πολιτικού παιχνιδιού;

Ηταν μήπως τα σκάνδαλα που αποκαλύφθηκαν και ενέπλεκαν κορυφαία στελέχη των κυβερνήσεων Σημίτη; Προσοχή εδώ, οδηγήθηκαν στη Δικαιοσύνη επί κυβέρνησης Γ. Παπανδρέου. Προχώρησε δηλαδή το ΠΑΣΟΚ, έστω και πολύ καθυστερημένα, σε ένα είδος «αυτοκάθαρσης». Επηρέασαν αυτά τόσο την κοινή γνώμη ώστε να δικαιολογούν την εκλογική κατάρρευση;

Αιτία ήταν η εκ των έσω αποσταθεροποίηση, αν όχι ανατροπή, της κυβέρνησης Γ. Παπανδρέου, η οποία οδήγησε στην -πρωτοφανή για τα μετεμφυλιακά κοινοβουλευτικά χρονικά- συγκυβέρνηση ενός κόμματος που διαθέτει την απόλυτη κοινοβουλευτική πλειοψηφία με τον ιστορικό του αντίπαλο; Ή μήπως η συγκυβέρνηση με τη «soft» Ακροδεξιά του Καρατζαφέρη; Η πολιτική κάλυψη και νομιμοποίηση δηλαδή ενός τόσο ακραίου συντηρητικού πολιτικού λόγου;

Οι υποψήφιοι έχουν χρέος να απαντήσουν σε ερωτήματα όπως τα παραπάνω, όχι τόσο για ιστορικούς λόγους, αλλά για λόγους ουσίας και μέλλοντος. Μόνο αν συνειδητοποιήσουν τι έγινε και διερρήχθη τόσο έντονα η σχέση του Κινήματος με τις κοινωνικές δυνάμεις που το στήριξαν επί δεκαετίες μπορούν να ελπίζουν σε μια εκ βάθρων επανίδρυση και επιστροφή σε θέση πρωταγωνιστή στην πολιτική σκηνή.

Γιατί όσο τέτοια ζητήματα τα κρύβουν κάτω από το χαλί τόσο θα ανοίγουν διάπλατα τον δρόμο στον Αλέξη Τσίπρα να «ακουμπά» το συναίσθημα των παραδοσιακών ψηφοφόρων του ΠΑΣΟΚ και να «λεηλατεί» εκλογικά και πολιτικά τη βάση του Κινήματος.

Η δημοκρατική προοδευτική παράταξη που θα προκύψει έχει μόνο μία δυνατότητα για να πετύχει. Αυτή είναι ο απεγκλωβισμός από τον κοινό βηματισμό με τη Δεξιά του Μητσοτάκη και του Γεωργιάδη και ο αποκλεισμός κάθε πιθανότητας κυβερνητικής ανοχής ή συγκατοίκησης μαζί τους.

Στη βάση μιας πραγματικής ενότητας δεν χωρούν όλοι όσοι έχουν ως αποκλειστικό στόχο να καθίσουν το συντομότερο σε υπουργικές καρέκλες, δίχως να ενδιαφέρονται για το ποιος θα είναι ο πρωθυπουργός και ποιο το πολιτικό πλαίσιο της κυβέρνησης. Οσοι προκάλεσαν με τη συμπεριφορά τους όταν μας καλούσαν «να ξαναγνωριστούμε με τους εαυτούς μας». Η επανίδρυση θα έρθει μέσα από μια γενναία αυτοκριτική και, κυρίως, την υιοθέτηση μιας σαφούς αυτόνομης στρατηγικής νίκης.

*Κάτοχος μεταπτυχιακού διπλώματος Νεότερης και Σύγχρονης Ελληνικής Ιστορίας