Είναι είδηση. Τουλάχιστον για μένα που γνώρισα (και θυμάμαι, καμία σχέση με τα σημερινά…) τα Φάληρα της δεκαετίας του ’50. Χελώνα που να κολυμπάει στον Μπάτη, διακόσια μέτρα από την ακτή και σε απόσταση… χειραψίας από τους λουόμενους, ούτε είχα ματακούσει· χαρούμενη έκπληξη από «πηγαδάκι» κολυμβητριών: «Να τη, να τη πάλι… εκεί… εκεί…».
Ούτε είχα ματαδεί, που κοίταξα, «εκεί… εκεί», και είδα, το Σάββατο, ασώματο κεφαλή κολυμβούσης χελώνης αναδυομένη και καταδυομένη αλλεπαλλήλως.
Εμαθα δε επί υδάτων (όπως λέμε: επί τόπου) ότι αυτό το «πάλι» («να τη, να τη πάλι…») ήταν ενδεικτικό επανάληψης: οι ίδιες γυναίκες είχαν αντιληφθεί στο ίδιο θαλάσσιο στίγμα τη χελώνα μια-δυο μέρες πρωτύτερα, με παραπλέοντα μάλιστα δύο κουτσούβελα χελωνάκια, τα οποία ή εκπαίδευε ή την παίδευαν ως μητέρα.
Πρώτη φορά στη ζωή μου που είδα θαλάσσια χελώνα στο φυσικό της περιβάλλον ήταν τον περασμένο Ιούνιο στο ενετικό λιμάνι των Χανίων.
Είδα τη μία, κοντά στον Φάρο. Πληροφορήθηκα πως ήταν δύο, αποτελούσαν μάλιστα σούπερ τουριστική ατραξιόν ερεθίζουσα όλα τα κινητά και τα ταμπλετάκια του κόσμου.
Ετσι κατάλαβα και την επανάληψη του καρέτα καρέτα ως ελεύθερη απόδοση του να τη να τη… Ελληνίς χελώνη υπό ευρείαν άποψη, δημότης Ζακύνθου.
Εκτός της καρέτα καρέτα (Caretta caretta) στις ελληνικές θάλασσες πηγαινοέρχονται ακόμα δύο είδη (σπανιότερα): η χελώνα του Μίδα (Chelonia mydas) και η δερματοχελώνα (Dermochelys coriacea).
Οσοι νοιάζονται περισσότερο για παραθαλάσσια οικόπεδα από την ωοτοκία των θαλάσσιων χελωνών και προσκυνούν την αιωνιότητα, ας ξέρουν, ως ελάχιστη γεύση προσωρινότητας, πως η χελώνα υπάρχει στη Γη από την εποχή των δεινοσαύρων, περίπου 200.000.000 χρόνια.
Μην κάνουμε και τους καμπόσους. Υπολεπτομέρεια είμαστε!
