Πόσο όμορφο είναι να τριγυρνάς σε ένα ξένο μέρος και να διασταυρώνεσαι με ανθρώπους άλλου χρώματος, άλλης φυλής, άλλης κουλτούρας… Να αποδέχεσαι τη διαφορετικότητα όχι εξ ανάγκης αλλά έχοντας συνειδητοποιήσει ότι από τη συνύπαρξη των διαφορετικών όλοι γίνονται καλύτεροι.
Και πόσο ακόμα πιο όμορφο είναι να νιώθεις αυτήν την ευχαρίστηση στο «δικό σου» μέρος, να χαίρεσαι που ακούς άλλες γλώσσες, που βλέπεις άλλες ενδυμασίες, που μυρίζεις άγνωστα αρώματα, που προσπαθείς να συνεννοηθείς με νοήματα, γκριμάτσες και χειρονομίες αλλά με χαμόγελο. Να μην ανέχεσαι απλώς τη διαφορετικότητα, αλλά να την επιδιώκεις, να την επιζητάς. Να νιώθεις τυχερός που έχεις την ευκαιρία να αποκτήσεις και να μοιραστείς την εμπειρία του άλλου χωρίς να θέλεις να σου μοιάσει. Να προστατεύεις ό,τι σου είναι ανοίκειο για να το κατανοήσεις χωρίς να το ενσωματώσεις, να μην επιθυμείς τη μεταμόρφωσή του αλλά τη διατήρησή του.
«Ο φασισμός θεραπεύεται με το διάβασμα κι ο ρατσισμός με τα ταξίδια» κατά τον Μιγκέλ ντε Ουναμούνο. Κι αν δεν έχεις τη δυνατότητα για τα δεύτερα, σε βοηθά το πρώτο. Ιδιαίτερα όταν αφορά τα δεύτερα.
Στο «Carnet De Voyage», o Craig Thompson καταγράφει μικρές στιγμές από τα ταξίδια του στη Γαλλία, την Ισπανία, τις Αλπεις. Και με συναρπαστικό τρόπο από την παραμονή του στο Μαρόκο, όταν ερευνούσε το υλικό για το επόμενο βιβλίο του, το εντυπωσιακό «Habibi». Χωρίς να εστιάζει στον εξωτισμό και κρατώντας σαφείς αποστάσεις από τον συνήθη οριενταλισμό, αποτυπώνει μια «ξένη» χώρα επικεντρώνοντας το ενδιαφέρον του στους ανθρώπους της. Που είναι πάντα τόσο όμορφοι όταν τους αντιμετωπίζεις ως ανθρώπους και όχι σαν ξένους.
