Σήμερα, κυρίες και κύριοι, θα σας μιλήσω για τα 3 πράγματα που χαρακτηρίζουν την αγέλη μας – όπως άλλωστε και κάθε αγέλη που σέβεται τον εαυτό της. Το πρώτο είναι το γάβγισμα, στο οποίο οι επιδόσεις μας είναι αξιοπρόσεκτες μόνο όταν βρισκόμαστε μέσα στον κήπο μας. Αντίθετα, όταν είμαστε έξω, στη βόλτα, στόμα έχουμε και μιλιά δεν έχουμε.
Το γιατί συμβαίνει αυτό είναι πολύ απλό: Για μας, όπως και για κάθε σκύλο που ζει σε σπίτι -με ή χωρίς κήπο- το σπίτι του είναι ιερό και απαραβίαστο. Κάθε πλάσμα που το πλησιάζει είναι, επομένως, ένας πιθανός εισβολέας, ένας πιθανός εχθρός.
Ε, λοιπόν, με το γάβγισμά μας τον προειδοποιούμε να μην τολμήσει να μπει στον χώρο μας, διότι μαύρο φίδι που τον έφαγε!
Και το ότι η μακαρίτισσα η Λου η πινέζα ήταν εκείνη που γάβγιζε περισσότερο απ’ όλους είναι επίσης λογικό: όσο πιο μικρό σε μέγεθος -και, άρα, πιο αδύναμο- είναι ένα σκυλί τόσο πιο πολύ φοβάται τους πιθανούς εισβολείς και τόσο πιο πολύ φωνάζει για να τους απομακρύνει.
Το δεύτερο είναι ο φόβος που εκδηλώνουμε κάθε φορά που ακούμε έναν δυνατό κρότο -από αστραπές, αυτοκίνητα, τουφεκιές κάποιων τουφεκαλεύρηδων που παριστάνουν τους κυνηγούς ή κάποιες μπαλοθιές πιωμένων Κρητικών που γλεντάνε.
Αυτός ο φόβος, πρέπει να πω, έχει διαβαθμίσεις: Φοβόταν η Μαρίκα – μια βραδιά με αστραπόβροντα ανέβηκε στο κρεβάτι όπου κοιμόταν ο δικός μας κι άρχισε να κλαίει, τρέμοντας σύγκορμη. Δεν φοβόντουσαν ποτέ ο Αρης και η Φέη, ούτε ο Ταρζάν. Τρέμει απ’ τον φόβο του ο Σούρτας, που κολλάει πάνω στον δικό μας και τον κοιτάει στα μάτια με ύφος «μεγάλε, μας την πέσανε»!
Οσο για μένα, τι να σας πω; Με το παραμικρό μπαμ τα κάνω πάνω μου. Τρέχω πάνω-κάτω στον κήπο, φωνάζω και τρέμω σαν την καλαμιά στον κάμπο.
Το τρίτο είναι ότι φτιάχνουμε, παραδοσιακά, τα καλύτερα λαγούμια της περιοχής, με πρωταθλήτρια την επίσης αξέχαστη Μαρίκα:
Αν και έχει «φύγει» εδώ και 5-6 χρόνια, οι τρύπες της στον πίσω κήπο ζουν και μας τη θυμίζουν. Πρώτος λαγουμιτζής ήταν ο Αρης, ο οποίος ξεπάτωσε κάποτε μια τριανταφυλλιά και, στον λάκκο που έσκαψε εκεί μπήκε μέσα, κουλουριάστηκε και κοιμήθηκε!
* Η Αλλοπάρ μας ήταν ειλικρινής στην περιγραφή των κατορθωμάτων της ίδιας και της αγέλης της. Πού όμως οφείλονται; Λοιπόν: Το γάβγισμα είναι το αντίστοιχό του «στα όπλα!» των φρουρών, που βλέπουν τον εχθρό να πλησιάζει. Το σκάψιμο λαγουμιών είναι κατάλοιπο της αποθήκευσης τροφής για τις δύσκολες μέρες. Και ο φόβος για τις βροντές θυμίζει τον αντίστοιχο φόβο των αρχαίων Ελλήνων, που λάτρευαν -διότι τον φοβόντουσαν- τον Δία και του έβαζαν στο χέρι έναν κεραυνό…
