Η χθεσινή συνάντηση στις Βρυξέλλες αποτέλεσε μια καλή ευκαιρία για να διαγνώσει η ελληνική πλευρά τις διαθέσεις των δανειστών.
Μπορεί ο επίτροπος Πιερ Μοσκοβισί κατά τη διάρκεια του τρίτου προγράμματος να έχει δείξει την πιο ανεκτική στάση απέναντι στην ελληνική κυβέρνηση, ωστόσο ο αστάθμητος παράγοντας του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου ανάγκασε τον Ελληνα υπουργό Οικονομικών και τον αρμόδιο Ευρωπαίο επίτροπο να συζητήσουν για όλα τα θέματα.
Οι δανειστές -οι πιο «φιλικοί» και οι πιο «εχθρικοί»- έχουν συγκεκριμένες και σκληρές απαιτήσεις από την Αθήνα, οι οποίες έχουν περιγραφεί επακριβώς στο τρίτο Μνημόνιο που έχει συνυπογραφεί.
Τα 113 προαπαιτούμενα για την ολοκλήρωση της τρίτης αξιολόγησης μπορεί να αφορούν περισσότερο τεχνικά ζητήματα και κινήσεις εφαρμογής παλαιότερων μέτρων, ωστόσο πίσω τους «κρύβονται» δύο πολύ σημαντικά ζητήματα: η κατάρτιση του προϋπολογισμού για το 2018, που θα πρέπει να έχει στόχο το πολύ υψηλό επίπεδο του 3,5%, αλλά και ο «λαγός» που έβγαλε πρόσφατα από το καπέλο του το Ταμείο για την πιθανή ανακεφαλαιοποίηση των ελληνικών τραπεζών.
Οι αιχμές του ΔΝΤ για το ελληνικό τραπεζικό σύστημα προκαλούν εκνευρισμό στους υπόλοιπους δανειστές και σε εγχώριους παράγοντες. Χαρακτηριστική ήταν η χθεσινή δήλωση της εκπροσώπου της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, η οποία εξέφρασε ικανοποίηση για την κεφαλαιακή επάρκεια του ελληνικού τραπεζικού συστήματος.
Είχαν προηγηθεί οι σκληρές δηλώσεις της απολύτως αρμόδιας ΕΚΤ, ακόμα και του εχθρικού προς την κυβέρνηση κεντρικού τραπεζίτη Γιάννη Στουρνάρα.
Η τρίτη αξιολόγηση, λοιπόν, μπορεί να μην έχει ξεκινήσει ακόμα επισήμως, αλλά προδιαγράφεται δύσκολη.
Μπορεί τα υπό συζήτηση θέματα να μη συνεπάγονται ευθέως επώδυνες αλλαγές στο εισόδημα των εργαζόμενων, των ανέργων και των συνταξιούχων, ωστόσο τίποτε δεν εμποδίζει το ΔΝΤ να δυναμιτίσει το κλίμα και να προβάλει νέες αξιώσεις, ακόμα και μέσω της απαίτησης νέων δημοσιονομικών μέτρων.
Οι Τσακαλώτος και Μοσκοβισί φαίνεται να συμφώνησαν πως πρέπει η αξιολόγηση να κλείσει γρήγορα, μήπως και καταφέρουν να ξεφύγουν από τις ορέξεις του Ταμείου.
Πρέπει να κρατάμε μικρό καλάθι γι’ αυτό το ζήτημα, κυρίως επειδή οι πολιτικές ηγεσίες της Ε.Ε. και των κρατών-μελών φοβούνται να κάνουν έστω και μισό βήμα για την υπεράσπιση των δικαιωμάτων των εργαζομένων.
