«Μέσα στη Σμύρνη γεννήθηκα το ’10, στην Ευαγγελίστρα. Ο παππούς μου Γιάννης Μαρωνίτης ήπαιζε καλό βιολί, όπως και ο μπαμπάς μου, ο Δημήτρης Μαρωνίτης –το Χιωτάκι, όπως τον έλεγαν στη Σμύρνη–, που είχε ένα σωρό μαθητές. Εγώ από το ’20, δέκα χρονώ, ανέβηκα στο πάλκο και ητραγούδησα σε πολλές και μεγάλες και ξακουστές μπυραρίες της Σμύρνης με παλιούς και σπουδαίους παιχνιδιατόρους». Η Αγγέλα Παπάζογλου ή Αγγελίτσα, για να ξεχωρίζει από τη φημισμένη Σμυρνιά αοιδό Αγγελάρα, πρωτόδε το φως σαν σήμερα –ίσως όχι το ’10, αλλά το 1899, σύμφωνα με κάποιους– και αυτοσυστήνεται στον Κώστα Χατζηδουλή («Ρεμπέτικη Ιστορία Ι»): «Στο ’22 στη μεγάλη σφαγή ήρθαμε στον Πειραιά. […] Ημουνα η πρώτη γυναίκα που ανέβηκε στο πάλκο και ητραγούδησε στις Τζιτζιφιές το ’23. Με τον Βαγγέλη παντρευτήκαμε το ’27. […] Στο ’29 τυφλώθηκα κι ήχασα τελείως το φως μου. Στο ’36 ηκατέβηκα από το πάλκο και δεν ξανατραγούδησα…».
Ο Βαγγέλης Παπάζογλου, παρεμπιπτόντως, υπήρξε από τους εμβληματικότερους συνθέτες όλων των εποχών. Τα τραγούδια του χαλούσαν κόσμο και πολλά απ’ αυτά ομορφαίνουν τα γλέντια μας μέχρι σήμερα. Ως το ’36 ηχογράφησε το πολύ εβδομήντα. Αρνήθηκε να συνεργαστεί με τη λογοκρισία του Μεταξά και σίγησε οικεία βουλήσει. Εγραφε, όμως, δυο-τρία την εβδομάδα που τα χάριζε σε συναδέλφους του. Πέθανε φυματικός το ’43 απ’ την πείνα. Η Αγγέλα τον ακολούθησε Αύγουστο του ’83. Ο θετός γιος τους Γιώργης κυκλοφόρησε ακριβώς τρία χρόνια αργότερα την αφήγησή της «Ονείρατα της άκαυτης και της καμένης Σμύρνης – Τα χαΐρια μας εδώ»· τόμος μοναδικής ιστορικής και λογοτεχνικής αξίας που απογείωσε στο θέατρο επί σειρά ετών η Αννα Βαγενά. Αντιγράφω εύγλωττο απόσπασμα:
«Πάει τέλειωσε. Εμένα ο Αύγουστος με κυνηγάει. Η ζωή μου ολόκληρη έχει σημαδευτεί απ’ τσ’ Αύγουστοι. Για μένα είναι ο πιο γρουσούζικος μήνας. […] Κι η γιαγιά μου ήλεγε πως τα παλιά χρόνια τον είχανε τελευταίο και ματζευούτανε σ’ αυτόνανε όλη η γρουσουζιά του χρόνου. Ετσι λέγανε οι παλιοί, γρουσούζης κι άπονος. […] Κύττα να δεις που έχουνε δίκιο όσοι δεν τόνε χωνεύουνε. Αύγουστο ήρθαν οι Τούρκοι στη Σμύρνη. Ο Αγιος Φανούριος μάς τσι φανέρωσε. Ανήμερα τ’ Αη-Φανουρίου, 27 Αυγούστου. Την 4η Αυγούστου 1936 έκανε δικτατορία ο Μεταξάς. Καμμιά εικοσαριά Αύγουστοι έχουνε τη ζωή μου εμένα σημαδέψει. Και τελευταία οι τσολιάδες, οι προδότες, ο μπλόκος της Κοκκινιάς. Λυσσάξανε τον Αύγουστο. […] Τον έχω πάρει από φόβο. Κι από τότε με το μπλόκο, όσο πλησιάζουνε οι μέρες, κάθε στιγμή μετρώ. Θαρρώ πως θα ξαναγίνει μπλόκος. Θαρρώ πως είναι κι οι Τούρκοι μαζί και κάνουνε “γιοκλαμά”. […] Τι τράβηξε ο κόσμος! Να μην έρχεται Αύγουστος, πιο καλά. Βλέπω και παθαίνω κάθε φορά να περάσει. Είναι και η νηστεία. Ολα μαζί μ’ αρρωστάνε…».
