Δεν θυμάμαι να έχει γίνει ξανά συναυλία μέσα στην Κεντρική Λαχαναγορά του Ρέντη. Συναυλία μεγάλου βεληνεκούς τουλάχιστον. Και θα γίνει για πρώτη φορά απόψε με τον Σταμάτη Κραουνάκη.
Ολο το πακέτο μοιάζει πολύ ελκυστικό: Κραουνάκης, Λαχαναγορά, η καλή παράσταση «Ολοι Ενα» και, μάλιστα, η τελευταία της σειράς, η αποχαιρετιστήρια.
Ακούγεται πολύ προκλητικό γιατί δεν ξέρεις ποτέ σε τι διονυσιακό γλέντι μπορεί να καταλήξει κάτι τέτοιο.
«Μ’ ό,τι αυθαιρεσία συνεπάγεται», που λέει και ο ίδιος ο Κραουνάκης. Είναι από τις συναυλίες που θα… χάσεις αν τις… χάσεις.
Και είναι αυτός, ο μεγάλος μας συνθέτης, που μας εξηγεί το δίπτυχο Λαχαναγορά και συναυλία, πώς δηλαδή συνδυάζονται δύο διαφορετικά, μεταξύ τους, πράγματα.
«Είναι καιρός που ήθελα μια αφορμή να ανοίξει στη μουσική, στην τέχνη γενικότερα, το σημείο απ’ όπου αρχίζει η μέρα των ανθρώπων. Αυτή η παράσταση ξεκίνησε να κάνει λίγες βραδιές και έφτασε στα δύο χρόνια. Ηθελα να κλείσει η γιορτή σ’ έναν χώρο εργασίας. Οι άνθρωποι της αγοράς συμφώνησαν. Ο δήμαρχος Νίκαιας-Ρέντη βοήθησε. Και πάμε απόψε λοιπόν για αποχαιρετιστήριο».
Είναι απολαυστική η συζήτηση μαζί του, γιατί είναι ευρηματικός.
«Πότε η τέχνη γίνεται όπλο;», τον ρωτάω, «Οταν έχει αλήθεια και θάρρος», απαντάει.
Και πότε ένα τραγούδι είναι καλό; «Οταν φεύγει στον αέρα σαν λευκό περιστέρι».
Τα τραγούδια του γίνονται αφορμή για ερωτήσεις στην κουβέντα μας. Γιατί η σωτηρία της ψυχής είναι μεγάλο πράγμα;
«Ενα τραγούδι που ψάλλει ο κόσμος μαζί, κοντά στα τριάντα χρόνια. Να πω αυτό που καταλαβαίνω. Την ώρα που ο εαυτός μας συμφωνεί με την ψυχή του, δηλαδή με τον ανώτερο εαυτό, μάλλον επιτυγχάνεται ένα άνοιγμα στον διάδρομο προς το Σύμπαν. Μια αρμονία. Αυτό».
Τελικά, αυτή η νύχτα έμεινε; «Ναι. Σαν τραγούδι. Εμεινε. Ψάλλεται πανηγυρικά. Κάτι έχει που παραδέχεται η ψυχή την αδυναμία της. Η μελωδία; Το ζεϊμπέκικο; Τα λόγια; Μ ένα σήκωμα του χεριού ο κόσμος ψάλλει. Κι απ’ την άλλη, ο καθένας από μας έχει μια τέτοια νύχτα στις αποσκευές του. Μια νύχτα που κρατάει μέσα της κάτι που τον καθορίζει. “Με ψυχή ψαριού κορμί γατίσιο”. Συγκρουσιακή αντίθεση».
Ο τίτλος της επιτυχημένης του παράστασης είναι, όπως σας είπαμε, «Ολοι Ενα». Ισχύει όμως; Ολοι ένα ή, μήπως, χίλια κομμάτια όλοι;
«Τι ωραίο…», απαντάει ο Σταμάτης. «Να το αναποδογυρίσω λίγο; Πώς θα καλέσεις για ένωση αν δεν έχεις γίνει χίλια κομμάτια; Σημασία έχει ότι αυτό το βράδυ ένωσε ανθρώπους, τους έκανε να φύγουν αλλιώς απ’ ό,τι ήρθαν. Αν η ζωή μάς κάνει χίλια κομμάτια, το τραγούδι μπορεί ακόμα να μας ενώνει».
Το τραγούδι μπορεί να μας ενώνει όντως, αλλά υπάρχει και το «Αλέξης vs Κυριάκος» που μας διχάζει.
«Πάντως εμένα όταν κάθονται στα τραπέζια μαζί, με πιάνει μια απελπιστική διάθεση άκρατου γέλωτος», λέει. «Θα προτιμούσα Αλέξης vs Κούλης. Τίποτα. Κομεντί. Κουνάνε τα δάχτυλα αλλήλοις, μ’ έναν γονατισμένο κόσμο γύρω».
Πώς ορίζεται η ελληνική τραγωδία; «Ως αλληλοσπαραγμός. Κατ’ εξακολούθησιν. Απ’ αρχαιοτάτων. Το χειρότερο είναι ότι αυτό ταΐζεται πια καθημερινά. Από παντού. Καθημερινότητα, διαδίκτυο, σχέσεις, σπίτια, γειτονιά, δουλειά. Μεγάλη στεναχώρια. Ενώ απ’ την άλλη μάς περιμένουν μικρά θαύματα. Δεν τα κοιτάμε. Περνάνε από δίπλα μας. Μόνα και ταπεινωμένα από αδιαφορία και ανήμπορη λύσσα. Ερημιά».
Χαμογέλα ρε, τι σου ζητάνε! «Αλήθεια. Είναι μια μικρή νίκη να μπορεί κανείς να το κάνει αυτό. Είναι όπλο. Βοηθάει. Ξεμπλοκάρει. Το λένε εξαιρετικά οι Κινέζοι: Ο καλός λόγος θρέφει εφτά μέρες, το καλό γέλιο θρέφει εφτά χρόνια. Δηλώνω φανατικός αυτής της τακτικής».
«Γίνεται ο έρωτας μπούμερανγκ;», τον ρωτάω, ενώ ήδη έχουμε αποχαιρετιστεί και φεύγουμε.
«Ναι. Είναι η φύση του. Αλλά και χωρίς αυτόν με τι βενζίνη θα πάει παραπέρα το αυτοκίνητο της ζωής;», μου απαντάει από μακριά, τραγουδιστά θα έλεγα.
Info:
Απόψε, Λαχαναγορά Ρέντη. Είσοδος: Κεντρική πύλη, Κένεντι 1. Ωρα έναρξης: 21.00. Τιμές εισιτηρίων: 13€ προπώληση, 15€ ταμείο.
