Αλλάξαμε και στο τάισμα

Σας έγραφα τις προάλλες για το πόσο έχει αλλάξει η συμπεριφορά των Ελλήνων απέναντι στα ζώα -προς το καλύτερο, εννοείται- τα τελευταία 20-30 χρόνια. Και έφερα ως παράδειγμα την αλλαγή στάσης των λουομένων στις παραλίες όταν δουν σ’ αυτές να υπάρχουν, συνοδευόμενα ή όχι, κάποια σκυλιά.

Ενώ, άλλοτε, θύμωναν και τα έδιωχναν πυξ-λαξ, σήμερα ή παίζουν μαζί τους ή αδιαφορούν! Σήμερα θα σας γράψω για μια άλλη αλλαγή, εξ ίσου σημαντική για μένα: ενώ, κάποτε, όσοι φρόντιζαν να ταΐζουν και να ποτίζουν τα αδέσποτα της γειτονιάς τους ή της ευρύτερης περιοχής αντιμετωπίζονταν σαν «τρελοί» και γραφικοί, σήμερα οι άνθρωποι αυτοί έχουν κερδίσει τον σεβασμό των συνανθρώπων τους, γνωστών και αγνώστων.

Σ’ αυτό, ασφαλώς, βοήθησε και η πρακτική κάποιων δήμων να αφήνουν, σε κεντρικά σημεία, ταΐστρες και ποτίστρες με φαΐ και νερό για τα αδεσποτάκια. Περισσότερο όμως βοήθησε ο νόμος για τα ζώα συντροφιάς, ο οποίος όχι μόνο επιτρέπει το τάισμα των αδέσποτων, αλλά απαγορεύει να καταστρέφουν κάποιοι τις ταΐστρες και ποτίστρες και να βιαιοπραγούν εναντίον των ζωόφιλων που φροντίζουν να υπάρχει πάντα φαγητό για τα ζωάκια αυτά.

Δύο παραδείγματα: παλιότερα (δεκαετίες 1950 και 1960) στο Παγκράτι υπήρχε μία ηλικιωμένη κυρία, που φρόντιζε για τις αδέσποτες γάτες της γειτονιάς. Κάθε βράδυ έβγαινε με το κατσαρολάκι της, φώναζε «ψι-ψι-ψι», μαζεύονταν καμιά εικοσαριά γάτες και τους έβαζε… συσσίτιο. Οι γείτονες, όμως, που δεν συμμερίζονταν τα ζωοφιλικά της αισθήματα, την έβριζαν («τρελο-Μαρία», «Μαρία η γατού» κ.λπ.) και έδιωχναν τις γάτες απ’ το πεζοδρόμιό τους. Η κυρία Μαρία δεν το ‘βαζε κάτω και, έτσι, σχεδόν κάθε βράδυ είχαμε φασαρίες.

Σήμερα, χιλιάδες ζωόφιλοι σ’ όλη τη χώρα κάνουν ό,τι μπορούν για να εξασφαλίσουν λίγη ξηρά τροφή και φρέσκο νερό στα άτυχα αυτά πλάσματα. Κοντά στο σπίτι μου, στην Αθήνα, μόλις πέσει ο ήλιος κι αρχίζει να νυχτώνει, 5-6 κυρίες -νεαρές κοπέλες αλλά και μεσόκοπες- φτάνουν δειλά δειλά στον τόπο συνάντησης με τις γάτες της γειτονιάς, τακτοποιούν το φαΐ σε μεριδούλες και, πιστές στο ραντεβού τους, καταφτάνουν κι οι γάτες. Σε λίγο, οι κυρίες μαζεύουν τις σακούλες και τα αλουμινόχαρτα, οι γάτες φεύγουν χορτάτες και… ούτε γάτα ούτε ζημιά! Κανείς δεν διανοήθηκε ποτέ να διαμαρτυρηθεί.

Προχθές είχα και μια πολύ ευχάριστη έκπληξη: στο κατάστημα απ’ όπου προμηθεύομαι ξηρά τροφή για τα δικά μου αλλά και τα αδέσποτα σκυλιά που φροντίζω μού έκαναν έκπτωση 20%! Κι όταν ρώτησα «πώς και αυτό το καλό;», μού απάντησαν ότι «ε, είναι επειδή ξέρουμε ότι πάνε σε καλή μεριά!». Βλέπετε, ο υπεύθυνος του καταστήματος ζει στη γειτονιά της Λόλας, της ανοικονόμητης κατάμαυρης αδεσποτούλας που φροντίζω εδώ και 3 χρόνια και που έχει γίνει η μασκότ της περιοχής! Και με βλέπει κάθε απόγευμα που την ταΐζω και την πάω και βόλτα, για την οποία, η γλυκιά μου, πετάει τη σκούφια της.

Αλλάζουμε, λοιπόν; Και βέβαια, μόνο που οι αλλαγές δεν γίνονται -και δεν φαίνονται- απ’ τη μια μέρα στην άλλη ούτε από χρόνο σε χρόνο. Οι αντιλήψεις και οι συμπεριφορές αλλάζουν σιγά σιγά και ανεπαίσθητα. Αλλά αλλάζουν, και μάλιστα προς τη σωστή μεριά.