Ο λόγος ο έσχατος είναι της σιωπής

Ολα στο τέλος είναι σιωπή. Οπως και όλα ξεκινούν από τη σιωπή για να καταλήξουν σ’ αυτή. Δεν υπάρχει πάντα λόγος να μιλάς. Για να πεις οτιδήποτε, καλό ή κακό, φρόνιμο ή ανόητο, σοφό είτε άσκοπο.

Κι αν με τη θέλησή σου είσαι δεμένος στο μεσιανό κατάρτι, έτσι που να μπορείς ν’ ακούς τις Σειρήνες, αυτή τη σαγηνευτική υπόκρουση της μνήμης, χωρίς να μαγεύεσαι και να χάνεις και μνήμη και παρελθόν κι εσένα τον ίδιο και να νιώθεις να σε καταπίνει η άβυσσος ολοζώντανο.

Να ξέρεις πως οι Σειρήνες έχουν ένα όπλο πιο δυνατό κι απ’ το τραγούδι: τη σιωπή τους, όπως είπε κι ένας μεγάλος αθλητής της σιωπής, ο Κάφκα. 

Ερχονται στιγμές που ανακεφαλαιώνει κανείς, αναστοχάζεται το βιβλίο της ζωής του· όσα έζησε και θυμάται, όσα θυμάται κι έζησε, γλυκές και πικρές στιγμές που τον σημάδεψαν, τον έκαναν αυτό που είναι.

Εκείνες τις στιγμές, τα λόγια περισσεύουν. Περισσεύουν, γιατί δεν έχουν τίποτα να πουν. Τίποτα να προσθέσουν ή να αφαιρέσουν σ’ αυτό ή από αυτό που συνέβη και σε σημάδεψε για την υπόλοιπη ζωή σου. 

Τότε η προσήλωση, η κατάνυξη, ο σεβασμός προς όσους αγάπησες και πια δεν είναι παρά μόνο μέσα σου, πια δεν είναι παρά μόνο εσύ ο ίδιος, καθώς κυκλοφορείς ανάμεσα στους ανθρώπους, άγνωστος μεταξύ αγνώστων στην τύρβη της πόλης.

Τότε όλα επιβάλλουν σιωπή. Ανάμεσα στα σκαλοπάτια της ζωής που ανεβαίνεις, υπάρχουν και πλατύσκαλα για την ανάπαυση και την περισυλλογή: πώς έφτασες ώς εδώ.

Παίρνεις μιαν ανάσα και συνεχίζεις. Αμίλητος, σιωπηλός. «Τα υπόλοιπα είναι σιωπή», «The rest is silence» – Αμλετ.