Χωρίς αμφιβολία μες στην οδύνη και τον σπαραγμό οι χήρες και τα ορφανά μετατρέπονται άθελά τους σε αθύρματα της επαράτου Νου Δου, ήτις εξακολουθεί να βυσσοδομεί εναντίον της εθνοσωτηρίου κουμουνδουρικής κυβερνήσεως. Κι αντί να ραίνουν νυχθημερόν με μοσχοβόλα άνθη νεραντζιάς την πρασιά και την πρόσοψη του μεγάρου Μαξίμου για τα χίλια καλά που υπέστησαν από τους νυν ενοίκους του, επιδίδονται ανερυθρίαστα εις το άκρως αντίθετον.
Οπωσούν συνοφρυωμένες και περιδάκρυες συγκεντρώνονται οι αχάριστες έμπροσθεν του υπουργείου Υγρασίας, κραδαίνοντας πανό διαμαρτυρίας και εκσφενδονίζοντας προς την κεντρική πύλη παραγινωμένους καρπούς του ως άνω δενδρυλλίου, το οποίο αποτελεί σήμα κατατεθέν των πεζοδρομίων της πρωτευούσης. Φρονώ, παρεμπιπτόντως, ότι τα εν λόγω εσπεριδοειδή δέον όπως ενοφθαλμισθούν με κεντράδια μπανανιάς προκειμένου να προσιδιάζουν στον τύπο του κράτους επί των εδαφών του οποίου ευδοκιμούν.
Ιδιαζόντως αγενή γένη πιθήκων έπρεπε να λικνίζονται προσέτι στις φυλλωσιές υπενθυμίζοντας την αγελαία σύσταση του πληθυσμού της μπανανίας. Περιορίστηκαν στον νεραντζοπόλεμο εν τούτοις οι χήρες, υψώνοντας ενίοτε τας χείρας εν είδει πυγμής ή σχηματίζοντας το σύμβολο της νίκης με τον αντίχειρα και τον παράμεσο και οι θρασύτερες το έπαθλο της ανοικτής παλάμης και με τους πέντε δακτύλους προτεταμένους. Ουδείς πιο αγνώμων του ευεργετηθέντος, επιμένει το σοφό κινέζικο ρητό.
Ρηξικέλευθη και ριζοσπαστική η πρωτοδεύτερη φορά Αριστερά με ολοένα και ισχυρότερες δόσεις Ακροδεξιάς διαπραγματεύτηκε σκληρά με τους ανάλγητους δανειστές, επιτυγχάνοντας την πλέον συμφέρουσα λύση για τις αναξιοπαθούσες, αίτινες, εκτός από το έτερον ήμισυ, χάνουν διά παντός –πλην σπανίων περιπτώσεων– και τη σύνταξη του μακαρίτη. Κι αυτό εντελώς χαριστικά. Διότι το να επιδοτούνται μόνον οι γυναίκες και όχι οι άντρες που μοιρολογούν τις συμβίες τους είναι καθαρός σεξισμός, απάδων με τις αρχές της Κουμουνδούρου περί ισότητος των φύλων.
Οφειλαν να ευγνωμονούν τη θεοφιλέστατη κυβέρνηση οι χήρες επειδή εξασφαλίζει σε ορισμένες πενιχρά ψιχία έπειτα από το εξηκοστό έβδομο έτος τους. Και αντ’ αυτού επιδεικνύουν γαϊδουρινή συμπεριφορά, φωνασκώντας στα ρείθρα των οδών με ασέβεια στη μνήμη του εκλιπόντος. Κανονικά θα ’πρεπε να πληρώσουν την αχαριστία τους με το νόμισμα που κατέβαλλαν κατά τον δέκατο έκτο αιώνα οι εκ Χίου ομοιοπαθείς τους, τη ραθυμία των οποίων η οθωμανική διοίκηση τιμωρούσε με ειδικό τέλος, τα περίφημα «αργομουνιάτικα».
Ισως φαντάζει αδιανόητο στις μέρες μας, ωστόσο ο συγκεκριμένος φόρος βάραινε όσες κήδευαν τους συζύγους τους και αρνούνταν να ξαναστεφανωθούν εντός ευλόγου διαστήματος μετά τα σαράντα, καθώς, απέχουσες από τη διαδικασία της τεκνοποιίας, στερούσαν την κοινότητα από νέους, υπερπολύτιμους φορολογούμενους. Φοβάμαι πως βάζω ιδέες στα καϊνάρια του ΣΥΡΙΖΑ. Απεύχομαι να δω τις χήρες να τείνουν χείρα βοηθείας στους συρμούς του μετρό για να αντεπεξέλθουν όχι στις βιοποριστικές τους ανάγκες, αλλά στα ταμειακά τους υπόλοιπα προς την Εφορία με τους χοίρους που μας κυβερνούν.
