Και τα τρία μπορούν να με κάνουν να πηδήξω κυριολεκτικά από τη χαρά μου. Πάνω κάτω, πάνω κάτω, βγάζοντας μικρές κραυγίτσες ενθουσιασμού, αγνοώντας τον εσωτερικό κυνισμό που τόσο εύκολα έχω ταιριάξει με το εξωτερικό παρουσιαστικό μου. Κοινώς, βρίσκω κυριολεκτικά τη χαρά μου!
Δελφίνια είδα, μετά από χρόνια, ξανά φέτος το καλοκαίρι. Αλλο να σου το περιγράφω, άλλο να με βλέπεις. Οσο για το ουράνιο τόξο, ευτυχώς ήρθαν επιτέλους τα πρωτοβρόχια και ξαναείδα επιτέλους κι εγώ το φως το αληθινόν, σε όλη του την επτάχρωμη μεγαλοσύνη. Αλλη χαρά αυτή η δεύτερη. Πιο γαλήνια, λιγότερο παιχνιδιάρικη, πιο γεματερή. Αλλά, χαρά. Δίχως μουντζούρες, μαυρίλες και γκριζόματα.
Τα σύννεφα είναι η τρίτη πηγή ενθουσιασμού. Ειδικά τα Cumulonimbi (ενικός: Cumulonimbus). Οταν πρωτάκουσα, νιάνιαρο ακόμα, αυτήν την ονομασία, στο μυαλό μού ήρθαν κάτι μικροσκοπικά ανθρωποειδή, τα Homunculli, για τα οποία είχα διαβάσει σε εκλαϊκευμένα κόμικς φιλοσοφίας των επιστημών, που τα έφτιαχναν, λέει, οι αλχημιστές (με πρώτο και καλύτερο τον Παράκελσο) και ήταν υπεύθυνα για σπουδαίες σκέψεις. Και φυσικά, ο κομμουνισμός (communismus). Μικρή όπως ήμουν, τα Cumulonimbis ήταν στο μυαλό μου κάτι ανθρωπάκια, σαν ξωτικά, που πάσχιζαν ολημερίς και ολονυχτίς να φέρουν τον κομμουνισμό στη γη, που μπορεί να μην ήξερα τι ακριβώς ήταν, αλλά ήξερα πως έπρεπε επιτέλους να έρθει και αυτό μου έφτανε.
Μόλις ήρθε (όχι ο κομμουνισμός, μα το πλήρωμα του χρόνου) και μπήκε το μυαλό στο κεφάλι, κατάλαβα πως το Cumulonimbus δεν είναι παρά το σύννεφο που έφερε βροχή, γνωστό και ως σωρειτομελανίας. Ωστόσο, ο ενθουσιασμός εκεί – αμείωτος! Διότι δεν είναι όποιο και όποιο αυτό το σύννεφο. Είναι από τα πιο βίαια και επικίνδυνα. Πιο επικίνδυνο και από τα Homunculli που φέρνουν τον κομμουνισμό. Είναι πυκνά και εξαιρετικά ογκώδη, μοιάζουν με βουνά ή τεράστιους πύργους, με τις κορυφές τους να φτάνουν ώς τα 15.000 μέτρα.
Μέσα σ’ αυτές τις θεόρατες μάζες, μέσα σ’ αυτή την τεράστια ανακατωσούρα, παρατηρούνται δεκάδες αλλοπρόσαλλα φαινόμενα: ανοδικά και καθοδικά αέρια ρεύματα, που άλλα μεταφέρουν υδροσταγόνες και άλλα παγοκρυστάλλους, που άλλα διαλύονται κατά τμήματα λόγω της ηλιακής ακτινοβολίας και άλλα, ακριβώς λόγω της ηλιακής ακτινοβολίας, επαναδημιουργούνται ως νέφη, το ένα κοντά στο άλλο. Και τότε είναι που γίνεται αυτό που λέμε «χαλασμός Κυρίου». Τότε είναι που οι σωρειτομελανίες, διαλυμένοι και ξαναγεννημένοι, πολλοί μαζί πλέον, δημιουργούν ισχυρές καταιγίδες διάρκειας ωρών. Και ο σώζων εαυτόν σωθήτω…
…Πολλά έγιναν την εβδομάδα που πέρασε. Πολλά και απατηλά. Πολλή απάτη, βρε παιδάκι μου. Πολλή και απαξιωτική: «Την επιλογή του χώρου που δραστηριοποιείται το διεθνές κεφάλαιο την κάνει το διεθνές κεφάλαιο» είπε η εκπρόσωπος Τύπου της Νέας Δημοκρατίας, Μαρία Σπυράκη, σχολιάζοντας την offshore της Μαρέβα, συζύγου Μητσοτάκη. Εγινε και η Μαρέβα «διεθνές κεφάλαιο», που δραστηριοποιείται εις τας offshores!
Ε, λοιπόν, να που έρχεται η ώρα, που αυτός ο «χώρος» δεν τους χωράει πια. Εταιρείες, πολιτικούς, εφοπλιστές και συζύγους μετά των συζύγων τους. Ερχεται και διογκώνεται τόσο από τη διεφθαρμένη τους φύση, που τους ξεβράζει μέσα στην ίδια τους την μπίχλα. Και ούτε δέκα σωρειτομελανίες μαζωμένοι δεν μπορούν να τους ξεβγάλουν.
Ετσι είναι αυτά τα αγαπημένα συννεφάκια, που τα μπέρδευα μικρή με κάτι ανθρωπάκια που πάσχιζαν να φέρουν στη γη κάτι που δεν ήξερα τι είναι αλλά ήξερα πως έπρεπε να έρθει. Εκεί που νόμιζαν πως τους ξεπάστρεψαν, νά ‘σου οι σωρειτομελανίες ξαναμαζεύονται και όποιον πάρει το ρέμα. Ή, μάλλον, το ρεύμα. Αυτό, που αλλάζει τον καιρό…
Δεν ξέρω αν ήρθε, ξέρω όμως πως σίγουρα ο καιρός άρχισε ν’ αλλάζει. Μαζεύονται σύννεφα, μα η ατμόσφαιρα καθαρίζει. Μαζί της, ξεκαθαρίζουν και οι καταστάσεις. Βλέπεις, με τις μεγάλες μπόρες ανοίγουν οι υπόνομοι και, όσο και να μη θες, σε παίρνει η μπόχα. Η μπόχα τους. Και τότε ξυπνάς. Και καταλαβαίνεις. Με απλά λόγια, γίνεται αυτό που ο αγαπημένος μας (γιατί έτσι είναι οι πραγματικά σπουδαίοι άνθρωποι – είναι αγαπημένοι μας) Κώστας Βεργόπουλος ονόμαζε «αποκάλυψη της εικονικής πραγματικότητας σε μια σκοτεινή εποχή».
Κοινώς, ξεμπρόστιασμα.
