Είναι αδύνατο να τριγυρίσεις, ιδίως το καλοκαίρι, που η ραστώνη κάνει θαύματα, σε οποιοδήποτε σημείο της Χώρας και να μη συναντηθείς με γατιά, πεταμένα σαν κομμάτια ρούχου. Στο «Είναι και Χρόνος» ο Χάιντεγκερ έχει δύο κεφάλαια, τα «Δρόμοι του Δάσους» και «Οδοδείκτες».
Αυτά τα μεταμορφωμένα πλάσματα, μπερδεμένα ανάμεσα στο μέσα και το έξω, ζώντας στη Χώρα του Ποτέ, μακριά απ’ τη διάκριση ατομικού και συλλογικού, παίρνουν τη στάση της πρόκλησης, με θρασύ και αναιδή τρόπο.
Είναι πλάσματα που ζουν σε «διαρκή απόλαυση», αναγκάζοντας τους παρατηρητές να νιώθουν ότι είναι εκτοπισμένοι απ’ αυτήν την υπέροχη ουτοπία. Το φοβερό σ’ αυτήν την κατάσταση δεν είναι μόνο η ζήλια για την απόλαυση του Αλλου, αλλά η υπενθύμιση της διάστασης ανάμεσα στους εαυτούς μας και τις επιθυμίες μας.
Ο,τι δεν μπορούμε να ζήσουμε, το ζούμε προβολικά στην απόλαυση του Αλλου, γι’ αυτό και τη μισούμε αυτήν την απόλαυση, τη θεωρούμε απειλή και τρέχουμε κάνοντας ξου-ξου να ταράξουμε την αταραξία!
Αν οι Δρόμοι του Δάσους είναι αδιέξοδοι, αν είναι τρόποι για να μπει κανείς εκ νέου στο Δάσος, παραμένοντας σε μια διαρκή κίνηση, που στροβιλίζεται συνεχώς γύρω απ’ το χαϊντεγκεριανό Dasein, το «εδώ είναι», θέτοντας μόνο ερωτήματα, τα γατιά που είναι προσεκτικά πεσμένα σε σημεία, ας πούμε της Χώρας ενός νησιού, τα γατιά που μοιάζουν σαν λιωμένα παγωτά, που έπεσαν απρόσεχτα απ’ το χεράκι παιδιού που μυξοκλαίει πιο πέρα, αυτά τα ανοιακά γατιά κάνουν μια ατάραχη πρόβα λιποθυμίας, νικώντας το αιλουροειδές Dasein τους.
Μοιάζουν με τα λιωμένα ρολόγια του Νταλί, αποτελούν σύμβολα, σαν Οδοδείχτες, για μια καθ’ οδόν περιπέτεια, ένα πεδίο που ορίζεται απ’ το ίδιο του το ερώτημα, αλλά δεν ενδιαφέρεται για απάντηση.
Τα γατιά και τα λιωμένα ρολόγια σπάνε τον Χρόνο, ανακαλύπτουν μια περίεργη μέριμνα για τον εαυτό μας, αποδομούν όλες τις συνηχήσεις, βοηθούν σε διαύγαση, ξεκαθάρισμα, αποφυγή της αντιδραστικής κατάθλιψης, μας οδηγούν σε όμορφες νησίδες, νομαδικές, σ’ αυτήν την έρημο της επικοινωνίας.
Τα γατιά γίνονται λιωμένα ρολόγια και, διαισθανόμενα την παροδικότητα της ραστώνης, απολαμβάνουν μικρά οράματα, σε Διάλογο με τον κοινωνικό δεσμό του Είναι.
* κριτικός λογοτεχνίας
