Αποδείχτηκε πολύ πιο δύσκολο να λειτουργήσει ομαλά και αξιοπρεπώς η ΕΡΤ, παρά να ξαναλειτουργήσει μετά το “μαύρο” από την κυβέρνηση Σαμαρά-Κεδίκογλου. Η εικόνα που παρουσιάζει σήμερα η δημόσια τηλεόραση κάθε άλλο παρά κολακευτική είναι, ενώ οι παραιτήσεις και οι αποπομπές στελεχών γίνονται με αιχμές, βολές και υπονοούμενα.
Ο αποπεμφθείς (από τον Λάμπη Ταγματάρχη) διευθυντής ενημέρωσης Σταύρος Καπάκος αιτιολόγησε την απομάκρυνσή του με επιστολή που είχε τίτλο «Διότι δεν συνεμορφώθην…», ενώ άφηνε αιχμές για περιορισμό της αυτονομίας και της αξιοπιστίας της ενημέρωσης.
Όταν ήρθε η σειρά του Διευθύνοντος Συμβούλου, Λάμπη Ταγματάρχη, να παραιτηθεί, υπήρξε σιωπή από τη μεριά του για τους λόγους, ενώ το αρμόδιο υπουργείο του Νίκου Παππά υποστήριξε στην ανακοίνωσή του ότι ο παραιτηθείς «κατόρθωσε με επαγγελματισμό και συνέπεια να στήσει από την αρχή έναν σύγχρονο δημόσιο ραδιοτηλεοπτικό οργανισμό».
Την άγουσα από την ΕΡΤ με Φ.Ε.Κ πήρε προ ημερών και το μέλος του Δ.Σ Μιχάλης Γρηγορίου, προκειμένου, σύμφωνα με την επίσημη αιτιολογία, «να διασφαλιστεί η εύρυθμη λειτουργία του». Ο ίδιος άφησε σαφείς αιχμές κατά του Νίκου Παππά: «στην τωρινή συγκυρία όπου, κατά τα φαινόμενα, παύει να έχει προτεραιότητα ο ρόλος της ΕΡΤ στον πολιτισμό, στην ενημέρωση και στην επιμόρφωση του κόσμου, αλλά αρχίζουν να επικρατούν ευκαιριακές πολιτικές και συνδικαλιστικές σκοπιμότητες. Νομίζω λοιπόν πως η “εύρυθμη λειτουργία” του Δ.Σ. την οποία επικαλείσαι δεν κινδυνεύει από τη δική μου συμμετοχή σ’ αυτό, αλλά από πολιτικές ενέργειες που ξαναγυρνάνε την ΕΡΤ σε “αλήστου μνήμης” εποχές που ελπίζαμε πως έχουν παρέλθει ανεπιστρεπτί».
Κερασάκι στην τούρτα (και σε μια προφανώς νοσηρή κατάσταση) ήταν η χθεσινή παραίτηση του προέδρου της ΕΡΤ, Διονύση Τσακνή, μετά από δυόμισι χρόνια θητείας. Αυτή ήρθε σε ημέρα απεργίας των ΜΜΕ, την οποία ο κ. Παππάς επέλεξε για να τοποθετήσει το νέο Δ.Σ της εταιρείας.
Οι πληροφορίες μιλούν για δυσαρέσκεια του κ. Τσακνή, ο οποίος εγκαλεί την κυβέρνηση και τον ΣΥΡΙΖΑ για «νομιμοποίηση του Καλφαγιαννισμού» – φαινομένου που έχει πάρει το όνομά του από τον συνδικαλιστή (παντός καιρού) Παναγιώτη Καλφαγιάννη της ΠΟΣΠΕΡΤ.
Από τη ΝΕΡΙΤ στην ΕΡΤ
Πριν από ένα χρόνο, στις 7 Νοεμβρίου του 2016 έγραφα σ’ ένα άρθρο μου:
“Ο δημοκρατικός κόσμος που έδωσε τη μάχη για να μην κλείσει η ΕΡΤ δεν αγωνίστηκε γι’ αυτό το είδος της ενημέρωσης που σήμερα μας σερβίρει η δημόσια τηλεόραση. Σε εκπομπές επανακάμπτουν άνθρωποι «παντός καιρού», υπηρέτες πολλών αφεντάδων, ρεπορτάζ «προστατεύουν» με άγαρμπο τρόπο την κυβέρνηση, το «σέρβις» πάει σύννεφο. Η έγκυρη ενημέρωση που επιζητεί ο κόσμος δεν ταυτίζεται ούτε με την ανία των άχρωμων και άοσμων «διδύμων», ούτε με ρεπορτάζ φιλτραρισμένα που θυμίζουν την παλιά κακή ΕΡΤ και το φάντασμα της ΝΕΡΙΤ. Οι απαιτήσεις από τη δημόσια τηλεόραση επί αριστερής κυβέρνησης είναι μεγάλες και αυτό που εισπράττουμε είναι απογοητευτικό και αποκαρδιωτικό. Η συνταγή «αυτούς ξέρετε, αυτούς εμπιστεύεστε» οδηγεί μαθηματικά στην απαξίωση και στην αναξιοπιστία. Με μπαγιάτικα υλικά δεν φτιάχνεις φρέσκια πίτα. Πολύ περισσότερο όταν πολλά απ’ αυτά τα υλικά είναι και σάπια. Η ανακύκλωση φθαρμένων προσώπων ή πολύ περισσότερο προσώπων ταυτισμένων με το ancien regime του χρεοκοπημένου δικομματισμού και των επιχειρηματικών λόμπι φανερώνει πολιτικό αδιέξοδο και έλλειψη εμπιστοσύνης σε δυνάμεις που έχουν αποδείξει διαχρονικά την ακεραιότητά τους”.
Τι άλλαξε από τότε; Σχεδόν τίποτα. Στο ενημερωτικό κομμάτι η ΕΡΤ παραμένει ένα κανάλι που δεν βλέπεται.
Για το υπόλοιπο πρόγραμμά της, συμφωνώ απολύτως με την άποψη του καθηγητή Γιώργου Σωτηρέλη, ο οποίος πριν από λίγο καιρό έγραφε σ’ αυτήν την εφημερίδα: “Όσον αφορά δε το υπόλοιπο πρόγραμμά της (πλην του «ενημερωτικού»), η ΕΡΤ είναι μεν κατά κανόνα σοβαρότερη και ποιοτικότερη από την ιδιωτική, αλλά και εκεί εμφορείται από γενικότερες ιδεολογικές και αισθητικές εμμονές, οι οποίες την καθιστούν συχνά είτε ελιτίστικη είτε μονοδιάστατη είτε πληκτική και απωθητική”. Και βέβαια δεν μιλάμε για τα χαμηλότατα ποσοστά τηλεθέασης, τα οποία είναι προϊόν πολλών παραγόντων. Γεγονός είναι όμως ότι η δημόσια τηλεόραση έχει (δυστυχώς) ελάχιστη επιρροή στο μεγάλο κοινό και απέχει πολύ από το να διαδραματίζει τον μορφωτικό, πολιτιστικό και πολιτικό ρόλο που της αναλογεί.
Είναι κατανοητό ότι η κυβέρνηση αισθάνεται απομονωμένη στον τομέα της ενημέρωσης και της πληροφόρησης, ιδιαιτέρως σε μια περίοδο κατά την οποία υπάρχει υπερσυγκέντρωση πολλών ΜΜΕ σε ελάχιστα (επιχειρηματικά) χέρια, με ό,τι αυτό συνεπάγεται για τον πλουραλισμό, αλλά και για την ίδια τη δημοκρατία. Ωστόσο – και το έχουμε ξαναπεί – ο πολιτικός βολονταρισμός από μόνος του, χωρίς τη δημιουργία πραγματικών προϋποθέσεων, δεν έχει τα ποθητά αποτελέσματα. Αντίθετα, οδηγεί πολλές φορές στον αυταρχισμό, στην αλαζονεία και στην έλλειψη επαφής με την πολιτική και κοινωνική πραγματικότητα.
Η ΕΡΤ χρειάζεται ανθρώπους με ιδέες και γνώσεις και δεν έχει καμία ανάγκη από συντεχνιακές νοοτροπίες του παρελθόντος. Χρειάζεται πρωτοβουλία, έμπνευση και δημιουργικότητα. Και πάνω απ’ όλα, πρέπει να αφεθεί να αναπνεύσει! Η αυτοδιαχειριζόμενη ΕΡΤ ήταν ένα πρότυπο στην κατεύθυνση αυτή. Η επιστροφή στην “κανονικότητα” των ισορροπιών, των συσχετισμών, του ελέγχου και των “κατάλληλων ανθρώπων” καταστρέφει κάθε πιθανότητα να δούμε μια αξιοπρεπή και δυναμική ΕΡΤ.
Ο κ. Παππάς μετά την ήττα στο θέμα του διαγωνισμού των αδειών οδεύει με μεγάλη ταχύτητα σε μια ακόμα ήττα: αυτή μιας δημόσιας ΕΡΤ που να μας αξίζει!
