Παίζοντας με σκύλους

Συχνά κοιτάζοντας τις φωτογραφίες των σκυλιών μας που έφυγαν για πάντα, θυμάμαι ιστορίες, δυσάρεστες και ευχάριστες, απ’ τη ζωή μας μ’ αυτά, εδώ στον Μαραθώνα ή στην Αθήνα. Τις προάλλες π.χ. θυμήθηκα το αγαπημένο παιχνίδι της Λου-της πινέζας- που παίζαμε τα καλοκαίρια, μόλις επιστρέφαμε από την παραλία του Σχινιά. Το παιχνίδι ήταν το «κρύβομαι και βρες με» και παιζόταν ως εξής:

Μόλις μπαίναμε στον κήπο, η γυναίκα μου κρυβόταν κάπου, σε διαφορετική κρυψώνα κάθε φορά, κι εγώ άνοιγα την πόρτα του σπιτιού.

Αμέσως πεταγόταν έξω η Λου και, αδιαφορώντας για μένα, λες και δεν υπήρχα, έβγαινε στον κήπο κι άρχιζε να ψάχνει σαν τρελή τη «μαμά» της.

Τελικά χρησιμοποιώντας τη μύτη αλλά και το μυαλό της, την έβρισκε, οπότε ξέσπαγε σε ουρανομήκεις κραυγές ευτυχίας, καθώς η γυναίκα μου την έπαιρνε στην αγκαλιά της.

Το παιχνίδι αυτό, θυμάμαι, το συνιστούσε και ο φημισμένος Αγγλος κτηνίατρος, ειδικός στη συμπεριφορά των σκύλων, Μπρους Φογκλ, ως το παιχνίδι που ακονίζει το μυαλό του ζώου και του προκαλεί μεγάλη ευχαρίστηση.

Μιας και μιλάμε, όμως, για παιχνίδια με (ή για) τους σκύλους, ας δούμε και μερικά ακόμα.

● Το «πιάσ’ το και φέρ’ το», όπου αυτό το «το» μπορεί να είναι ένα ξύλο ή -καλύτερα- ένα μπαλάκι τένις, χαροποιεί τον σκύλο και παράλληλα τον γυμνάζει. Συνεπώς είναι ό,τι πρέπει για σκυλιά που ζουν μέσα στο σπίτι και δεν έχουν πολλές ευκαιρίες για τρέξιμο. Το μόνο πρόβλημα είναι ότι, ενώ όλα το πιάνουν, κάποια δεν το φέρνουν πίσω. Ο Αρης μας, π.χ., προτιμούσε να το πιάνει και να το μασάει. Η Φέη, αντίθετα, πάντα το έφερνε για να της το ξαναπετάξουμε.

● Το «πιάσ’ το και τράβα το» επίσης ξετρελαίνει τον σκύλο, αλλά κρύβει παγίδες: Κρατάς ένα σκοινί ή ξύλο ή πανί και δίνεις την άλλη άκρη του στο σκυλί, που το δαγκώνει και το τραβάει προς το μέρος του. Στο παιχνίδι αυτό ο άνθρωπος πρέπει πάντα να κερδίζει, διότι σε αντίθετη περίπτωση ο σκύλος, που δεν το βλέπει καθόλου σαν παιχνίδι αλλά σαν μάχη, το παίρνει επάνω του -με ό,τι αυτό συνεπάγεται για τη θέση του στην αγέλη.

● Υπάρχουν, όμως, και άλλου είδους παιχνίδια, όπως π.χ. οι κούκλες ή τα αρκουδάκια για τα παιδιά. Πρόκειται για μπαλίτσες ή ζωόμορφα αντικείμενα, από κατάλληλο, μη τοξικό υλικό, ώστε να τα μασουλάνε και να βοηθούν έτσι την υγεία των δοντιών τους. Συνιστώνται ειδικά στα σκυλιά που τρέφονται με πολύ μαλακές τροφές (κονσέρβες κ.λπ.) και υπάρχουν σε τεράστια ποικιλία στο εμπόριο.

Ενα τέτοιο παιχνίδι, ένα λούτρινο αρκουδάκι, λίγο μεγαλύτερο σε μέγεθος απ’ αυτήν, λάτρευε και η γλυκιά μας η Λου. Το έσερνε πάντα και παντού μαζί της, πιάνοντάς το με τα δόντια απ’ το ένα αυτί του.

Οταν έτρωγε το είχε δίπλα της και κοιμόταν μαζί του, όπως ακριβώς τα παιδιά. Αντίθετα, η Μαρικούλα μας λάτρευε μια υφασμάτινη κούκλα, που όμως, όταν θύμωνε, την ξεκατίνιαζε κουνώντας την πέρα-δώθε.