Στο «απυρόβλητο» έχει παραμείνει από τους ιστορικούς μας η ανατίναξη από τους ναζί κατακτητές του Φάρου της Ειρήνης, που είχε τοποθετηθεί στην κορυφή του Λυκαβηττού, με την ευκαιρία και προς τιμήν του 1ου Διεθνούς Συνεδρίου Ειρήνης το 1929, με πρωτοβουλία του Αλέξανδρου Παπαναστασίου, γνωστού και ως πατέρα της Δεύτερης Ελληνικής Δημοκρατίας (1924-1935).
Φορέας του συνεδρίου ήταν το ιδρυμένο το 1891 στη Ρώμη και τιμημένο με Νόμπελ Ειρήνης το 1910 Διεθνές Γραφείο Ειρήνης (ΙΡΒ), του οποίου πλήρες μέλος στην Ελλάδα είναι το Παρατηρητήριο Διεθνών Οργανισμών και Παγκοσμιοποίησης (ΠΑΔΟΠ).
Με την ευκαιρία των 180 χρόνων του Πανεπιστημίου Αθηνών, βγάλαμε από την αφάνεια το ορόσημο του συνεδρίου αυτού, του οποίου η έναρξη είχε πραγματοποιηθεί στη Μεγάλη Αίθουσα Τελετών του ιδρύματος, με γενικό γραμματέα, τότε, τον εθνικό μας ποιητή Κωστή Παλαμά.
Μεταξύ των δραστηριοτήτων που είχαν προγραμματιστεί για το συνέδριο, στου οποίου τις εργασίες είχε απευθύνει χαιρετισμό και ο τότε πρωθυπουργός Ελευθέριος Βενιζέλος, ήταν και η τοποθέτηση φάρου στον Λυκαβηττό. Για το άναμμά του έγινε πορεία 200 προσκόπων με φαναράκια, από το κέντρο της Αθήνας προς την κορυφή του λόφου.
Ενδιαφέρον είναι ότι η πορεία προς τον Λυκαβηττό ξεκίνησε στις 6 το πρωί, ίσως για να προλάβουν οι οργανωτές το ξύπνημα της πόλης. Προσθέτω ότι οι δημιουργοί του φάρου είχαν λάβει απόφαση το άναμμά του να συμπίπτει με την εκάστοτε σύγκληση της Κοινωνίας των Εθνών, απόφαση που δεν ξέρουμε αν τηρήθηκε, λόγω των κατοπινά ταραγμένων συνθηκών στη χώρα μας.
Εισβάλλοντας στην Αθήνα οι χιτλεροφασίστες κατακτητές δεν τοποθέτησαν μόνο τη σημαία με τη σβάστικα στην Ακρόπολη, αλλά δεν μπορούσαν να ανεχθούν και την παρουσία στον Λυκαβηττό ενός φάρου ειρήνης, τον οποίον και ανατίναξαν. Αναμενόμενο από τους εχθρούς της ειρήνης και της ανθρωπότητας.
Από τους δύο ξακουστούς λόφους της Αθήνας, η Ακρόπολη έγινε το επίκεντρο αντιπυρηνικών εκδηλώσεων, μετά το 1983, με την άμεση συμμετοχή του Πανεπιστημίου Αθηνών, διά του πρύτανη Μιχάλη Σταθόπουλου, ο οποίος ανέλαβε επικεφαλής της πρωτοβουλίας για τη λεγόμενη «Ανθρώπινη Ασπίδα Ειρήνης γύρω από την Ακρόπολη».
Ο Λυκαβηττός δεν έγινε μεταπολεμικά κέντρο φιλειρηνικών εκδηλώσεων με τη στενή έννοια, δεδομένου ότι στο θέατρό του φιλοξενήθηκαν σπουδαίες πολιτιστικές δημιουργίες. Αναρωτιέμαι, λοιπόν, μήπως είναι η ώρα να αναληφθεί πρωτοβουλία για την επανατοποθέτηση στην κορυφή του τού Φάρου της Ειρήνης;
* Σύμβουλος του Διεθνούς Γραφείου Ειρήνης
-320x213.png)
