Το πρόβλημα δεν είναι στις διοικήσεις. Αυτό δείχνει η τρίτη παραίτηση διοικητικού συμβουλίου της Ελληνικής Βιομηχανίας Ζάχαρης (ΕΒΖ) μέσα σε ενάμιση χρόνο η οποία πραγματοποιείται τυπικά σήμερα.
Εξι μέλη, από τα εφτά της διοίκησης -δεν παραιτείται μόνο ο ορισθείς από την Τράπεζα Πειραιώς- υποβάλλουν σήμερα γραπτώς τις παραιτήσεις τους, ενώ θυμίζουμε ότι ο διευθύνων σύμβουλος είχε παραιτηθεί από τις 31 Αυγούστου.
Η «Υπόθεση ΕΒΖ» έχει καλυφθεί με απανωτά δημοσιεύματα από την «Εφ.Συν.» όλο αυτό το διάστημα στο οποίο απανωτές διοικήσεις έκαναν αγωνιώδεις προσπάθειες να σώσουν την -κατακλεμμένη και χρεωμένη- βιομηχανία και την τευτλοκαλλιέργεια στην Ελλάδα.
Κι ενώ κατά γενική ομολογία οι διοικήσεις τα καταφέρνουν καλά στην προσπάθεια εξορθολογισμού και δίνουν αγώνα να μεγαλώσει η στρεμματική καλλιέργεια, η επιμονή της Τράπεζας Πειραιώς στην πώληση των δύο κερδοφόρων σερβικών εργοστασίων, τα οποία θα μπορούσαν μάλιστα να βοηθήσουν να ανασάνει η μητρική εταιρεία στην Ελλάδα, φαίνεται ότι δίνει τη χαριστική βολή στη βιομηχανία.
Η επιμονή της τράπεζας είναι αυτή που κάνει τις διοικήσεις να παραιτούνται, αφού κανένας στοιχειωδώς λογικός άνθρωπος δεν θα διακινδύνευε να βρεθεί κατηγορούμενος πουλώντας τα πολύτιμα περιουσιακά στοιχεία μιας εταιρείας χωρίς καν να τη σώζει.
Τα μέλη και αυτής της διοίκησης αρνούνται -και σωστά- να υπογράψουν την πώληση των σερβικών ζαχαρουργείων έναντι της τελικής προσφοράς του Σέρβου ανταγωνιστή Μίοντραγκ Κόστιτς για 60 εκατομμύρια ευρώ, χωρίς να εξασφαλίζεται από πουθενά η βιωσιμότητα της ΕΒΖ. Θυμίζουμε ότι τα κέρδη των εργοστασίων αυτών πέρσι ήταν 25 εκατομμύρια ενώ φέτος αναμένεται να ξεπεράσουν τα 30 εκατομμύρια ευρώ.
Πολλά λέγονται για όσα έχουν διαμειφθεί πίσω από κλειστές πόρτες, για κύκλο αφόρητων πιέσεων στα μέλη και αυτής της διοίκησης.
Η τελευταία παραίτηση θα φέρει αναγκαστικά Γενική Συνέλευση περί τις 20 Οκτωβρίου για να εκλεγεί νέα διοίκηση. Είναι στα όρια της αφέλειας η ερώτηση ποιος θα δεχόταν να αναλάβει πλέον χρέη διοίκησης όταν έχει δεδομένο ότι… πρέπει να υπογράψει.
Αλλά κι αν ακόμη είναι πρόθυμος να το πράξει, πώς θα μπορέσει να απαντήσει στα αμείλικτα ερωτήματα σχετικά με την άρνηση όχι μίας, αλλά τριών διοικήσεων;
Προς διερεύνηση είναι και η κυβερνητική σιωπή για το θέμα. Οπως έλεγαν χαρακτηριστικά στην «Εφ.Συν.» κύκλοι τής υπό παραίτηση διοίκησης, «δεν έχουμε δυστυχώς καν συνομιλητή. Ολοι εμφανίζονται ως αποδέκτες πληροφοριών. Αλλά κανένας δεν παίρνει μια απόφαση για να δοθεί λύση».
Η ΕΒΖ φαίνεται ότι λειτουργεί σήμερα με βρόχο στον λαιμό και η πώληση των σερβικών εργοστασίων στην MK Group φαίνεται να έχει περισσότερα προβλήματα ακόμη και από αυτό το τίμημα. Κι αυτό γιατί είναι άγνωστο αν η Σερβική Επιτροπή Ανταγωνισμού θα ενέκρινε αυτή την εξαγορά, καθότι έτσι η MK Group θα έλεγχε απολύτως τη σερβική αγορά.
