Στην Κρήτη, σαν τσουγκρίζουν τα ποτήρια τους, δεν λένε «στην υγειά μας». Λένε «να ζήσει το αίτιο», η αιτία δηλαδή που έφερε την παρέα κοντά. Ο λόγος, που λόγο στο λόγο και νυχτωθήκανε. Η αφορμή, που σμίξαν όλοι μαζί, ντόπιοι και ξένοι, παλαιοί και νιοφερμένοι.
Αυτά στην Κρήτη. Γιατί στας Αθήνας, συνήθως λέμε «ας όψεται το αίτιο». Η αιτία, δηλαδή, που έχουμε γίνει άντε να μην πω. Ο λόγος, που πόνο στον πόνο και ξεχαστήκαμε. Φυσικά, στην πλειονότητα των περιπτώσεων αυτό το αίτιο ουδεμία σχέση έχει με τα εν οίκω. Eχει με τα εν δήμω, με τα του γείτονα, με τον Τσίπρα (στανταράκι), με τον θεό που μας μισεί και τα τοιαύτα.
Πάντως, οι εαυτοί ημών πάντων των ευσεβών ουδέποτε (σχεδόν) φταίνε. Και μη θεωρηθεί πως οικτίρω μία τέτοια στάση. Τουναντίον. Την προσυπογράφω και την ακολουθώ καθ’ εκάστην και αργία. Ή τουλάχιστον, έτσι έκανα μέχρι… Μέχρι που η αλήθεια εφανερώθη ομπρός μου. Δεν έχει πολλές μέρες. Αλλά ακόμα δεν έχω συνέλθει από το σοκ.
Μέσα στα όσα διαβάζω, είπα να ρίξω μια ματιά και σε ένα βιβλίο ιατρικής. Γιατί; ακόμα αναρωτιέμαι. Ηταν στο ράφι, μαζί με το μέλλον μου, και είπα να τ’ ανοίξω (το βιβλίο, γιατί το άλλο δεν διαβάζεται ούτε με μάγισσες ούτε με χαρτορίχτρες, παρά μόνο με μισό πακέτο ζάναξ). Μαθαίνω, λοιπόν, πως για την επιβίωσή του ο ανθρώπινος οργανισμός δεν μπορεί να εμπιστευτεί τη λογική. Πάει με το συναίσθημα. Ασε που ο συναισθηματικός εγκέφαλος είναι χρονολογικά πολύ μεγαλύτερος από τον διανοητικό. Βρέφος ο δεύτερος εμπρός στον πρώτο, σου λέει. Γι’ αυτό και όταν έρχεται η ώρα και συγκρούεται η λογική με το συναίσθημα, επικρατεί το δεύτερο κατά κράτος. Μοναδική προϋπόθεση, να έχει ήδη δημιουργηθεί. Το συναίσθημα. Ετσι και έχει ενεργοποιηθεί, τίποτε, τίποτε δεν το σταματά.
Είναι θέμα επιβίωσης, σου λέει. Μπορεί στις σύγχρονες, δυτικές κοινωνίες να απειλείται σπάνια η ζωή μας (αν και με τις επιθέσεις κάποιων που δρουν αποκλειστικά με αρρωστημένες λογικές, ούτε καν αυτό δεν ισχύει πλέον), ωστόσο οι καταστάσεις που αντιλαμβανόμαστε ως απειλητικές είναι πλείστες, μύριες όσες. Και τότε καταφεύγουμε ή στη φυγή ή στην επίθεση. Η πρώτη συνδέεται με τον φόβο, η δεύτερη με τον θυμό. Αυτά τα δύο συναισθήματα είναι που ενεργοποιούν άμεσα τον άνθρωπο… (Και τώρα φτάνουμε στο καλύτερο:) «Η ορμόνη που παράγεται όταν φοβόμαστε ονομάζεται αδρεναλίνη. Η ορμόνη που εκκρίνεται όταν θυμώνουμε ονομάζεται [δεν είναι δυνατόν, κι όμως είναι!]… νοραδρεναλίνη».
Οπως όλοι καταλαβαίνουμε, το παρόν κείμενο καθώς και όλα τα επόμενα, θα μπορούσαν να σταματήσουν εδώ. Η εξήγηση δόθηκε. Το μυστικό τού γιατί γράφω όσα (και όπως) γράφω εφανερώθη (σαν άγγελος του σκότους φέρων κρίνον αληθείας… που να πάρει!). Ωστόσο, παρά την άνωθι αποκάλυψη-κόλαφο περί εμού της ιδίας, θα συγκεντρώσω όση ηρεμία, ψυχραιμία και άπασες τις εις «-μία» αρετές και θα συνεχίσω (έστω και σε κατάσταση σοκ).
Ο φόβος και ο θυμός, το λοιπόν, είναι τα κατεξοχήν συναισθήματα επιβίωσης, είτε το θέλουμε είτε όχι. Να τα ελέγξουμε είναι από ουτοπικό έως ανόητο. Να ελέγξουμε, όμως, τις σκέψεις που τα δημιουργούν, αυτό ναι, μπορούμε να το κάνουμε. Θεωρητικά. Γιατί στην πράξη…
Πώς, δηλαδή, να ελέγξω τις σκέψεις μου όταν διαβάζω ανακοίνωση των Κυνηγών που «ευχαριστούν ιδιαιτέρως τον υπουργό Περιβάλλοντος και Ενέργειας, Σωκράτη Φάμελλο», ο οποίος, με ρυθμιστική απόφαση και αγνοώντας παντελώς τεκμηριωμένες επιστημονικές προτάσεις σχεδόν του συνόλου των φορέων που ασχολούνται με την προστασία της βιοποικιλότητας στη χώρα μας, επέτρεψε το κυνήγι από τις 20 Αυγούστου (!) ενώ ακόμα μαίνονται οι πυρκαγιές;
Τον αίτιο τον ξέρουμε, το θύμα επίσης (είτε κάηκε είτε πυροβολήθηκε με υπουργική βούλα), το αίτιο όμως για τέτοιες αποφάσεις ποιο είναι; Θα απαντήσει η κυβέρνηση ή θ’ ασχολούμαστε μόνο με το πού πήγε διακοπές ο Τσίπρας και ποιος είναι ο παππούς της Καϊλή;… Νιώθω ήδη τη νοραδρεναλίνη μου να ρέει μέσα μου εις ποσότητας!
