Ο Μάρλον Μπράντο ήταν ως γνωστόν ένα τέρας της υποκριτικής. Αλλά όσο περνούν τα χρόνια κάποιοι επιμένουν ότι ήταν τέρας γενικώς. Ο σεναριογράφος μιας από τις τελευταίες του ταινίες είναι το πιο πρόσφατο κρούσμα. Οταν το 1996 οι υπεύθυνοι του πολυαναμενόμενου τότε θρίλερ «Το Νησί του δρος Μορό» (σε σκηνοθεσία Τζον Φρανκενχάιμερ) ζήτησαν από τον Ρον Χάτσινσον να δουλέψει με τον σπουδαίο Μπράντο, εκείνος δεν μπορούσε να πιστέψει την τύχη του.
Πολύ γρήγορα, όμως, συνειδητοποίησε ότι η συμπεριφορά του χολιγουντιανού θρύλου ήταν επιεικώς απαράδεκτη, ότι η ταινία βάδιζε προς την καταστροφή γιατί ο ίδιος ο πρωταγωνιστής της την υπονόμευε, ότι η κόλαση που είχαν στήσει στο νησί του Ειρηνικού (για τις ανάγκες του σεναρίου) κατάπιε και τους ίδιους!
Ο θρυλικός Μάρλον Μπράντο ενσάρκωσε το 1996 τον πασίγνωστο δόκτορα Μορό. Εναν παρανοϊκό επιστήμονα της γενετικής, που απομονωμένος σε ένα νησί του Ειρηνικού επιχειρεί να φτιάξει ένα νέο είδος πλασμάτων που φέρουν ανθρώπινα και ζωώδη χαρακτηριστικά.
Το σενάριο που επιμελήθηκε ο Χάτσινσον βασίστηκε στην κλασική, σκοτεινή νουβέλα του Χέρμπερτ Τζορτζ Γουέλς αλλά, όπως παραδέχεται ο ίδιος σήμερα στην «Γκάρντιαν», ο Αμερικανός ηθοποιός αρνιόταν να μελετήσει τους διαλόγους που του είχαν γράψει διότι ήθελε να αυτοσχεδιάζει (!). Σοκαρισμένος ο σεναριογράφος (που σύντομα θα δημοσιεύσει τα απομνημονεύματά του σε ένα βιβλίο με τίτλο «Clinging to the Iceberg: Writing for a Living on the Stage and in Hollywood») λέει σήμερα ότι η ταινία αυτή αποτελεί το πιο επώδυνο κεφάλαιο της καριέρας του. Τόσο οδυνηρό που παραδέχεται ότι έκτοτε ουδέποτε ξαναείδε την ταινία.
Ομως, η συμπεριφορά του Μπράντο -που τότε ζύγιζε 150 κιλά- ήταν κι εκτός πλατό οριακή καθώς σπανίως έβγαινε από το τροχόσπιτό του ακόμη και όταν το συνεργείο των τεχνικών τον παρακαλούσε να κάνουν μερικά γυρίσματα ακόμα. «Ο Μπράντο άνοιγε την πόρτα μόνο όταν ερχόταν η πίτσα», λέει ο σεναριογράφος στην «Γκάρντιαν». «Η τοπική πιτσαρία στη μικρή πόλη δεν είχε δει ποτέ τόση κίνηση, μια κι ο ηθοποιός κατανάλωνε αδιανόητες ποσότητες πίτσας, αδιαφορώντας για το τι θα συνέβαινε όταν θα ερχόταν αντιμέτωπος με τις κάμερες. Νομίζω ότι αυτό μπορεί και να του δημιουργούσε έναν υπαρξιακό φόβο».
