Και μετά τη χελώνα ήρθε το μαζούτ…

… Οπως λέμε: δεν έτρωγα καλύτερα τη γλώσσα μου. Που έγραφα χθες, εντυπωσιασμένος, για τη χελώνα που είδα να κολυμπάει διακόσια μέτρα από την ακτή του Μπάτη το Σάββατο και, Κυριακή ξημερώματα, ελάχιστα μίλια δυτικότερα, ξεβραζόταν μαζούτ στις ακτές της Σαλαμίνας, από δεξαμενόπλοιο άρτι βυθισθέν.

Πάνω στο δόξα τω Θεώ (που ξανάδε θεού πρόσωπο ο Σαρωνικός· πριν από καμιά βδομάδα, πάλι στον Μπάτη, κολυμπούσαν ολόγυρά μου, σχεδόν με άγγιζαν, καμιά δεκαριά σπάροι), τώρα το βοήθα Παναγία να προλάβουν οι δύτες να στεγανοποιήσουν, να αποδώσουν τα πλωτά φράγματα, να κοπάσουν και οι αέρηδες (τώρα πήγαν και σηκώθηκαν κι αυτοί) που είναι και ο μεγαλύτερος κίνδυνος εξάπλωσης ρύπων, σε θάλασσα και στεριά. 

Δεν μιλάμε βέβαια για κινδύνους ανθρωπογενείς· αυτούς που προκαλούμε εμείς οι άνθρωποι, εκ προθέσεως ή από αμέλεια, συχνά εγκληματική. Και τέτοια αμέλεια είναι, τις περισσότερες φορές, αυτή που συνδέεται με ενέργειες ή παραλείψεις σε θέματα προστασίας/προσβολής του περιβάλλοντος.

Το βυθισθέν δεξαμενόπλοιο για παράδειγμα, που ονομαζόταν «Αγία Ζώνη» (μεγάλη η χάρη της) διήνυε μεν το 45ον της ηλικίας, αλλά το Αρχηγείο του Λιμενικού βεβαιώνει ότι τα πιστοποιητικά αξιοπλοΐας του ήταν σε ισχύ. 

Εάν η ύπατη αρχή επί των ελληνικών θαλασσών, το Αρχηγείο Λιμενικού, βεβαιώνει ότι είναι καθ’ όλα αξιόπλοο σκάφος 45 ετών (που… επί του πρακτέου βυθίστηκε!), επόμενο είναι να κάνουμε σπονδές στον Ποσειδώνα να μερέψει τα κύματα, στον Αίολο να ξαναμπαγλαρώσει στον ασκό τους αέρηδες, στην Αθηνά να βάλει το χέρι της, γιατί το δικό μας έπαθε αγκύλωση και στους αγίους Αριστείδη και Κορνήλιο που εορτάζουν σήμερα να μας έχουν καλά και μη χειρότερα…