Στα Βάτικα τα κύματα της θάλασσας ανοίγουν το σύμπαν του Ομήρου στον σκοτεινό μας κόσμο. Το φως πλημμυρίζει την παγκοσμιοποίηση. Η Ιθάκη είναι παρελθόν, παρόν και μέλλον. Ηλεκτρίζει τον νου το μαγικό ταξίδι στην ουτοπία. Σιγή Δούρειου Ιππου.
Φλόγα εκπόρθησης. Ωρα αυγινή. Σηκώνονται αγκαλιασμένοι ο Αχιλλέας και ο Εκτορας, χτυπούν με το δόρυ της Δημοκρατίας το τείχος του Γιούρογκρουπ. Εισβάλλουν οι λαοί με τον Λόγο της Δικαιοσύνης. Οι πεινασμένοι και οι καταφρονεμένοι οικοδομούν το καφενείο της Κοινωνικής Δημοκρατίας. Αποκαθιστούν τον Ορθό Λόγο.
Στα Βάτικα τα κύματα της θάλασσας αναδύουν το αλέτρι του Ησίοδου νερένια διαφάνεια και σπορά. Η Κυθήρεια Αφροδίτη ρυθμίζει ίσα το αλετροπόδι να οργώνει τις φωτεινές μας επιθυμίες στην ερωτική μέθεξη του Σύμπαντος.
Στα Βάτικα τα κύματα της θάλασσας βλέπουν στα μάτια του Θαλή τη βαθύτερη σοφία του νερού και ο Θαλής ορά εντός μας, ως σκίρτημα της οικουμένης. Στα Βάτικα τα κύματα της θάλασσας φουρφουρίζουν με τις καθαρτήριες συνταγές του Επιμενίδη. Καθαρίζουν τις δημόσιες αμαρτίες και τα προσωπικά άλγη.
Στα Βάτικα τα κύματα της θάλασσας φλοισβίζουν τον Κοσμολογικό ρυθμό του Ηράκλειτου. Ψυχή, Κοινωνία και Φύση, αστράφτουν στη Διαλεκτική της Συμπαντικής Αρμονίας. Αρματώνουμε τη σχεδία μας στο ταξίδι του φωτός και του τραγικού.
Στα Βάτικα τα κύματα της θάλασσας ψιθυρίζουν με τα χείλη τους την ερωτική μέθη της Σαπφώς και το πάθος του Αρχίλοχου. Λευκές, κόκκινες, μοβ, θαλάσσιες ανεμώνες πλαγιάζουν τα άνθη τους στην ευγένεια της ποίησης.
Στα Βάτικα τα κύματα της θάλασσας στάζουν τη σοφία του Πίνδαρου. «Ω, ψυχή μου, μην ποθείς αθάνατη ζωή, μονάχα επιδίωκε ό,τι μπορείς να κατορθώσεις». Στα Βάτικα τα κύματα της θάλασσας τις νύχτες των απελπισμένων φορούν την εσθήτα του φεγγαριού και απλώνεται η νηφαλιότητα του Επίκουρου στις πονεμένες ψυχές.
Μυρωμένος καρπός Αυτάρκειας αρδεύει τα αποξηραμένα όνειρα κοινωνικής συλλογικότητας. Στα Βάτικα στα κύματα της θάλασσας σμήνη ψαριών μιλούν με την αμίλητη φωνή τους για την Ισότητα του Κλεομένη. Η μουσική σιωπή τους είναι εγερτήρια σάλπιγγα Αμεσης Δημοκρατίας.
Στα Βάτικα τα κύματα της θάλασσας, δελφίνια μεταφέρουν το ρίγος Ελευθερίας του Σπάρτακου στις γειτονιές του κόσμου. Στα Βάτικα τα κύματα της θάλασσας ψάλλουν το μέγα άσμα του Ερωτόκριτου. «Στη γέμωση του φεγγαριού άλλου δεντρό δεν πιάνει πάρεξ τσ’ αγάπης το δεντρί που πάντα ρίζες κάνει».
