Αλεξάνδρα Μητσιάλη*
Ανακαλύψτε περισσότερα άρθρα στα αποτελέσματα αναζήτησης
Προσθήκη του efsyn.gr στην Google

Οι μεγάλες αλλαγές που συμβαίνουν στη ζωή μιας κοινωνίας είναι συνήθως δύσκολο να συνειδητοποιηθούν από τα υποκείμενα αυτής της ζωής εν πλω, ενόσω δηλαδή το μεγάλο καράβι του βίου ταξιδεύει πρόσω ολοταχώς και ο καθένας σε διατεταγμένη υπηρεσία, σκαρφαλωμένος σε ξάρτια, πρυμάτσες κι ανεμόσκαλες κι ανάμεσα στους αέρηδες που λυσσομανάνε, διεκπεραιώνει τον ρόλο που έχει αναλάβει ή του έχει ανατεθεί.

Ο βιολογικός χρόνος προχωρά ανεπαισθήτως, ντυμένος τη συνηθισμένη ρότα του ήλιου, στα χνάρια μιας γνωστής καθημερινής διαδρομής και οι μεγάλες αλλαγές της ζωής, που διαφεύγουν την ενσυνείδητη πράξη του ατόμου, προχωρούν κι αυτές ανεπαισθήτως και μάλιστα με το σταθερό βήμα και τον αέρα της κανονικότητας.

Μα έρχεται καμιά φορά η γλώσσα από την πίσω πόρτα να καταγράψει την αλλαγή.

Και το πρόσεξες τελευταία, όχι επειδή απαραιτήτως ακούς τα λόγια που σου απευθύνουν στον βιαστικό πάγκο απ’ όπου αγοράζεις κάθε πρωί τον μέτριο γαλλικό σου ή στο εκδοτήριο παραλαμβάνοντας τα εισιτήρια της καθημερινής ταλαιπωρίας σου.

Το πρόσεξες, γιατί η επίμονη επανάληψή του σε ανάγκασε επιτέλους να το αντιληφθείς. Γιατί έχεις την εντύπωση ότι το ακούς από το πρωί ώς το βράδυ σαν πεισματάρικη υπενθύμιση, σαν υπόμνηση περίπου καταναγκαστική: «Καλή συνέχεια»!

Σκέφτεσαι βέβαια ότι αυτή η φράση μοιάζει αθώα και εκ προθέσεως ευγενική.

Ελα, όμως, που εσένα σου θυμίζει μια ηλεκτρονική συσκευή που ζει συνδεδεμένη με την πρίζα όλη τη ζωή της, έναν ιμάντα σε μια αυτοματοποιημένη γραμμή παραγωγής, το συνεχές και ανελέητο ωράριο των καταστημάτων, τις αλυσίδες που ακόμα και τα Σαββατόβραδα κατεβάζουν τα κεπέγκια τους στις εννιά, τις Κυριακές της ασυνείδητης κατανάλωσης, τα νέα παιδιά που δουλεύουν μαγκανοπήγαδο για ψίχουλα και καμία προοπτική.

Αυτή η φράση σού ακούγεται σαν επισφράγιση μιας βάρβαρης αλλαγής, όπου για ακόμα μια φορά ο άνθρωπος έχει πεταχτεί από την πλώρη στ’ αμπάρια της ζωής, για να τραβάει ρυθμικά και ασταμάτητα κουπί σε ένα σκαρί που μόνο εξωτερικά δεν μοιάζει με γαλέρα.

Δεν ξέρεις αν είναι ντόπια εφεύρεση ή προϊόν εισαγόμενο τελευταίας εσοδείας, μοδάτη υιοθέτηση των τηλεπερσόνων που αντιγράφουν σαλιαρίζοντας τις ενδυματολογικές και γλωσσικές ατραξιόν της μαζικής κουλτούρας.

Μα εσύ θυμάσαι την προτροπή του Αλεξανδρινού ποιητή «εδώ ας σταθώ»… Θυμάσαι και τη «Βραδύτητα» του Κούντερα και σκέφτεσαι ότι ίσως μονάχα αυτή μπορεί να σε βοηθήσει να ζήσεις ορισμένες βασικές απολαύσεις μέσα στο, έτσι κι αλλιώς γρήγορο, ταξίδι της ζωής.

Και σου προκύπτει αυθόρμητα, μια που είναι και καλοκαιράκι, να ευχηθείς όχι «Καλή συνέχεια», αλλά… «Καλές διακοπές!».

* συγγραφέας