Ολα τα έχει η Μαριορή, σεισμός τής λείπει μόνο κι η Λέσβος η μαρτυρική εβούλιαξε στον πόνο.
Συντρίμμια ολόκληρης ζωής γινήκανε οι κόποι και άστεγοι στα ξαφνικά βρεθήκαν οι ανθρώποι.
Πρόσφυγες και σεισμοπαθείς, όλοι μες στα τσαντίρια κι ενός κακού, είναι γνωστόν, έπονται άλλα μύρια…
Δυστυχώς, φέρνει μια στιγμή όσα δεν φέρνει ο χρόνος κι όσο για τούτο, ο σεισμός δεν είν’, θαρρώ, ο μόνος.
Σε μια στιγμή εκόπηκε και της ζωής το νήμα και βρέθηκε, έντεκα χρόνων, ο Μάριος στο μνήμα.
Πόλεμος μέρες μαίνεται εις το Μενίδι τώρα μπάχαλο είν’ έτσι κι αλλιώς ολόκληρη η χώρα…
Και να ‘χεις κοτζάμ υπουργό που ‘ν’ μάγκας με μουστάκι να λέει για τις μπαλοθιές, δεν ντρέπεται λιγάκι πως είν’ ωραίο έθιμο, κι άλλος να ξεστομίζει πως έγινε «μια στραβή» και να μην κοκκινίζει…
Κι η άλλη πια η γραφική, χωρίς τσίπα κι αισχύνη -την είδα ο έρμος στην TV κι άναυδος είχα μείνει- εβρήκε εις το Δίστομο τζάμπα μαγκιές να κάνει μην καταθέσει ο Γερμανός τιμητικό στεφάνι!
Κι είχε το θράσος ύστερα στο στόμα της να πιάσει τον Γλέζο -ποιος είν’ έχοντας καταφανώς ξεχάσει- και του ‘ψαλε εξάψαλμο με ξινισμένη φάτσα που φέρθηκε σαν κύριος και όχι σαν κυράτσα.
Και μ’ όλα αυτά που γίνηκαν στην όμορφη Ελλάδα τώρα που γράφω έφθασε στη μέση η βδομάδα.
Στης Πέμπτης πια το Eurogroup, με χαμηλό τον πήχη θα δούμε η πρόταση Λε Μερ αν θα ‘χει κάποια τύχη ή θα την κάνει, ανένδοτος, ο Σόιμπλε, φευ, στην μπάντα. Τι έχεις Γιάννη, δηλαδή; Αυτά που είχα πάντα…
