Το… αρρωστούργημα των Γουόριορς και ο «Koward» Ντουράντ

Εντάξει, πρέπει να το παραδεχτούμε: το καλύτερο μπάσκετ στον κόσμο, το πιο θεαματικό, ομαδικό και αποτελεσματικό, μακράν του δεύτερου, το έπαιξαν και φέτος οι Καλιφορνέζοι «Πολεμιστές», οι Γκόλντεν Στέιτ Γουόριορς.

Μια υπερομάδα που χτίζει ήδη τη δική της δυναστεία έχοντας πάει μετά 40 χρόνια «ξηρασίας» σε τρεις συνεχόμενες σειρές τελικών, εκ των οποίων κέρδισε καθαρά τις δύο -φέτος και πρόπερσι- και έχασε πέρσι το δαχτυλίδι… κατά λάθος, αφού «κατάφερε» (πρώτη φορά στην ιστορία του NBA) να «αυτοκτονήσει» χάνοντας τρία σερί ματς ενώ προηγούνταν με 3-1 νίκες των μόνιμων πλέον αντιπάλων τους, των Κλίβελαντ Καβαλίερς του Λεμπρόν Τζέιμς.

Πέρα όμως από τους τίτλους, οι Γουόριορς εντυπωσίασαν και σε καθαρά μπασκετικό επίπεδο σπάζοντας πλήθος ατομικά και ομαδικά ρεκόρ σε άμυνα κι επίθεση -περιλαμβανομένου του ετήσιου ρεκόρ νικών (72-10) των θρυλικών Σικάγο Μπουλς του Τζόρνταν.

«Πατώντας» πάνω στη συνταγή ομαδικότητας και τα «ευρωπαϊκά» συστήματα συνεχούς κίνησης μπάλας και παικτών των αγαπημένων μου Σπερς και μπολιάζοντάς την με το νεανικό θράσος και το ταλέντο δυο εκπληκτικών σουτέρ, των «Splash Brothers» Στεφ Κάρι και Κλέι Τόμπσον, αλλά και το «ολ αράουντ» παιχνίδι του πραγματικού τους ηγέτη μέσα στο γήπεδο, του αμυντικού και επιθετικού πολυεργαλείου Ντρέιμοντ Γκριν, οι Πολεμιστές δίδαξαν φέτος για τρίτη χρονιά μοντέρνο μπάσκετ, απογειώνοντας το ταχύτατο «pace- and- space» πρότυπό τους (που «ξεκλειδώνει» τις σύνθετες άμυνες με συνεχή μπασίματα, διπλά και τριπλά σκριν, «σπλιτ άουτ» και έξτρα πάσες στον ελεύθερο παίκτη και φυσικά καταιγισμούς τριπόντων απ’ όλες τις θέσεις!) σε δυσθεώρητα ύψη.

Η ικανότητά τους μάλιστα να παίζουν για μεγάλα διαστήματα το λεγόμενο «small ball» με πολύ χαμηλό σχήμα, χωρίς παραδοσιακό (διάβαζε: ψηλό, βαρύ, αργό) σέντερ και με τον μόλις δίμετρο Γκριν στο «5» τους επέτρεψε τους να… κρύβουν την μπάλα και να επιστρέφουν από οποιαδήποτε διαφορά με «σερί» 15-20 αναπάντητων πόντων, που γονάτιζαν τους αντιπάλους.

«Ταπεινότητα»… αγνοείται

Ως εδώ καλά: σπουδαία ομάδα οι Γουόριορς, πραγματικά χαίρεσαι να τους βλέπεις. Κι όμως: από εκεί που στους τελικούς του 2015 ήταν μια ομάδα αξιαγάπητη, που την υποστήριζαν οι περισσότεροι ουδέτεροι -ανάμεσά τους κι εγώ- απέναντι στον κορυφαίο μεν, αλλά διαχρονικά αντιπαθή και υπερφίαλο «βασιλιά» Λεμπρόν και τους Καβαλίερς, τη δεύτερη πανάκριβη υπερομάδα που χτίστηκε γύρω του μετά τους Μαιάμι Χιτ, πέρσι και φέτος η ομάδα από το Οκλαντ κατάφερε να… ξενερώσει τους πάντες με την υπεροψία, τους συνεχείς κομπασμούς και την (α λα Τζόρνταν) έλλειψη σεμνότητας και σεβασμού στους αντιπάλους.

Χωρίς δηλαδή την «ταπεινότητα» (humility) που πάντα χαρακτήριζε τους Σπερς, αλλά και τους Σέλτικς του τεράστιου Μπερντ και αρκετές ακόμη μεγάλες «δυναστείες» του παρελθόντος.

Ενα φαινόμενο που ξεκίνησε από την περασμένη σεζόν, όταν ο δισεκατομμυριούχος ιδιοκτήτης τους Τζέικ Λακόμπ δήλωσε πως «είμαστε έτη φωτός μπροστά από τους άλλους», κλιμακώθηκε με τα διαδοχικά βρόμικα χτυπήματα και την αποβολή του Γκριν στα πλέι οφ, και κορυφώθηκε τον περασμένο Ιούλιο, όταν ο κορυφαίος ίσως σκόρερ της γενιάς του, ο Κέβιν Ντουράντ, έκανε το μεγαλύτερο… αντιαθλητικό φάουλ της καριέρας του επιλέγοντας να «αυτομολήσει» από τους Θάντερ στους Γουόριορς -την ομάδα που μόλις τον είχε νικήσει στους ημιτελικούς.

Μία απόφαση καθ’ όλα νομότυπη, που ωστόσο γκρέμισε μεμιάς τον μύθο της περίφημης «ισοτιμίας» (parity) του NBA, μετατρέποντας μια ήδη πανίσχυρη ομάδα σε ανίκητο μεγαθήριο με δυο MVP (πολυτιμότερους παίκτες), τους Κάρι και Ντουράντ, άλλους δυο All Star (Γκριν και Τόμπσον) και τρεις ακόμη βετεράνους πρώην All Star (Ιγκουοντάλα, Λίβιγκστον και Γουέστ) –εφτά παικταράδες πρώτης γραμμής που, εκτός των άλλων, παίζουν και σκυλίσια άμυνα!

«Instant drama»

Πράγματι όποιος παρακολούθησε τη φετινή σεζόν και ιδιαίτερα τα πλέι οφ (14 νίκες-1 ήττα), θα διαπίστωσε ότι οι Γουόριορς… παραήταν καλοί σε σχέση με τον ανταγωνισμό –σε βαθμό τελικά να κάνουν κακό στο ίδιο το άθλημα. Τι νόημα έχει άλλωστε να βλέπει κανείς μπάσκετ, ποδόσφαιρο ή οποιοδήποτε άλλο σπορ, όταν λίγο-πολύ ξέρει από πριν όχι μόνο το ζευγάρι των τελικών, όπως στην Ελλάδα, αλλά και τον νικητή;

Ο αθλητισμός, ακόμη και σε αυτή την απολύτως εμπορευματοποιημένη φάση του, τη γεμάτη κακομαθημένους εκατομμυριούχους που παίζουν για την πάρτη τους χωρίς ίχνος ομαδικού πνεύματος και αθλητικού ιδεώδους, έχει αξία ακριβώς γιατί παράγει αυτό που στην Αμερική αποκαλούν «instant drama» –απρόβλεπτες συγκινήσεις και εκπλήξεις που ξεπερνούν κάθε ανάλυση ή προδιαγεγραμμένο σενάριο.

Και ο Ντουράντ, ο… «Koward» (δειλός, coward, αλλά με «K» αντί για «C», όπως τον βάφτισαν μετά την «προδοσία» οι παλιοί φαν του στην Οκλαχόμα), κατάφερε με μόνο μια κίνηση να καταστρέψει αυτή την προσμονή. Και μπορεί να πήρε το δαχτυλίδι που του έλειπε παίζοντας μάλιστα το καλύτερο μπάσκετ της καριέρας του, αλλά η «κούπα» αυτή συνοδεύτηκε, αντί για επευφημίες, από… αμέτρητες κατάρες και βρισιές!

Φυσικά ακόμη κι αυτοί οι Γουόριορς δεν είναι ανίκητοι. Οι κακές γλώσσες λένε άλλωστε πως ο πραγματικός MVP της ομάδας δεν ήταν ο Ντουράντ, αλλά ο… «εγκληματίας» και αντιμπασκετικός σέντερ τους Ζάζα Πατσούλια, ο οποίος έβγαλε εκτός μάχης τη μοναδική ομάδα που τους ζόρισε πραγματικά φέτος, τους Σπερς, τραυματίζοντας σκόπιμα στον ημιτελικό τον σούπερ σταρ τους, Καγουάι Λέοναρντ.

Το σημαντικότερο όμως είναι πως για να κρατήσουν μαζί τους 4 παικταράδες τους για ακόμη μια τετραετία και να συμπληρώσουν το ρόστερ με φτηνούς αλλά αξιόμαχους παίχτες, οι «Πολεμιστές» θα πρέπει να ξοδέψουν πάνω από 1,2 δισεκατομμύρια δολάρια, εκ των οποίων 205 δικαιούται να πάρει μόνος του ο Κάρι!

Εδώ θα φανεί και αν οι «Big Four» τους είναι πραγματικοί «μαθητές» των Σπερς: θα δεχτούν άραγε να πάρουν σε βάθος χρόνου λιγότερα χρήματα, με αντάλλαγμα περισσότερους τελικούς και δαχτυλίδια;