Το μυθιστόρημα του Τόμας Κάλιναν του 1966, «Η αποπλάνηση», που το 1971 μετέφερε στο σινεμά ο Ντον Σίγκελ, διασκευάζει η Σοφία Κόπολα, με πρωταγωνιστές τους Νικόλ Κίντμαν, Κίρστεν Ντανστ, Ελ Φάνινγκ, Κόλιν Φάρελ. Ακόμα μεταξύ άλλων, στους κινηματογράφους οι ταινίες «Spider-Man: Η επιστροφή στον τόπο του», «Ο πιλότος», «Απροσδόκητος έρωτας».
Η αποπλάνηση, (The Beguiled, ΗΠΑ, 2017, 93’) ★★★☆☆
● σκηνοθεσία: Σοφία Κόπολα
● ηθοποιοί: Νικόλ Κίντμαν, Κίρστεν Ντανστ, Ελ Φάνινγκ, Κόλιν Φάρελ
Σε μια σύγχρονη auteur εξελίσσεται η Σοφία Κόπολα, μια δημιουργός που όχι απλώς επιμελείται και υπογράφει με τη δική της ταυτότητα την κάθε πτυχή των ταινιών της, αλλά και το ώς τώρα έργο της («Αυτόχειρες παρθένοι», «Χαμένοι στη μετάφραση», «Μαρία Αντουανέττα», «Somewhere», «The Bling Ring») διατρέχουν οι ίδιοι προβληματισμοί –σε όσο διαφορετικό περιβάλλον κι αν διατυπώνονται.
Η Κόπολα έχει το δικό της, κομψό, cool, σκοτεινό κοριτσίστικο σύμπαν κι εκεί προσκαλεί τις ταινίες της να ζήσουν και να ωριμάσουν.
Αυτή τη φορά η Κόπολα διασκευάζει το μυθιστόρημα του Τόμας Κάλιναν του 1966, που το 1971 μετέφερε στο σινεμά ο Ντον Σίγκελ.
Στην ταινία, στον ρόλο που έκανε κλασικό τότε η Τζέραλντιν Πέιτζ, η Νικόλ Κίντμαν υποδύεται τη διευθύντρια ενός σχολείου θηλέων στον αμερικανικό Νότο, στη διάρκεια του εμφύλιου, που μαζί με τη δασκάλα (Κίρστεν Ντανστ) και πέντε μαθήτριες (επικεφαλής η Ελ Φάνινγκ) αναγκάζονται να περιθάλψουν έναν τραυματία στρατιώτη των Βορείων (ο Κόλιν Φάρελ αναμετριέται με την αρρενωπότητα του Κλιντ Ιστγουντ της πρώτης βερσιόν), ο οποίος απειλεί ν’ ανατινάξει τις ισορροπίες με την αντρική παρουσία του.
Κι έτσι μια ιστορία με τον χαρακτήρα του pulp novel ή της b-movie, φτιαγμένη για να καταδείξει τη δύναμη της αντρικής σεξουαλικότητας πάνω στην πιο ευάλωτη γυναικεία φύση, αντιστρέφει την ταυτότητά του, ξετυλίγεται από τη γυναικεία πλευρά και μεταμορφώνεται σε μια μαύρη, θριαμβευτική, γεμάτη κυνισμό ματιά στη γυναίκα όλων των εποχών και στον νεο-φεμινισμό.
Η «Αποπλάνηση» είναι αμφίδρομη κι έχει το επάνω χέρι όποιος προλάβει πιο γρήγορα να εκμεταλλευτεί τον αισθησιασμό του: κι αυτός ως επί το πλείστον δεν είναι ο λαβωμένος, σφετεριστής, ακαταμάχητος Βόρειος που θέλοντας και μη -κυρίως μη- εξαρτάται από την ευγένεια και τις καλές προθέσεις των οικοδεσποινών του.
Με τη χαρακτηριστική μουσική των Phoenix, το μοντάζ της Σάρα Φλακ και κυρίως τη φωτογραφία του Φιλίπ λε Σουρ (υπεύθυνου για τίποτε λιγότερο από το «The Grandmaster» του Γουόνγκ Καρ-Γουάι), η Κόπολα ντύνει την ταινία της με λευκή γάζα και λευκή δαντέλα -και τα δύο διάφανα υλικά που σκίζονται εύκολα- και τη σκεπάζει με την πνιγηρή ομίχλη του έλους και της υγρασίας, με το θρόισμα της κλαίουσας ιτιάς καθώς την παγιδεύει σε μια αριστοκρατική έπαυλη του Νότου.
Η εικόνα της έχει την ονειρική, ρετρό θαμπάδα όλων των ταινιών της. Ο Κόλιν Φάρελ είναι τόσο σέξι, τόσο συνοφρυωμένος, τόσο μελαχρινός, τόσο πρότυπο του άντρα-πειρασμού που η μορφή του και μόνο αρκεί για να ενσαρκώσει τον ρόλο του, ωστόσο δεν μένει εκεί, ο δικός του δεκανέας Τζον ΜακΜπέρνι είναι γεμάτος ενέργεια και πολύπλοκες διακυμάνσεις νικητή και ηττημένου.
Αντίστοιχα οι θεαματικές πρωταγωνίστριες της ταινίας, η καθεμιά ξεχωριστά κι ακόμα περισσότερο ως ομάδα, αναλαμβάνουν τους ρόλους τους με πυγμή και μαζί χιούμορ, ξεδιπλώνοντας κάθε πτυχή της γυναικείας εσωτερικής (και εξωτερικής ασφαλώς) δύναμης.
Σε αυτό το σύνολο με την πυκνή ατμόσφαιρα και τις απολαυστικές ερμηνείες, η Κόπολα μεταφέρει την πληροφορία της σεξουαλικής καταπίεσης, του αδιέξοδου πόθου, του ερωτισμού ως εργαλείο εξουσίας.
Αλλά δεν αξιοποιεί το βάθος των ερεθισμάτων που της δίνονται, μένει στη φόρμα, στην επιφάνεια και στη δαντελένια αισθητική της, αναφέροντας, αλλά όχι εμβαθύνοντας, ούτε κι αφήνοντας τα ένστικτα να συγκρουστούν σε μια κορύφωση, παρά το γεμάτο σαρδόνιο χιούμορ φινάλε της ταινίας.
Το «The Beguiled» είναι μια ταινία που αποπλανεί τα μάτια, όχι τόσο το μυαλό, υπερβολικά ήσυχη για ν’ αποκτήσουν κύρος τα νοήματα που θέλει ν’ αποδώσει.
Είναι ωστόσο μια ταινία βαθιά γυναικεία, με την πιο αιχμηρή και σύγχρονη σημασία αυτού του όρου στο σινεμά και στη ζωή, γι’ αυτό κι άξια του Φοίνικα Σκηνοθεσίας που κέρδισε στο φετινό Φεστιβάλ Κανών -μόλις η δεύτερη γυναίκα σκηνοθέτης στην Ιστορία- κι ένα φιλμ που θα συζητιέται σίγουρα για καιρό, αν όχι για όσα κατάφερε, σίγουρα για όσα θέλησε και για τη φινέτσα με την οποία περιποιήθηκε τα πιο ζωώδη και πιο διαχρονικά ένστικτα στην πάλη των δύο φύλων, έναν άλλο εμφύλιο.
ODEON ESCAPE ΙΛΙΟΝ, ODEON STARCITY, VILLAGE MALL, VILLAGE PARK ΡΕΝΤΗ, VILLAGE ΦΑΛΗΡΟ, VILLAGE ΠΑΓΚΡΑΤΙ, ΑΕΛΛΩ CINEMAX, CINEPOLIS ΓΛΥΦΑΔΑ, ΑΜΥΝΤΑΣ ΥΜΗΤΤΟΣ, ΑΡΚΑΔΙΑ ΒΥΡΩΝΑΣ, ΑΡΤΕΜΙΣ ΠΑΠΑΓΟΥ, ΒΑΡΚΙΖΑ, ΒΟΤΣΑΛΑΚΙΑ, ΓΑΛΑΖΙΑ ΑΚΤΗ, ΧΟΛΑΡΓΟΣ, ΔΙΟΝΥΣΙΑ, ΘΗΣΕΙΟΝ, ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΧΑΪΔΑΡΙ, ΚΟΡΑΛΛΙ CINEMAX ΣΑΡΩΝΙΔΑ, ΛΑΟΥΡΑ, ΛΙΛΑ ΠΑΤΗΣΙΩΝ, ΜΠΟΜΠΟΝΙΕΡΑ, ΝΑΝΑ CINEMAX, ΡΙΑ ΜΑΤΙ, 3 ΑΣΤΕΡΙΑ Ν. ΗΡΑΚΛΕΙΟ
Spider-Man: Η επιστροφή στον τόπο του, (Spider-Man: Homecoming)
● σκηνοθεσία: Τζον Γουότς
● ηθοποιοί: Τομ Χόλαντ, Μάικλ Κίτον, Ρόμπερτ Ντάουνι Τζ., Ζεντάγια, Μαρίσα Τομέι
Λίγους μήνες μετά τα γεγονότα τού «Captain America: Εμφύλιος Πόλεμος», ο έφηβος Πίτερ Πάρκερ, με τη βοήθεια του μέντορά του Τόνι Σταρκ, προσπαθεί να μπει στο πετσί του άλτερ έγκο του, του Spider-Man, να συνεχίσει μια φυσιολογική ζωή ως ανήσυχο αγόρι στις φιλίες, στο σχολείο και στον πρώτο του έρωτα και ταυτόχρονα να αντιμετωπίσει τον νέο του εχθρό, τον Vulture.
Ναι, μπορεί να μην είναι απαραίτητη μια τρίτη κινηματογραφική εκδοχή του Spider-Man, αλλά η ταινία έχει ένα τρυφερό χιούμορ ενηλικίωσης και τόσες θεαματικές σκηνές όσες χρειάζονται για να κρατά το ενδιαφέρον, χωρίς να καπελώνει την εξελισσόμενη προσωπικότητα του αδέξιου ήρωά της.
ODEON ESCAPE ΙΛΙΟΝ, ODEON STARCITY, NOVACINEMA ODEON ΜΑΡΟΥΣΙ, VILLAGE MALL, VILLAGE PARK ΡΕΝΤΗ, VILLAGE ΦΑΛΗΡΟ, VILLAGE ΠΑΓΚΡΑΤΙ, VILLAGE ΑΓ. ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ, COOL ΤΥΜΒΟΣ ΜΑΡΑΘΩΝΑ, ΑΕΛΛΩ CINEMAX, CINEPOLIS ΓΛΥΦΑΔΑ, ΑΙΓΛΗ, ΑΛΕΚΑ ΖΩΓΡΑΦΟΥ, ΑΛΕΞ ΠΟΡΤΟ ΡΑΦΤΗ, ΑΣΤΡΟΝ ΛΟΥΤΣΑ, ΒΑΡΚΙΖΑ, ΜΑΡΙΛΕΝΑ ΓΛΥΦΑΔΑ, ΝΑΝΑ CINEMAX, ΟΝΑΡ, ΟΝΕΙΡΟ ΡΕΝΤΗ, ΣΙΝΕ ΑΣΤΕΡΙ, ΣΙΝΕ ΓΑΛΑΤΣΙ, ΣΙΝΕ ΓΕΡΑΚΑΣ, ΣΙΝΕ ΚΗΠΟΣ ΜΟΣΧΑΤΟ, ΣΙΝΕ ΣΕΛΗΝΗ, ΣΙΣΣΥ ΝΕΑ ΜΑΚΡΗ, ΤΑ ΧΡΟΝΙΑ ΤΗΣ ΑΘΩΟΤΗΤΑΣ, 3 ΑΣΤΕΡΙΑ Ν. ΗΡΑΚΛΕΙΟ, ΤΡΙΑΝΟΝ ΣΑΡΩΝΙΔΑ, ΩΡΩΠΟΣ
Ο πιλότος, (Koblic, Αργεντινή, 2016, 92’) ★★½☆☆
● σκηνοθεσία: Σεμπαστιάν Μπόρενζταϊν
● ηθοποιοί: Ρικάρντο Νταρίν, Οσκαρ Μαρτίνες, Ινμα Κουέστα
Σκηνοθέτης και πρωταγωνιστής τού «Η αγελάδα που έπεσε από τον ουρανό» του 2011 συνεργάζονται ξανά σ’ ένα φιλμ, αυτή τη φορά πολιτικό, δραματικό και υπαρξιακό.
Στην καρδιά της αργεντίνικης δικτατορίας του 1977, ένας πιλότος που προσπαθεί να ξεφύγει από τις Ερινύες του κρύβεται σ’ ένα απομονωμένο χωριό, όπου και πάλι θα έρθει αντιμέτωπος με τη διαφθορά και τον τρόμο του παρακράτους. Ενα συζητήσιμο φινάλε και μια βαριά αφήγηση κερδίζουν πόντους από το αιχμηρό θέμα της ταινίας και κυρίως τον πάντα μαγνητικό Ρικάρντο Νταρίν στον πρωταγωνιστικό ρόλο.
ΑΘΗΝΑΙΑ, ΣΙΝΕ ΠΑΡΙ, ΔΑΦΝΗ, ΕΚΡΑΝ, ΑΝΟΙΞΙΣ, ΑΜΑΡΥΛΛΙΣ, ΑΛΕΞΑΝΔΡΑ, ΤΥΜΒΟΣ
Απροσδόκητος έρωτας, (Hampstead, Μεγ. Βρετανία, 2017, 102’)
● σκηνοθεσία: Τζόελ Χόπκινς
● ηθοποιοί: Νταϊάν Κίτον, Μπρένταν Γκλίσον
Μια στιλάτη και πλούσια Αμερικανίδα χήρα στο Λονδίνο, η Εμιλι, θα ενδιαφερθεί (και θα νιώσει και το ξύπνημα ενός φλερτ) για τον Ντόναλντ, που έχει κάνει κατάληψη σ’ ένα σπιτάκι στον λόφο του Χάμστεντ, το οποίο τώρα οι Αρχές θέλουν να του στερήσουν.
Επιφανειακό και πρόχειρο ταξικό σχόλιο σε μια διόλου πειστική ιστορία (παρότι έχει τις βάσεις της στην πραγματικότητα), που κερδίζει χάρη στους μαγικούς πρωταγωνιστές της και το πανέμορφο ντεκόρ.
Ο υπηρέτης, (The Servant, Μεγ. Βρετανία, 1963, 106’) ★★★★☆
● σκηνοθεσία: Τζόζεφ Λόουζι
● ηθοποιοί: Ντερκ Μπόγκαρντ, Σάρα Μάιλς, Τζέιμς Φοξ
Ενας ξεπεσμένος αριστοκράτης προσλαμβάνει έναν υπηρέτη, ο οποίος σταδιακά αποκτά τον έλεγχο της ζωής του κυρίου του για να τον οδηγήσει στην καταστροφή. Ο Χάρολντ Πίντερ διασκευάζει Ρόμπιν Μομ στο αριστούργημα κοινωνικής κριτικής του Τζόζεφ Λόουζι, με τον Ντερκ Μπόγκαρντ ν’ αποδεικνύει το ταλέντο του σε κάθε διττού νοήματος βλέμμα του.
ΡΙΒΙΕΡΑ, ΟΑΣΙΣ, ΜΙΚΡΟΚΟΣΜΟΣ
Πώς να γίνεις λατίνος εραστής, (How to Be a Latin Lover, ΗΠΑ, 2017, 115’) ★½☆☆☆
● σκηνοθεσία: Κεν Μαρίνο
● ηθοποιοί: Γιουτζίνιο Ντέρμπεζ, Σάλμα Χάγεκ, Ρομπ Λόου, Ράκελ Γουέλς
Ο Μάξιμο ήταν πριν από 25 χρόνια ακαταμάχητος λατίνος ζιγκολό. Σήμερα, η υπερήλικη ζάπλουτη σύζυγός του τον χωρίζει για κάποιον νεότερο κι ο Μάξιμο αναγκάζεται να ζήσει με την αδελφή και τον ανιψιό του, χωρίς λεφτά. Αλλά τίποτε δεν τον εμποδίζει να βάλει στόχο το επόμενο θύμα του. Ή ίσως μόνο το πλαδαρό του στομάχι και τα γκριζαρισμένα του μαλλιά. Κιτς στη σύλληψη και στην εκτέλεση κωμωδία για τις δεύτερες ευκαιρίες στη ζωή, ταλαντεύεται μεταξύ τρυφερότητας, κακογουστιάς και σαχλαμάρας.
Τι όμορφη μέρα Θεέ μου!, (Che Bella Giornata, Ιταλία, 2011, 97’) ★☆☆☆☆
● σκηνοθεσία: Τζέναρο Νουνζιάντε
● ηθοποιοί: Κέκο Ζαλόνε, Λουίτζι Λουτσιάνο
Ο ανεπίδεκτος μαθήσεως και εξόφθαλμα βυσματίας Κέκο γίνεται φρουρός στον Καθεδρικό του Μιλάνου κι άθελά του μπλέκεται με Αραβες τρομοκράτες. Χοντροκομμένη κωμωδία με σχολικό φαρσικό χιούμορ, έκανε πριν από έξι χρόνια τεράστια εμπορική επιτυχία στην Ιταλία κι έρχεται τώρα και στην Ελλάδα με την ελπίδα να την επαναλάβει.
